"ඇයි මේ බයවෙලා වගෙ බලා ඉන්නෙ?" ඉන්ද්‍රා ඇසුවේ අහක බලාගෙන සිනාසෙමිනි.
" නෑ මේ මම කල්පනා කළේ අද නොගියොත් රුවන්ල මාව හොයයි! ඇයි මම කියල ආවෙ නෑනෙ."
"ඉතිං! බෙනට්ලගෙ ගෙදරට කෝල් එකක් දෙන්න! එයා රුවන්ලට කියාවි,ඉවරයිනෙ." ඉන්ද්‍රා ඒ ප්‍රශ්නයටද ක්‍ෂණික විසඳුමක් දුන්නාය.
හතරවටින් අඳුර ගලා එන ඒ සන්ධ්‍යාවේ අප වෙරළට මුහුණලා වාඩිවී සිටියෙමු. සවස් කාලයේ දිය නා සිටි ඉන්ද්‍රාගෙන් වහනය වුයේ ඇය ගෑ ආලේපනයක සියුම් සුගන්ධයකි. මුදාහැර දමා තිබූ ඇගේ වරළසෙහි තැන තැන තවමත් දිය බිඳු දිස්විය. අතට ගත් කෙස් රොදක් ඇඟිල්ලක පටලවමින් සිටි ඉන්ද්‍රාගේ මුහුණෙහි සිනහවක සේයාවක් දක්නට තිබිණි.
"ගෙදර ආවට මොකද මට තමුසෙත් එක්ක හරියකට කතා කරගන්නවත් බැරිවුණානෙ! යන්න හදනකොට මට ලෝබ හිතුණා, වැඩියත්ම මම ඉන්න කිව්වෙ ඒකයි."
" හිටිය වගේ නෙවෙයි දැන් සඳුදට ඔෆිස් එකේ අය කියන කතා අහන්නත් ලෑස්ති වෙලා යන්න වෙයි!"
" සඳුද විතරද? දැනුත් කතා නං හදන්නෙ!මම ඔය කතාවලට වඩා ගොඩාක් අමිහිරි දේවල් වලට මුහුණ දීපු කෙනෙක්....." ඉන්ද්‍රා මගේ නම කියා කතාකළාය.
" ඔය කතාවලට වඩා තමුසෙත් එක්ක වාඩිවෙලා ඉන්න මේ මොහොත මට ගොඩක් වටිනවා! ඒ හින්දා කතා ගැන පොඩ්ඩක්වත් බයවෙන්න එපා !" කියූ ඈ එක්වරම මගේ අතගෙන වැර දමා සැපුවාය.
"ඌයි"
"ඇයි"
" ඇයි තමයි බැල්ලියෙක් වගේ ඔහොමත් හපනවද? තව පොඩ්ඩෙන් මට හුජ්ජ යනවා!" ඉන්ද්‍රා දෙකට නැවීගෙන සිනාසෙන්නට වුවාය.
" අනේ රිදුනද? කෝ ඉන්න මම අතගාන්න! තව ටිකෙන් හරි වැඩේ තමයි වෙන්නෙ නේද? දඟකාර සිනාවක් පාමින් ඇය මගේ අත ගෙන බැලුවාය. ඇගේ දත් පහරවල් අතේ මනාව සටහන්වී තිබිණි.
" විහිළු නෙවෙයි නාගත්ත නං නරකද? වත්ත පහළ ෂෝක් ළිඳක් තියෙනවා!" ඉන්ද්‍රා ළිඳක් ගැන කියද්දී මට හිනා ගියේ අපේ ගමේ ළිඳක් ගැන මතක්වු නිසාය.
" මොකද හිනාවෙන්නෙ!"
" නෑ අපේ ගමේ මහලිඳ කියල ළිඳක් තියෙනවා, පිටින් එන අය ඒකෙන් නෑවොත් ආයෙ ගම දාල යන්නෙ නෑ කියල කතාවක් ගමේ උන් කියනවා!"
" අපෝ ඒකට නං බයවෙන්න දෙයක් නෑ, මම හෙට උදේ එක්ක ගිහිං බෙන් එකටම දාන්නං!"
" බොරැල්ලට දැම්මම ඇති, ඉතුරු හරිය මම යන්නං!"
" හෙට මම අපේ අම්මට කියල ඔයාල හතර දෙනාටම කන්න බත් එකක් ඔතල දෙන්නංකො!"
" අන්න ඒක නං හරිම වැදගත් වැඩක්, තුන් වේලම කඩෙන් කන අපට කෙහෙල් කොළේක ඔතපු බත් එකක් දකින්නවත් හම්බෙන්නෙ ඉඳහිටලනෙ !"
ඒ වනවිට දසතින් අඳුර ගලාවිත් මුහුදද ගොඩබිමද එකම අඳුරු පටලයකින් වෙලී ගොසින්ය. අඳුරේ තරුණයෙක් සමග තනිවී සිටින්නට මැලිවූ ඉන්ද්‍රා මඳ නොසන්සුන් ගතියක් දක්වන්නට වුවාය.
" මොකද ඇඹරෙන්නෙ?" යි මම ඉන්ද්‍රාගෙන් ඇසීමි.
" යන්න ඕනෑ අනේ,හිටිය මදැයි, ඔයා මොකද කරන්නෙ? නාන්නත් බෑනෙ!"
" කම්මැලියි, හිතුණොත් රෑ වෙලා මූදට පනිනවා!"
" මේ මේ පණ්ඩිත වැඩ නං කරන්න යන්න එපා, මුදෙ නානව නං මම ලෑස්ති කරල දෙන්නං හැබැයි හෙට උදේ! " ඉන්ද්‍රා තරවටු කළාය.
" නෑ මට පුරුදුයි, සැරයක් අපි ටෙළියක් කරන්න අකුරළ ඇවිත් හිටපු කාලෙ හැමදාම රෑට වැඩ ඉවරවෙලා ඇවිත් මුදෙ පැනල නානවා, මොකුත් උනේ නෑ!"
" ඒ අකුරළ, මෙහෙ ඒ සෙල්ලම් බෑ,නොදන්න මුදුවල තනියම නාන්න යන්න එපා, ඒ මදිවට රෑ!" ඉන්ද්‍රා නළල රැලි කර ගනිමින් කීවාය.
" එහෙනම් යමු!" මම සිටි තැනින් නැගිටිමින් කීවෙමි.
ඇඟට දැනෙන්නේ මහ කුසීත ගතියකි. මොනවා හෝ සැර දෙයක් පාවිච්චි කරන්නට ඇත්නම් මේ ගතිය මඟ ඇරී යනු ඇත. තව කවුරුන් හෝ පිරිමියෙක් හිටියා නම් ටවුමටවත් යන්නට තිබුණත් තනියම යන්නට කම්මැලිය. මම වටපිට බලමින් හිමිහිට ගමන් කළෙමි.
ඇඟට දැනෙන්නේ මහ කුසීත ගතියකි. මොනවා හෝ සැර දෙයක් පාවිච්චි කරන්නට ඇත්නම් මේ ගතිය මඟ ඇරී යනු ඇත. තව කවුරුන් හෝ පිරිමියෙක් හිටියා නම් ටවුමටවත් යන්නට තිබුණත් තනියම යන්නට කම්මැලිය. මම වටපිට බලමින් හිමිහිට ගමන් කළෙමි.
" මොකෝ වටපිට බලන්නෙ රෑ වෙනකොට ඉන්න බෑ නලියනව නේද? අපේ රෙස්ටුරන්ට් එක පැත්තෙ ගියොත් නං මොනාහරි බොන්න පුළුවනි. හැබැයි බියර් ඇත්තෙ අපට සැර ජාතිවලට ලැයිසන් නෑ!" ඉන්ද්‍රා වෙරළ අයිනේ ඇති ගොඩනැගිලි පෙළ දක්වමින් කීවාය.
වෙරළ දිගටම තනා ඇති සංචාරක නිවාස පේළියේ මෑතින්ම ඇති නිවාසය ඔවුන්ට අයත් බවත් එය කරගෙන යන්නේ ඇගේ සොහොයුරා බවත් මේ දිනවල සංචාරක අවාරය නිසා වසා දමා ඇති බවත් ඉන්ද්‍රා වැඩිදුරටත් කීවාය.
" මොකුත්ම නැතුවට වඩා බියර් එකක් හොඳයි!" මම කීවෙමි.
" එහෙනං ඔයා මල්ලිත් එක්ක යන්න මම මල්ලිට කියන්නං!"
තවත් සුළු මොහොතකින් මා සිටියේ ඉන්ද්‍රලාගේ මල්ලිත් සමග ඔවුන්ගේ සංචාරක නිවාසයේය. නිවාසයේ විදුලි එලි දැල්වූ මල්ලී මට බොන්නට බියර් බෝතලයක් ශීතකරණයෙන් ගෙන සුදානම් කළේය. දවල් ඉතුරුවුණු බැදුම් පිළිස්සුම් පොදියක් රත්කර ඉන්ද්‍රා එවා තිබුණේ හපන්නටය. බියර් බෝතලයෙන් වීදුරුවක් පුරවාගත් මා එය තොලගාන්නට පටන් ගනිත්ම දොරට ගසන හඬක් ඇසුනි. ඉන්ද්‍රලාගේ මල්ලි දොර හැර බලනවිට ඇවිත් සිටියේ තරුණයන් හතර පස් දෙනෙකි. පසුව දැනගත් පරිදි ඔවුන් සංචාරකයන් එන කාලයට වැල්ලේ නොයෙකුත් රැකියා කරමින් ජීවිකාව සරි කර ගන්නා තරුණයන්ය.
" ආ, මල්ලි ලයිට් පත්තු වෙලා තියෙනව දැකල කවුද බලන්න ආවෙ!" එක් තරුණයෙක් කීවේය.
" මේ අපේ අක්කලයි ඔෆිස් එකේ අයිය කෙනෙක්, මොනාහරි බොන්න දෙන්න කියල මෙහෙට එක්කරගෙන ආවා!"
" එහෙමද? අපිත් මේ සෙට් වෙන්න කියල යන ගමන්, අක්කගෙ යාළුවො කට්ටියක් කොළඹ ඉඳල ආවය කියල ආරංචි උනාට අපි දැක්කෙ නෑනෙ! " රළු ගති ඇතියවුන් ලෙස මුහුණුවලින් පෙනුණද උණුසුම් හදවත් ඇති තරුණයන් පිරිසක් වූ ඔවුහු මා සමග කතා කළේ බොහෝ ලෙන්ගතු කමිනි.
" අයියගෙ අකමැත්තක් නැත්නං අපිත් එක්ක සෙට් වෙමු. වෙන කොහෙවත් යන්න ඕනෑ නෑ මෙතනම වැඩේ කරමු, විනාඩි පහක් ඔහොම ඉන්නැ'යි" කී ඔවුහු සයිකල් දෙකක් සැර දමාගෙන ඉගිල ගොස් ටික වේලාවකින් ආපසු ආවේ බෝතල්ද කටගැස්මද ඇති පදමට අරගෙනය.
රාත්‍රිය මෝරන්නට වුයේද අපේ මුහුණු රතුවී කතාබහ වැඩිවන්නට වුයේද බෝතල් එකින් එක හිස්වන්නට වුයේද එක දිගටමය. ටික ටික සරුවන්නට වූ සාදය සංචාරක නිවාසයෙන් මුහුදු වෙරළට ගෙනගියේ කාගේත් එකඟත්වයෙනි.
සුහද කතාබහ අතරේම එකෙක් කොංගුරමක් ගෙනැවිත් වාදනය කරන්නට වුවිට එතෙක් අඩුවක්ව පවතී සංගීතයද එකතුවිය. සඳ නැග එන රාත්‍රියේ මීවිතද ගීරසද නොඅඩුව ගලායන්නට වුයේ අපේ සිත් සතුටින් පුරවාලමිනි. රෑ කෑමට එන්නැ'යි ඉන්ද්‍රා පණිවුඩ කීපයක්ම එවා තිබුණත් එවෙලේ කෑමට අවශ්‍යතාවක් නොවීය. අපේ සංගීත සාජ්ජය අවසන් වුණේ රාත්‍රියේ කුමන හෝරාවේදැයි මට මතකයක් නැත. අවසානයට යාන්තමින් වගේ මතක තිබුණේ නටමින්ම ගොස් මුහුදට පැන්න හැටි හා දෙතුන් දෙනෙක් මා ගොඩට ඇදගෙන ආ හැටිය. වැලිගොව්වෙකු මෙන් වැලි තවරාගෙන සංචාරක නිවාසයේ එළියේ බිම නිදාසිටි මාව පහුවදා උදේ ඇහැරවන ලද්දේ ඉන්ද්‍රා විසිනි෴
