Monday, June 25, 2018

පොසොන් පෝය, සුදු මල් පොකුරක්, ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත, ශ්‍රී මහා බෝධිය, සංස්කෘතික පොලීසිය, වට්ටක්කා තෑග්ග සහ ජම්බෝල දොළදුක.

අනුරාධපුරේ ගමන ගැන වැඩි විස්තර පොසොන් පෝයට ලියනවාය කියා මම කිව්වේ පහුගිය පෝයට ලියපු පෝස්ටුවේය.  මම ඒ පොස්ටුවේ කාරණා තුනක් ගැන කතාකළෙමි.  එකක් නම් විජයපුරේ කෙල්ලය.  අනික ගුණේත් එක්ක පොසොන් පෝයට ගිය ගමන් බිමන් ගැන ය.  ඊළඟ කතාව ආරිත් එක්ක අනුරාධපුරේ පණ්ඩුලගම ගම් උදාව බලන්නට ගිහිං පළමුවරට කොත්තු කාපු එකය.  ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ කතාව කොහෙන් පටන් ගන්නද කියාය.  ඒ නිසාම ඉහත කියූ කතා තුනටම වෙනස් වුවත් අනුරාධපුරේ පොසොන් එකටම සම්බන්ධ කතාවකින් පටන් ගන්නට සිතුවෙමි.  මේ කතා එකට ලියැවුනත් සිදුවූ කාල පරාසයන් අතර සෑහෙන පරතරයක් ඇති නිසා කියවන ඔබට පොඩි කොයිල් ගතියක් ද ඇතිවන්නට ඉඩ ඇති බව දනිතත් එසේ වීම ගැන කනගාටු වනවා හැරෙන්නට මට වෙන කරන්නට දෙයක් නැත.

හැලපිත් මමත් විවාහ වුනු අවුරුද්දේ 'පොසොන් පෝය ට අනුරාධපුරේ ගියොත් හොඳයි' කියා හැලපි කිවූ නිසා මම ගමන ලෑස්ති කළෙමි.  ඔය කියන කාලයේ මම වැඩ කළේ වරායේය.  පොසොන් වලට අනුරාධපුරේ කාමරයක් හොයා ගන්නවා බොරුය.  අපේ ඔෆිස් එකේ වැඩකළ චන්ද්‍රානිගේ ගම අනුරාධපුරේ නිසා අපට කාමරයක් සොයා දෙන්නැයි මම චන්ද්‍රානි ට කීවෙමි.  චන්ද්‍රානිත් ඇය දන්නා කෙනෙකුට කියා අපට කාමරයක් වෙන්කර දුන්නේ මිහින්තලා පාරේ තියෙන හෝටලයකිනි.  එය හෝටලයක් ලෙස වෙනස්කරන ලද පරණ වලව්වකි.  ඉතින් පෝයට පෙරදා අපි කෝච්චියේ අනුරාධපුරේ ගියෙමු.  ඊට කලින්දා අපේ අම්මාත් කට්ටියක් එක්ක අනුරාධපුරේ ගියේ ශ්‍රී මහා බෝධිය ළඟ සිල් සමාදන් වෙන්නටය.   හෝටලයට ගිහිං බෑග් එහෙම කාමරයට දමා පුජා නගරයට ගියේ වන්දනා කරන්නටත් අම්මලා හමුවෙන්නත් අන්තිමට රෑට කෑම කන්නටත් හිතාගෙනය.

අටමස්ථානය කොහොම වෙතත් සිද්ධස්ථාන තුන හතරක් වන්දනා කරගෙන අම්මා මුණගැසී කතාකර පහුවදා එන්නම් ය කියා පුජා නගරයේ හැමතැනම අටවා තිබු අටෝරාසියක් තාවකාලික කඩවලින් එක ආප්ප කඩයකට ගියේ රෑට ආප්ප කන්නටය.  දැන් නම් එහෙම ආගිය අතේ කඩ අටවා ගන්නට ඉඩ නොදුන්නත් ඒ කාලේ ඉඩක් තියේ නම් ඕනෑම තැනක ටෙම්පරි කඩයක් දාගන්නට හැකිය.  දැන් නීති කොච්චර තදද කිව්වොත් අපේ ගමේ සමිතියකින් ථුපාරාමය ඉස්සරහ අවුරුදු 44 ක් නොකඩවා පවත්වාගෙන ගිය සිසිල් පැන් දන්සැලත් එතැනින් අයින් කර තිබෙන්නේ ඒ හරිය පුරා විද්‍යා භූමියක් කියලාය.  මෙදා සැරේ කොයි හරියෙන් ඉඩක් ලැබෙයිද කියා නොදන්න බව දන්සැලට සල්ලි එකතු කරන්නට අපේ ගෙදරට ආපු දන්සැලේ සංවිධායකයෙක් මගෙත් එක්ක කීවේය.

අපි ආප්ප කන්නට ගොඩවුණු කඩය කරගෙන ගියේ අල්ලිස් කියා තලාව පැත්තේ වයසක මනුස්සයෙකි.  ඔහුගේ බිරිඳ පුච්චන ආප්ප අල්ලිස් විකුණයි.  ඉතින් මනුස්සයා අපට බොහොම උනන්දුවෙන් සැලකුවේය.  මම කඩේ පිංතුර ද ගද්දී 'මහත්තයෝ, පිංතුරයක් මටත් එවන්නැ'යි අල්ලිස් මට ඇඩ්රස් එක දුන්නේය.  මා ඔහුගේ නම දැනගත්තේ ඒ විදියටය.  කෑමෙන් පසු ආයෙමත් අපි නවතින හෝටලයට ගියෙමු.

පහුවදා උදේ කෑමද හෝටලයෙන් ලබාගෙන අම්මාට දෙන්න ගිලන්පස එකකුත් උණුවතුර බෝතලයකට දමාගෙන පුජා නගරයට එන්නට පිටත් වීමු.  ශ්‍රී මහා බෝධියට ඉදිරිපිටින් ඇති පාර දෙපැත්තේ එක දිගටම වවා ඇති ඇහැළ ගස් පේළි දෙකේ කහ පාටට මල් පිපී ඇහැළ මල් රෑන් නමා වැටී උදයේ හමනා මඳ සුළඟට ඒ මේ අත සෙළවෙන විට මැවෙන්නේ මනස්කාන්ත දර්ශනයකි.  පාර දිගටම සවි කර ඇති ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර වලින් ඇසෙන්නේ ලයාන්විත ගීතයකි.

" සුදු මල් පොකුරක් අතින් දරා මා ඔබේ සොහොන ළඟ තනිවී"

පොසොන් පෝදා උදේ මඳ සුළඟට කහපාට ඇහැළ මල් තාලයකට නැළවෙද්දී ඇසුණු ඒ ගීතය කොතරම් හදවතට දැනුණා ද කිව්වොත් අදටත් මට ඒ අවස්ථාව සිතින් වැළඳගත හැකිය.  ගීතයේ ගායකයා වූ ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත ගැන මා ඇසු කතාවක් මට මතක්වේ.

ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්තට එපමණ ජනප්‍රියත්වයක් නොතිබූ සමයේ ඔහු සංගීත සංදර්ශනයක ගීත ගයා වේදිකාවෙන් බසිද්දී ඉස්සරහට මුණ ගැසී තිබෙන්නේ ප්‍රෙඩී සිල්වා වය.  ප්‍රෙඩී ප්‍රින්ස් ගේ හිසේ සිට දෙපතුල දක්වා පහළට බලා,

" මල්ලි, උඹේ නම මොකක්ද?"

ඇසුවිට ප්‍රින්ස් නම කීවේ තවත් සංගීතයක ගීත කියන්නට අවස්ථාවක් දෝයි සිතමිනි.  ප්‍රෙඩී බොහොම බැරෑරුම් ව කතාව පටන් ගත්තේය.

" උඹ හෙට උදේම මහරගමට පලයන්.  මහරගම ඉන්නව වාසගම් දෙකක් තියෙන එකෙක්.  අබේවර්ධන බාලසුරිය කියල.  ඌට උඹේ එක නමක් දීල උගෙ වාසගමක් උඹ ඉල්ල ගනිං! "

ප්‍රින්ස් ගල් ගැසී බලා ඉද්දී ප්‍රෙඩී යන්නට ගියේය.

ශ්‍රී මහා බෝධියට යන්නට පෙර ගෑනු පිරිමි දෙපැත්තෙන් මෙටල් ඩිටෙක්ටර් එකක් ඇතුළෙන් ගමන් කළ යුතුය.  එය භාවිතයට ආවේ කොටි අනුරාධපුරයට පහර දුන්නාට පසුව බැතිමතුන්ගේ ආරක්ෂාවටය.  බැතිමතුන් ඒවා තුළින් යන ආකාරය පොලීසිය බලා සිටී.  යුද්ධය තිබුණු කාලයේ එහෙම ආරක්‍ෂාවක් තිබුණත් දැන් සිද්ධස්ථාන ඉදිරිපිට තියෙන්නේ සංස්කෘතික පොලීසියකි.  සංස්කෘතිකය කිව්වාට නියම වචනය නම් ගෝත්‍රික පොලිසියය.  පහුගිය අවුරුද්දේ පොසොන් පෝයට අපි අනුරාධපුරේ වන්දනාවේ ගියදා ශ්‍රී මහා බෝධිය වඳින්නට පෝලිමේ ගමන් කළෙමු.  ඇතුල්වෙන දොරකඩ කාන්තා සහ පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකි.  ඔවුන්ගේ ප්‍රමුඛ රාජකාරිය වුණේ බැතිමතුන් ඇඳගෙන යන ඇඳුම් ගැන සුපරීක්ෂාකාරී වීමය.  අපට ඉස්සරහින් ඇතුල් වෙන්නට ගිය කොල්ලෙක්ව පොලිසිය ආපහු හරවා යැව්වේ කොට කලිසම් ඇඳගෙන ඇතුළට යන්නට බැරිය කියාය.  මේ වැඩේ බලාගෙන සිටි මගෙත් කට ඉස්සර විය.

" බුදු හාමුදුරුවන්ට පොලිස් ගාඩ් එකක් නොතිබුණේ හොඳ වෙලාවට නේද? නැත්නං පටාචාරා ට පිස්සුවෙන්ම මැරෙන්නයි වෙන්නෙ!"

මම ළඟ හිටපු හැලපිට කිව්වත් ඒක පොලිස්කාරයාටත් ඇසී මගෙ දිහා රවා බැලුවේ මාව දවා හළු කරන්නට මෙනි.  හොඳ වෙලාවට මම කලිසමක් කමිසයක් පිළිවෙලකට ඇඳගෙන ගිහින් තිබුණු නිසා මාව හරවා යවන්නට ඔහුට බැරිවිය.  මේ නියාමන හෙවත් තහනම් ඇඳුම් ගැන එකඟතාව ආණ්ඩුවෙන් දුන්න එකක්ද, පන්සලෙන් දුන්න එකක්ද නැත්නම් පොලීසියේ අයම හදාගත්තු එකක්දැයි මම නොදනිතත් ඇඳුම් ගැන පොලීසියේ අය අතරත් එකඟතාවක් නොවූ බව මා තේරුම් ගත්තේ අර ආපහු හරවා යැවූ කොල්ලා වෙන දොරටුවකින් ශ්‍රී මහා බෝධියට ඇතුල්වී සිටිනු මා උඩ මළුවේ දී දුටු නිසාය.

ඉතින් අපි දෙන්නා ශ්‍රී මහා බෝධිය ළඟ සිල් අරන් හිටපු අම්මා හමුවී තේ බෝතලයද දී ආපහු පිටත්වුනේ මිහින්තලේ යන්නටය.  මිහින්තලේ ගමනේ අරමුණු දෙකක් විය.  එකක් නම් හැලපි කවදාවත් නැගලා නැතැයි කී ආරාධනා ගලට නැගීමය.  අනික නම් දවල් කෑමට චන්ද්‍රානිලාගේ ගෙදර යෑමය.  චන්ද්‍රානිලාගේ ගෙවල් තිබුණේ යාපනේ පාරේය.  මිහින්තලේ වන්දනා  කරගෙන එද්දී ගෙදර එන්නට කියා චන්ද්‍රානි මට කලින් කියා තිබුණි.  ගෙදර එද්දී ගේන්නට ඕනෑ මොනවාදැයි මම චන්ද්‍රානිගෙන් අහපු වෙලේ වට්ටක්කා ගෙඩියක් අරගෙන එන්නටැ යි ඇය කීවේ විහිළුවට වුණත් මම මිහින්තලෙන් රාත්තල් හත අටක ලොකු වට්ටක්කා ගෙඩියක් මිලදී ගත්තේ ආයෙම වචන වරද්දා නොගන්නටය.

" වට්ටක්ක ගෙඩියක් උස්සගෙන ගෙදරකට ගියෑකිද? ඔයාට නං පිස්සු!" හැලපි කීවාය.

" ඉතින් වට්ටක්ක ගේන්න කිව්වා, මම ගත්තා!"

" ඒකිටත් පිස්සු ඔයාටත් පිස්සු!" කියමින්  කඩයකට ගිය හැලපි තව මොන මොනවාදෝ ගත්තේ කටු කුටු ගා කටයටින් මට බැන වදිමිනි.  චන්ද්‍රානි ට සවුත්තුවට වට්ටක්කේ ගත්තත් ඒක මටම ඇණයක් වුණේ ඒ බරත් එල්ලාගෙන යන්නට අමාරු නිසාය.  වට්ටක්කා ගෙඩියත් උස්සාගෙන බස් එකකට නගින්නට වත් බැරි නිසා අපි ත්‍රීවීල් එකක් කතා කරගෙන චන්ද්‍රානි ලගේ ගෙදර යන්නට පිටත් වුණෙමු.   පාර අයිනේම තිබු ගේ හොයාගන්නට කිසි අමාරුවක් නොවුණේ චන්ද්‍රානිලගේ අයියා පළාතම දන්නා හඳුනන ටියුෂන් මාස්ටර් කෙනෙක් නිසාය.  ගෙනගිය තෑගි චන්ද්‍රානිට දුන්න අතර වට්ටක්කා ගෙඩිය දුටු ඇය නළල රැලිකර තොල් සපාගත්තේ සිනාව මැඩගන්නට ය.  ඔෆිස් එකේදී වගේ චරෝ බරෝ කියා ගෙදරදී කියවන්නට බැරි හෙයින් ඇය කටවහගෙන සිටියාය.  දවල්ට කෑමත් කා සවස් වරුවම චන්ද්‍රානිලගේ ගෙදර ගතකළ අප දෙදෙනා ආපහු අනුරාධපුරේට ආවේ රෑ වෙද්දීය.

ඒ කතාව එහෙම අවසන් වෙද්දී ඊළඟ කතාව පුරන්නට ඊටත් දසකයක් විතර ඈතට යන්නට වෙයි.  ඒ අපි ගුණේත් එක්ක අනුරාධපුරේ රවුම් ගහපු කාලයටය.  ගුණේ බැන්දෙත් අනුරාධපුරෙන්මය.  උගේ බිරිඳගේ පියා ගුණේත් එක්ක වැඩකරපු කෙනෙකි.  පුදුමෙකට වගේ ඔහුත් ගුණේ කෙනෙකි.  විවාහ වී වසර කීපයක් ගතවී ජෝඩුවට දරුවෙකුත් ලැබුණු පසු දෙන්නා අතර විරසකයක් ඇතිවිය.  ඊට හේතු කාරණා මම අදටත් ගුණේගෙන් අසා නැත.  කොහොම වුණත් මම දන්නේ දෙදෙනා වෙන්වී ගුණේ  කඳානට මාරුවක් හදාගෙන දරුවාත් අරගෙන ගෙදර ආ බවයි.  ඊට අවුරුදු විසි ගණනකට පසු ලලනිගේත් එරික්ගේත් බාල දුව යාලු කරගෙන කසාද බැඳගත්තේ ඒ තරුණයාය.  ගුණේ එදා සිට වෙනත් විවාහයක් ගැන නොසිතා දරුවාත් හදාගෙන තනිවම ජීවත් වුණේය.  

මේ මෑතදී ගුණේ දරුණු ලෙස රෝගාතුරවී සිටිතැයි අපට ආරංචි විය.  පහුගිය සතියේ එක දවසක අපි කට්ටියම ගුණේ බලන්නට ඔහුගේ ගෙදර ගියෙමු.  ගිහින් ලෙඩාත් එක්ක කතා කරමින් ඉන්න අතරේ ගෙට පහළ තියෙන ජම්බෝල ගහක පැහුණු ගෙඩි පිරී තිබෙනවා දැක්ක මට හිතුණේ ජම්බෝලයකුත් කඩාගෙනම ගියොත් නරකද කියාය.  ගුණේගෙන් ඇහුවාම ඌ කීවේ ඒ ජම්බෝල ගහ තියෙන්නේ පුංචි අම්මලාගේ වත්තේ බවත් ඕනෑ තරම් ගෙඩි කඩා ගත්තාට අවුලක් නැති බවත්ය.  ඒ ගමන ස්වප්නාටත් ජම්බෝල කන්නට වුවමනා වූ නිසා එරිකුත් මාත් පල්ලම් බැස්සේ ජම්බෝල කඩන්නටය.  ඒ ගෙදර හිටපු ජෝඩුව කෙක්කක් ද සොයාදී ජම්බෝල කඩන්නට උදව් කළහ.  වත්තේ තියෙන ගස් ගොඩ අස්සේ උස කෙක්කක් අමෝරා ගෙන ජම්බෝල කඩන්නට හරි අමාරුය.  ගෙඩි කීපයක් කඩද්දි අපි දෙන්නාටම හැතිය.  එරිකා එක්වරම පපුව රිදෙනවා කිවේය.   මට වැඩියත්ම බය හිතුනේ ඌ හෘද රෝගියෙක් නිසාය.   ඒ ගමන අපි කඩපු ජම්බෝල ටිකත් අරගෙන ඉක්මනට ආපහු ආවේ එරික්ගේ අසනීපය වැඩි වෙයි කියන බයටය෴

Monday, June 18, 2018

ස්වප්නාගේ දානය, එරික්ගේ ස්නානය, ගල පාමුල ඇළ, ගුණේගේ මඟුල් ගෙදර සහ දුවගේ නෝක්කාඩුව.





අපි කට්ටිය ස්වප්නාගේ ගෙට ගොඩවෙන විටත් ස්වප්නා කුස්සියේ ගජරාමෙට වැඩය.   සතියක් විතර එක දිගට වැටුණු මහ වැස්ස හේතුවෙන් ස්වප්නලාගේ ගෙදරට යන පාර මඩ ගොඩක් වී තිබුණි.  වත්ත සෑහෙන්න වල් වැහී තිබුණේ ද අනවරත වැස්ස නිසාය.  හැම තැනම වැවී තිබු කජු ගස්වල පුහුලන් එල්ලී තිබුණේ බල්බ් එල්ලුවාක් මෙනි.  වැහි වලාකුළු නිසා වාතයේ ආර්ද්‍රතාව වැඩිවී දාඩිය ගලන්නට වූ හෙයින් ස්වප්නා දීපු තේවල රස බලන්නට වුණේ වත්තේ තැන් තැන්වල ඉඳගෙනය.  එරික්ට නම් හදිස්සිය තිබුණේ ගෙනාපු බෝතලුත් අරගෙන වත්ත ඉස්මත්තේ ඇති ගල්තලාවට නැග ගන්නටය.

ඒ ගල්තලාව වටේටම ගස් නිසා අපූරු හෙවනක් ගල උඩ විය.  අවශ්‍ය කරන අඩුම කුඩුමද අරගෙන ගලට නැගගත් විට කිසි කෙනෙකුට හොයන්නට බැරිය.  ගල පහළින් ගලා යන දිය පහර වැස්ස නිසා හොඳටම පිම්බී ගලාබැස්සේ සිලි සිලි හඬ නගමිනි.  දෙතුන් සැරයක් ගලට ගිය එරික් ඇවිත් මට කතාකළේය.

"වරෙන්කො බං ! එරික්ට බොන්නට හදිස්සි වෙලාය.  චන්දරේ ගෙ මඟුල් ගෙදර දවසේ වෙච්ච කතාව මම ඌට මතක් කළෙමි.

" එදා නං බැණුම් විතරයි, අද ගුටි කන්නත් වෙයි වගේ!"

" ඒ මොකක්ද? කවුද උඹට බැන්නේ"

" ඇයි මතක නැද්ද මඟුල් ගෙදරදී උඹ මාව කන්න හැදුවෙ!"

" කාටද බං ඔව්ව මතක තියෙන්නෙ!" එරික් කීවේ සිනාසෙමිනි.

අපි හතර දෙනා ගලට ගිහිං කර්තව්‍යය ආරම්භ කළෙමු.  ටවුමෙන් ඇතිවෙන්නට හපන්නට ජාති අරගෙන ආපු නිසා අපි ස්වප්නා ගෙන් බයිට් ඉල්ලන්නට ගියේ නැත.  ඒ වුණාට ටිකකින් ස්වප්නාගේ පුතාද බැදපු මාළු පිඟානක් අරගෙන ගලට ආවේ බයිට් ගේන ව්‍යාජයෙන් දෙකක් ඇන ගන්නටය.  අපි ඌව ද වාඩි කරගෙන වැඩේ කරගෙන ගියෙමු.  ෂොට් එකක් දෙකක් වදිනවිට දෙකන්සෙන් දහඩිය ගලන්නට වූ නිසා ඉස්සෙල්ලාම කමිස ගලවා දැම්මත් දාඩිය දැමීමේ අඩුවක් නැත.  එරික්ට අපූරු අදහසක් ආවේ එවිටය.

" අපි නාමුද?" එරික් අසයි.

" කොහෙද ? මේ ඇලේ ද?"

" මේ මඩ වතුර නාන්න බෑ බං, අපි ළිඳෙන් නාමු."

ස්වප්නලාගේ වත්ත පහළට වෙන්න වෙල අයිනේ ඇති පොඩි ලිඳ වැස්සට පිරී වතුර උතුරා යයි.  නාන්නට කැමති වුණේ මම විතරය.  එරික් ගෙදරට ගිහින් සරමක්ද රෙද්දක්ද තුවායක්ද අරගෙන ආවේය.  සරම මට හැඳගන්නට දුන් එරික් රෙද්ද ඇඳගෙන නාන්න පටන් ගත්තේය.  ටිකකින් ලලනි කෙකි බලට්ටකුත් බැඳගෙන වත්ත පහළට ඇවිත් කජු නාඹර කඩන්නට පටන් ගත්තේ දුවට දෙන්න ගෙනියන්න කියාය.  වතුර දෙක තුනක් නාපු එරික් ජබෝස් ගා ලිඳට පැන්නේය.

" වතුර බොර කරන්නෙ නැතුව ගොඩට ඇවිත් නාපන්  බං!"

" පොඩ්ඩක් ඉඳපන් බං, රෙද්ද ගැලවුණා හොයාගන ගොඩට එන්නං, ඉඳකින් මේකිත් මේ වෙලාවටම මෙතෙන්ට ආවනෙ නැත්නං රෙදි ඕනැත් නෑ!"

ලිඳේ පැය බාගයක් විතර ගතකරමින් හොඳට නාගෙන ආපහු ගලට යද්දී එතන හිටිය උන් බෝතලයක් ඉවර කරලාය.  එරික්ගේත් ලලනිගේත් පොඩි දුව විවාහ වුණේ ගුණේගේ පුතා එක්කය.  ඒ දෙමවුපියන්ගේ යාළුකමට දැන හඳුනාගෙන නොව උන් දෙන්නා මගතොට දී හමුවී ඇයි හොඳයි කියලාය.  එරික් ළිඳේ නාද්දී  මගෙත් එක්ක කිය කියා හිටියේ ඒ කතාවය.

" වැඩේ මට අහුවුනාම මම කොල්ලගෙන් ඇහුවා,  අංකල් තාත්තට නං කියන්න එපා කියල ඌ කිව්වා.  පුතා මම ගුණේව අඳුනන්නෙ අවුරුදු තිහ හතළිහක ඉඳල, ඔයා කොහොම කිව්වත් මට මේ ගැන තාත්තට කියන්න වෙනව කියල මම කිව්වා."

දෙන්නාගේ සම්බන්ධය ගැන විරුද්ධ වෙන්නට කිසිම හේතුවක් දෙපැත්තටම නොතිබුණ නිසා ටික දවසකින් ම මඟුල සිද්ද වුණත් ලොකුවට මඟුල් කනවාට කෙල්ලත් කොල්ලත් කැමතිවී නැත.

" මඟුල කන්න දුන්නෙ නෑනෙ බං, උන් රට යනවයි කිව්වා.  කසාදෙ රෙජිස්ටර් කළා විතරයි, දැන් ඔය ඉන්නෙ රට ගියෙත් නෑ."

එරික් එහෙම කියද්දී මට මතක් වුණේ මීට සෑහෙන කාලයකට පෙර අපි ගියපු මඟුල් ගෙදරකි.  ඒ අපේ අනික් ගුණේගේ අයියාගේ මඟුලයි.  ඒ මඟුල ගෙවල්වල මඟුල් කාපු අන්තිම කාලයේ වගේ තිබ්බ එකකි.  අපේ සෙට් එකේ ගුණේලා තුන්දෙනෙකි.  දෙන්නෙක්ගේ නමත් මුල් අකුරුත් එක විදියමය.  ඉතින් අපි කළේ ඒ දෙන්නාට වෙනම නම් තැබීමය.  මම මේ කියන්නේ  එක වගේ නම තියෙන දෙන්නා ගැන නොව අනික් ගුණේ ගැනයි.  අයියාගේ මඟුලට ආරාධනා කරමින් ගුණේ අපට කීවේ වැඩ තියෙන නිසා දවසකට දෙකකට කලින් ආවොත් හොඳයි කියාය.  ගෙවල්වල ගන්නා මඟුල් වලදී එහෙමය.  මඩු ගහන්නට, සරසන්නට, ගෙවල්වලින් බඩු අදින්නට පමණක් නොව දර පලන්නට, පොල් ලෙලි ගහන්නට, හාල් කොටාගෙන එන්නට ආදී වශයෙන් කරන්නට අටෝරාසියක් වැඩ ඇත.

ඒ මදිවාට ගුණේ ගේ ගෙදර තිබුණේ කන්දකය.  ඒ කන්දේ සමහර තැන්වල මහගිරි දඹේ වගේ දනිස්ස නිකටේ වදින තරමට නැග්මක් තිබේ.  කන්දේ ළිං කැපුවාට වතුර තියෙන්නේ කාලයකට විතරය.  අපි කට්ටිය මේ කන්දත් නැගගෙන ගොස් ගුණේලගේ ගෙදර ලැගුම් ගත්තෙමු.   වැඩ තියනවා කීවාට අපි කට්ටියට කරන්න එහෙමකට බර වැඩක් නැති වුණේ වැඩට ගමේ උදවියත් ඇවිත් හිටපු නිසාවෙනි.  අපි මඟුල් මඩුව සරසමින්ද පැයෙන් පැයට තේ බොමින්ද විහිලු කරමින්ද කාලය ගෙවා දැම්මෙමු.  ඇත්තම කිව්වොත් අපි නොගියාට ගුණේලාට වැඩ කරන අයගෙන් අඩුවක් තිබුණේ නැත.  පළාතේ යමක් කමක් ඇති අයවූ ගුණේලාට අවුරුද්ද කන්නට වැඩිත් එක්ක හාල් පොල් ආදියද වතු පිටිද හරක බාන ද තිබුණු නිසා අපි හිටියාය කියා අමුතු බරක් තිබුණෙත් නැත.  ඇත්තම කතාව නම් ගුණේලාගේ ගෙදර අය අපි ඒ ගෙදර ඇවිත් ඉන්නවාට හරිම කැමතිය.

මනමාලයා වූ අයියා වැඩකලේ ලංකා බැංකුවේය.  ගුණේට බාල නංගියෙක් සහ මල්ලියෙකි.  නංගිට ඒ වනවිටත් කටයුත්තක් බලා විවාහය ස්ථිර කරගෙන තිබුණත් අයියාගේ මඟුල් ගෙදර වැඩ කරන්නට තමන් සිටිය යුතු යැයි කියූ නංගි ඇයගේ මඟුල ඊළඟ අවුරුද්ද වෙනතුරු කල් දමාගෙන තිබුණේ ස්වේච්ඡාවෙනි.  මට කියන්නට අමතක වුණේ ගුණේලාගේ තාත්තා සිටියත් අම්මා නැති එකය.  අම්මා ඊට සෑහෙන කාලයකට පෙර මෙලොව හැර ගොසින්ය.

අපි කට්ටියම රෑට නිදාගන්නේ ගෙයි ඉස්තෝප්පු කාමරේය.  මඟුල් ගෙදර තියෙන එක එක වැඩවල යෙදී නිදාගන්න විටත් හොඳටම රෑ වෙයි.  ඒ ගියත් පැය ගාණක් යනතුරු ඉස්පිරිතාලෙ ගැනත් වැඩ කරන අය ගැනත් එක එකා කියන කතා අහගෙන බක බක ගා හිනාවෙමින් ඉන්න අපට නින්ද යන්නේ මහ පාන්දරය.  මඟුල් ගෙදරට ලොකුම ප්‍රශ්නය වී තිබුණේ වතුරය.  ඒ කාලයේ ගුණේලාගේ ලිඳ හිඳී ගිහින්ය.  කන්දේ උඩටම නැගුණු විට ගස් ගල් අතරින් ගලා එන අපූරු වතුර උල්පතක් තිබේ.  අපි ඒ උල්පත හරස්කර පීලි දමා පහළට වතුර එන්නට සකස් කළෙමු.  පීලි වලින් ගලා එන වතුර බැරල් වල පිරවේ.  ඒ විදියට මඟුල් ගේ තිබ්බ දවස් කීපය පුරාම අඛණ්ඩ ජල සැපයුමක් දෙන්නට හැකිවිය.

දැන් මඟුල් ගෙදරට කලින් දවසය.  ඊට කලින් දවස් දෙක තුනක සිට ගමේ ගෑණු කට්ටිය එකතුවී මඟුලට වුවමනා කැවුම්,කොකිස්, ආස්මී ආදී රසකැවිලි හදා අවසාන කළහ.  කෙසෙල්කැන් තුන හතරක් බිං කර දුම් පිඹ තිබුණු අතර ඒවාද ගොඩගෙන නාවා පැත්තකින් තිබ්බේ හොඳට ඉදෙනතුරුය.  පහුවදා ගුණේලගේ ගෙදර මඟුල තියෙන්නේ හවසය.  ඒ කියන්නේ ගුණේගේ අයියා මනමාලිය කැන්දා ගෙන ආවාට පසුවය.  කෝකියන් ඇවිත් මඩු ගසා ගෙන කෑම හදන්නට සුදානම් වෙති.  වැඩ කරන අයට කන්න දෙන්න ගෑණු එකතුවී නොයෙකුත් කතා වල යෙදෙමින් හිනාවෙමින් කෑම උයති.  අපි කරන්නේ හිමිහිට අරන් ආපු  බෝතලයක් දෙකක් අරගෙන වත්ත පහළ මඩුවට යෑමය.  හපන්නට දෙයක් හොයාගන්න යවන්නේ ඩේවිඩ්වය.  ඌ මොත්ත කාරයා වගේම බොන්නෙත් නැත.  ඩේවිඩ් කුස්සිය පැත්තේ කැරකෙමින් සිට ගෑනුන්ට උදව් කරන මුවාවෙන් ටිකක් බටර් ගාමින් සිට හපන්න මොනවා හෝ අරගෙන එයි.

ස්වප්නා ඇතුළු කෙල්ලන් කට්ටිය ආවේ මඟුල් දවසේය.  මඟුල් කිව්වාට එදා තිබුණේ කමින් හෝම් හෙවත් හෝම් කමින් එකය.  මඟුල් ගේත් ඉවරවී කට්ටිය එකා දෙන්නා තුන් හතර දෙනා ටික ටික මඟුල් ගෙදරින් පිටවී යන සැන්දෑවේ අපි ඔක්කොම එක පෙළට තබා තිබු පුටුවල වාඩිවී කතා කරමින් සිටියෙමු.  ස්වප්නා හිටියේ මගේ ළඟ තිබුණු පුටුවේය.

" අදවත් ගෙදර යන්න අදහසක් නැද්ද?" ස්වප්නා ඇසුවාය.

" බලමුකො" මම පිළිතුරු දුන්නෙමි.

සාමාන්‍යයෙන් මඟුල් බත කිරි හොද්දට බහින තුරු මගුල් ගෙදර බින්න බැහැගෙන ඉඳීම අපේ චාරිත්‍රය වුණත් ගුණේලාගේ ගෙදරදී ඒ හොඳ සිරිත පිළිපදින්නට පොඩි අපහසුවක් තිබුණේ ඒ වනවිටත් අපි කට්ටියම දවස් ගණනක් රස්සාවෙන් නිවාඩු ගෙන තිබීම හේතුවෙනි.  එබැවින් එදා සවස හෝ පසුවදා උදේ පිටත්ව යන්නට අපි කතිකා කරගෙන තිබුණෙමු.

" බලන්නෙ මොනවද? දැන් දවස් ගාණක් වැඩට ගියෙත් නෑනෙ, කොහොම හරි හෙට වැඩට යන්න."

" වැඩට යන එක මම බලාගන්නම්, ඔයා දැන් දෙයියනේ කියල ගෙදර යන්න."

අපි කට්ටිය එකතුවී මඟුල් ගේ මුවාවෙන් කකා බිබී විනෝදවෙමින් රස්තියාදු ගැසීම ගැන ස්වප්නා ගේ සිතේ ඇති අප්‍රසාදය මට පැහැදිලිවම තේරුණත් මම එය නොතේරුණාක් මෙන් කතා කළේ ඒ දවස්වල මම ස්වප්නා එක්ක පොඩි පහේ ඔරොප්පුවකින් සිටි නිසාය. ඔරොප්පුවට හේතුව වුණේ මම පොඩිපහේ ශෛල කර්මාන්ත පුහුණුවකට ස්වප්නාට යෝජනාවක් කළත් ඇය ඊට අකමැති වීමය.  මම ඒ යෝජනාව සද්භාවයෙන්ම කළේ විවාහාභිමුඛ යුවතියන්ට ලැබෙන එවන් පළපුරුද්දක් අනාගත විවාහ ජීවිතයට මහෝපකාරී වන නිසා වුවත් ස්වප්නා මගේ පැහැදිලි කිරීම පිළිගන්නට කැමති වුණේ නැත.  සමහරවිට ඒ කාලේම වගේ නන්දා මාලිනී ගැයූ " ප්‍රේමය නම් රාගයෙන් තොර සඳ එළිය සේ අචින්ත්‍යයි" ගීතය අසා තිබු නිසාද වෙන්නට පුළුවන.  කෙසේ වුවද ඇයගේ තද බල විරෝධය අවශ්‍ය පමණට වැඩිදැයි සිතාදෝ විරෝධයේ සැර බාල කරන්නට පසු දවසක ඇය මට මෙසේ කීවාය.

" අපේ ගෙදර ඇවිත් අම්මල තාත්තල එක්ක කතාකරන්න!"

" ඒ මොනවටද?"

" නෑ ඉතින් එතකොට ඔය ප්‍රශ්න මොකුත් මතුවෙන්නෙ නෑනෙ."

ගෙවල් වලින් අවසර ගෙන ලව් කිරීමේ කිසිම ත්‍රිල් එකක් නැත.  ගෙදරින් ලයිසන් ලැබුණු වහාම ඒ ලව් එකේ තියෙන ලල් එක එහෙම පිටින්ම වාෂ්ප වී යයි.  ඒ නිසා ගෙවල්වලින් අසා ලව් කිරීම විලි ලැජ්ජාවකැ'යි මම ස්වප්නාට කීවෙමි.  ස්වප්නා ඊට පස්සේදීත් කීප වතාවක් ඔය කතාව මතක් කළත් මම නිහඬව සිටියේ ඒ වනවිටත් අප දෙදෙනා අතර යම් යම් දේ අරභයා මත ගැටුම් ද නොගැලපීම් ද එක පිට එක මතුවෙමින් පැවති හෙයිනි.  ඒ හේතුවෙන්ම දෙදෙනා එකතුවෙනවාට වඩා වෙන්වීම යෙහෙකැයි දෙදෙනාටම සිතුන හා දෙදෙනාගේ සම්බන්ධය නොන්ඩි ගසමින් ඉදිරියට ගාටන කාලය වැඩි කල් නොයාදීම එළඹියේය.  ළය රෝහලෙන් ස්ථාන මාරු ලැබූ මා කොළඹට සම්ප්‍රාප්ත වුයේත් ඔය කාලයේදීය.  ඊට පසුවද අප දෙදෙනා කීප වතාවක් හමුවුවත් පසුකාලීනව හමුවීමටද දෙදෙනාටම උනන්දුවක් නොමැති වීම නිසාවෙන් ස්වප්නා ඇගේ අතක් බලාගත් අතර මම මගේ අත බලාගත් හෙයින් ඒ කෙටි වූද සිදුවීම් බහුල වූද ඇසුර අවසන් විය.

ඊට අවුරුද්දකට හෝ දෙකකට පමණ පසුව ස්වප්නා සිය රැකියාවට අදාළ කෙටි කාලීන පාඨමාලාවකදී හඳුනා ගත් කෙනෙකු සමග විවාහ වුවාය.  බොහෝ සොඳුරු සිතුවිලි සහිතව විවාහ වුවත් ඒ කිසිවක් සාර්ථක කරගන්නට ස්වප්නා අසමත් වුණේ මුලිකවම ඇගේ තේරීම වැරදි එකක් වූ නිසාය.  ස්වප්නාගේ මනුස්සයා වෙනත් ගෑනු එක්කත් ඇයි හොඳයි කීමත් ඔව්වා ආරංචි වී ඒ ගැන අහනවිට ඔහු ස්වප්නාට නපුරු විදියට සැලකීමත් නිසා කරගත් විවාහය ඇයට තිත්ත වන්නට වැඩිකල් ගියේ නැත.  නන්දා මාලිනී " පෙම් ලොවදී දුටු ඔහුමද මේ" සින්දුව කීවේද ඔය කාලයේදීමය.  ඒ ගීතයේ කියැවෙන දේවල් ඒ විදියටම අත් දකින්නට තරම් ස්වප්නාගේ දෛවය ඇයට අකාරුණික වී තිබිණි.  අවසානයේ දරු දෙදෙනෙකුත් සමග ස්වප්නා තනි කරමින් ඔහු වෙන ගැහැණියක් සමග පවුල් කන්නට පිටත්ව ගියේය.

ජීවිතයේ හැටි එහෙමය.  මම කලිනුත් කීවා සේම ජීවිතය අපට දෙන්නේ අප ආසාකරන හෝ බලාපොරොත්තු වන දේවල් නොව අපට හිමි හෙවත් දෛවය විසින් නියමකර ඇති දේ බව අප වටහා ගන්නේ ටිකක් විතර ප්‍රමාද වෙලාය.   කොහොම වුණත් දිරියෙන් ජීවිතයට මුහුණ දුන් ස්වප්නා රැකියාවද කරමින් දරු දෙදෙනාද කෙසේ හෝ ලොකු මහත් කරගෙන ඉන්න ගේත් පිළිවෙලක් කරගන්නට වෙහෙසෙයි.  ස්වප්නාගේ දුව දැන් සුන්දර තරුණියකි.  අපි කා බී ස්වප්නාගේ සංග්‍රහ සත්කාර විඳ එන්නට සැරසෙන වෙලාවේ කෙල්ල පොඩි නෝක්කාඩුවක් කීවේ ලලනිට සහ රාණිටය.

" අම්ම අමාරුවෙ වැටෙන්න ඇරලා නැන්දල බලාගෙන හිටිය නේද?"

මේ කතාව අහපු උන් දෙන්නා මුණෙන් මුණ බලාගත්තේ ඇත්ත වශයෙන්ම ස්වප්නා අමාරුවේ වැටුණු එකට ඒ දෙන්නාගේ කොහෙත්ම සම්බන්ධයක් නොතිබූ නිසාය.  ලලනිත්, රාණිත් ස්වප්නා එක්ක පුහුණු පාඨමාලාවේ හිටපු බව ඇත්ත වුණත් ස්වප්නා සිය ප්‍රේම සම්බන්ධය පටන්ගත්තේ ඒ අයගේ උදව් ඇතිව නොව තනිවමය.  නමුත් ඒ පරණ කතා ආපහු ඇදගන්නට එය අවස්ථාව නොවූ හෙයින් හා කෙල්ලට ඔය කරුණු කාරණා පැහැදිලි කිරීම තේරුමක් නැති වැඩක් හෙයින් උන් දෙන්නා නිහඬවම සිටියහ.  ඒ වුණාට එතැන හිටපු එඩ්ඩා කෙල්ලට අපුරු උත්තරයක් දුන්නේය.

" එහෙම වුණා නම් දුවේ අද ඔය කතාව කියන්න ඔයත් මෙතන නෑ නේද?"

ඉතින් මා කොටස් කීපයක්ම ලියු ස්වප්නාගේ දානයේ කතාව නවතන්නට කාලය පැමිණ ඇතත් එයින් කියැවෙන්නේ ස්වප්නා නැවත මුණ නොගැසෙන බව නොවේ.  ඉදිරියේදී මා ලියන වෙනත් කතාවලත් සමහරවිට ස්වප්නා චරිතයක් වෙන්නට ඉඩ ඇත෴

Sunday, June 10, 2018

නාරායන් සොයා යාම, රැන්ඩෝර් ගයි, ඇන්ටාගේ ටේලර් සාප්පුව සහ අහම්බෙන් සිදු වූ හුටපටය.



                                                  පිංතුරය : Google Images

නාරායන් සොයා යාම

නාරායන් සොයා යාම 2

නාරායන් සොයා යාම 3

ආර්. කේ රාමචන්ද්‍රන් අපත් සමග කතාබහට එකතු වුණේ පුළුල් සිනහවක් ද සමගය.  රැන්ඩෝර් ගයි  සමග මම රාමචන්ද්‍රන් එක්ක කතා කරද්දී අර්ජුන මගේ කැමරාවෙන් පිංතුර ගත්තේය.  අපට විෂයය වුණේ නාරයන්ගේ කුඩා කාලයේ ගෙදර දොර ජීවිතයේ ප්‍රසිද්ධියට පත් නොවූ දේවල්ය.  එසේ නොමැතිව නාරයන්ම ලියා ඇතිවුද කවුරුත් දන්නා කරුණු කාරණා සෙවීම වැඩකට නොමැති දෙයක් බව අප මුලදීම කතිකා කරගෙන තිබුණෙමු.   හොඳ කතාකාරයෙක්වූ රාමචන්ද්‍රන් ඒ විස්තර අපිත් එක්ක කීවේ හක හක ගා මහ හයියෙන් සිනාසෙමිනි.  පොඩි ප්‍රශ්නයකට තිබුණේ කතාවේ ජොලිය වැඩිවෙද්දී ඔහු ඉංග්‍රීසිය අතහැර දෙමළට බහින එකය.  එය අනිත් දෙන්නාට ප්‍රශ්නයක් නොවුනත් එකල දෙමළ තේරුම් ගන්නට බැරි මට අවුලක් විය.  කෙසේ වුවද කතාබහ සියල්ලම පටිගත වෙන නිසා ආපසු දවසක අර්ජුනට කියා පරිවර්තනය කරගත හැකි නොවේදැ'යි  කියා හිත හදාගත්තෙමි.

රැන්ඩෝර් ගයි මගේ හිතවතෙක් වුණේ ඔහු අර්ජුනත් එක්ක අපේ ගෙදර එන්නට පුරුදුවී සිටිය නිසාය.  දවසක් හැලපි මගෙන් ඇහුවේ ඒ කවුද කියාය.  ඔහු කලාත්මක චිත්‍රපට කතා රචකයෙක් සහ තිරපිටපත් රචකයෙක්  බව  මම කීවේ අර්ජුන මට කියාපු විදියටය.  ඒ ගමන හැලපිට රැන්ඩෝර් ගයි හදපු කලාත්මක චිත්‍රපට බලන්නට වුවමනා විය.  ඔහු ගෙනැත් දුන් චිත්‍රපට කීපය කොපමණ කලාත්මකද කියා කීවොත් හැලපි එදා සිට රැන්ඩෝර් ගයිව හැඳින්වුයේ කුණුහරුප චිත්‍රපටි කාරයා යනුවෙනි.  කොහොම වුණත් රැන්ඩෝර් ගයි සුන්දර මිනිසෙකි.  ඔහු විහිලු කතා, යාන්ස්, දෙපිට කැපෙන කතා ආදිය සිය දහස් ගණනක් දැන සිටි හෙයින් ඔහු ඉන්න තැන කිසිම පාළුවක් නැත.

රාසිපුරම් ක්‍රිෂ්ණසාමි අයියර් නාරායනසාමි හෙවත් ආර්.කේ.නාරායන් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත එක්සත්  ඉන්දියාවේ මදුරාසියේදී උපත ලබන්නේ 1906 වර්ෂයේදීය.  දරුවන් අට දෙනෙක්ගෙන් යුත් බ්‍රාහ්මණ වංශික පවුලක තුන්වැනියා වන නාරායන් සිය ළමාකාලය ගෙවන්නේ ඔහුගේ මවගේ මව හෙවත් සිය අත්තම්මාගේ ගෙදර ඇයගේ සෙවනේය.  ඊට හේතුව වන්නේ ලොකු පවුලක් රැක බලාගන්නට ඇති නාරයන්ගේ මවට සහනයක් ලබාදීමය.   නො.1, වෙල්ලාල වීදිය, පුරුසවල්කම් නාරායන්ගේ මවගේ මහ ගෙදර ලිපිනය වූ අතර ඒ ගෙදර ඔහු අත්තම්මාත් මාමාත් සමග වාසය කළේ පාසැල් මුල් ගුරුවරයෙකු වූ සිය පියා මයිසුර් හි පාසැලකට මාරුකළ හෙයින් ඔහු සිය පවුල සමග මයිසුර් වලට ගිය නිසාය.  පාසැල් යන වයස සම්පූර්ණ වද්දී  කුඩා නාරායන් පුරුසවල්කම් හි ලුතරියන් මිෂන් ස්කූල් විදුහලට ඇතුළත් කරන ලදී.

සිය සම වයසේ කොල්ලන් සමග පුරුසවල්කම් ටවුමේ ක්‍රීඩා කරමින් කෙළිදෙලෙන් කාලය ගතකළ නාරායන් කෙරෙහි සිය මිත්තණිය ගේ බලපෑම පසුකාලීනව බෙහෙවින් ප්‍රකට විය.  හාපුරා කියා කතාවක් ලිවීම ඔහු ඇරඹුවේ ද මිත්තණිය සාදවා දුන් සුබ නැකතකට පොතක අකුරක් ලිවීමෙනි.  රෙපරමාදු මිෂනාරි විදුහලේ ප්‍රාථමික පන්ති අවසන් කරන නාරායන් ඊළඟට යන්නේ සී.ආර්.සී විද්‍යාලයටයි.  මිෂනාරි විද්‍යාලයෙන් සමු ගන්නා දින ගන්නා ලද සමුහ ඡායාරූපය නාරායන්ගේ මරණයෙන් පසුව හින්දු පත්‍රයේ අතිරේකයක පළකර තිබෙනු මට දැකගන්නට ලැබිණි.  ඒ පිංතුරය ගැන නාරායන් අපූරු කතාවක් කියා ඇත.  සමුහ ඡායාරූපයට පෙනී සිටීමේදී නාරායන් හැඳ සිටින කබාය මසන්නට අප්පු මයිස්ත්‍රී නම් ඇඳුම් මසන්නා මාස ගණනාවක් ගත් බව හා ඡායාරූපයට පෙනී සිටින දවසේ දහවල් වන තුරුමත් ඔහු කබායේ බොත්තම් අල්ලමින් සිටි බව නාරායන් පවසයි.

සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ ටේලර්ලාද එහෙමය.  අපේ හොඳ මිත්‍ර ටේලරෙක්ට ඇඳුමක් මහන්නට දුන්න විට ඇඳුම ගන්නට අඩුම තරමින් මාස හයක් වත් ගතවෙයි.  සමහර විට අවුරුද්ද එකහමාර ගතවෙන වෙලාවල්ද නැතිව නොවේ.  ඒ මිතුරුකමයි.   ටේලර් ලා ගැන කියද්දී මට තවත් ටේලර් කෙනෙක් ගැන මතකෙට එයි.  ඒ මගේ හිතවත් ඇන්ටා ය.  ඇන්ටා අපේ ගමේ කුලියට ගෙයක් අරගෙන පදිංචි වී හිටියත් මගෙත් එක්ක එච්චර ළඟ සම්බන්ධයක් නොතිබුණි.  ඌ මට සෙට් වුණේ කෝච්චියේදීය.  ඒ මම රස්සාවට යන ගමන් ඉගෙන ගත් අවදියයි.  අපේ ඉගෙනීම අවසන් වෙන්නේ රෑ හතහමාරටය.  මම ගෙදර එන්නේ අටයි කාලට කොටුවෙන් අදින බදුල්ල නයිට් මේල් එක්ස්ප්‍රස් එකේය.  ඔය කෝච්චියේ අන්තිම පෙට්ටියේ එකතුවුණු අපේ සෙට් එක කෝච්චි පෙට්ටියක හැර වෙනත් කිසි තැනක එකට එකතු නෙවෙන තරමට විවිධත්වයකින් යුතු වූ කණ්ඩායමක් විය.

විද්‍යාර්ථින්, බැංකු කරුවන්, රජයේ සේවකයින්, මුද්‍රණ සේවකයින්, වෙළෙඳ සේවිකාවන්, ස්වයං රැකියාවල යුක්ත වුවන්, පුද්ගලික සහ සංස්ථා සේවකයින් ආදී කණ්ඩායමකගෙන් කෝච්චියේ අපේ සීට් එක පිරී තිබුණි.  මේ කට්ටිය ගැන සුළු විස්තරයක් කරන්නට මට ඉඩ දෙන්න.  මුලින්ම කියන්නට තියෙන්නේ මොරටුවෙගම මහත්තයා ගැනය.  විද්‍යාර්ථීයෙකු, ග්‍රන්ථ කර්තෘවරයෙකු, විචාරකයෙකු සහ චින්තකයකු වූ එච්. එම්. මොරටුවෙගම මහතා ඒ කාලයේ බෞද්ධ සහ පාලි විශ්ව විද්‍යාලයේ ලේඛකාධිකාරී වරයා ලෙස කටයුතු කළේය.   උක්ත තනතුරුවලට අමතරව හොඳ බොන්නෙකු සහ විනෝදකාමියෙකු වූ මොරටුවෙගම මහතා හවස විශ්ව විද්‍යාලයේ රාජකාරිය අවසන්වූ පසු මරදානට ඇවිත් පොත් කඩවල මුදලාලිලා සහ ලේඛකයින් සමග කයිවාරු ගහමින් රෑ වෙනතුරු ගතකර කොටුවට ඇවිත් වික්ටෝරියා බාර් එකෙන් දෙකක් දාගෙන කෝච්චියට නගී.

සාහිත්‍ය විශ්ව කෝෂයක් බඳු මොරටුවෙගම මහතා සමග සාහිත්‍යය සහ පොත් ගැනත් ලේඛකයින් ගැනත් කතා කිරීම මට මහත් ආස්වාදයක් විය.  පොත් කතුවරුන් ගැන මා නොදත් බොහෝ තොරතුරු ඔහු දැන සිටියේය.  පොත් වලට සම්මාන දීමද අප දෙදෙනා කතාකළ එක මාතෘකාවකි.  සම්මාන දෙන හැටි ගැන සහ සම්මාන පොරය ගැන ඔහු කියූ සමහර තොරතුරු මා විස්මයට පත්කරන සුලු විය.  අප දෙදෙනාගේම මිතුරා වූ ඇන්ටා වෙනස්මැ චරිතයක් විය.  උපතින් ද්‍රවිඩයකු වූ ඇන්ටා උප්පැන්න සහතිකයට පමණක් දෙමළ වූ අතර සිංහලයන් අතර ඉපැදී සිංහලෙන් ඉගෙනගෙන සිංහල කෙල්ලක් කසාද බැඳ සිටි ඔහු අඩු තරමින් දෙමළ කතා කරන්නටවත් නොදත්තේය.  නිවාඩු දිනවලට මම ඇන්ටාත් එක්ක මොරටුවෙගම මහත්තයා හමුවෙන්නට ඔහුගේ ගෙදර යන්නට පුරුදුවී සිටියෙමි.  එහෙම ගියවිට මොරටුවෙගම මහත්තයාගෙන් මට පොතක් තෑගී ලැබෙන එක ෂුවර්ය.  ඔහුට තෑග්ගක් හැටියට අපි ගෙනයන්නේ බෝතලයකි.  ගෙනිච්ච බෝතලයෙන් සප්පායම් වෙමින් අපි දෙන්නා සාහිත්‍යය සහ පොත් ගැන කතා කරද්දී මොන සාහිත්‍යයක් වත් නොදත් ඇන්ටා කණ පාත්වෙන්නටම බී ගෙන දොඩවන්නට ගනී.

ඌව ගෙදර එක්කරගෙන එන්නට වෙන්නේ හරකෙක් දක්කාගෙන එනවා වැනි අසීරුවකිනි.  ඇන්ටා කොළඹ ටේලර් සාප්පුවෙන් අස්වී පසුකාලීනව ටවුමේ ටේලර් සාප්පුවක් පටන් ගත්තේය.  අපි රෑ බෝවී ගෙදර එන බොහෝ දිනවල කුණුවෙන්නට ම බීගත් ඇන්ටා සිහියක් පතක් නැතිව ලයිට් කණුවකට බරදී හිඳගෙන නිදිකිරමින් හෝ කඩපිලක නිදාගෙන ඉන්නවා හමුවෙයි.  ගමේ ඉන්න එකා නිසා මග දමා යන්නටද බැරි හෙයින් අපි කොහොම හෝ වාත්තු කරගෙන ඇන්ටා ගෙදරට ගෙනැත් බාරදුන් විට ඇන්ටාගේ පවුල අපට බනින්නට පටන්ගන්නේ අපි ඌට හැන්දෙන් පෙව්වාක් මෙනි.  උදව්වකුත් කර බැණුම් අහන්නටත් බැරි නිසා පසුව අපි කළේ ඇන්ටාව ගෙනැත් වැටට හේත්තු කර තබා උගේ පවුලට කෑගහන එකය.  ගෙයි ලයිට් දැමු විගස අපි හෙමිහිට මාරුවී යන්නට පුරුදු වීමු.

අපේ යාලුවෙක් තම සහෝදරයාගේ මඟුල් ගෙදරට අඳින්නට සුට් එකක් මහන්නට ඇන්ටා ට බාරදී තිබුණේ මඟුලට මාස හයකට පමණ පෙර සිටය.  සුට් එක අද දෙන්නම් හෙට දෙන්නම් කිය කියා හිටියාට මඟුල් දවසට කලින් දවස වෙනතුරු ලැබුණේ නැත.  සුට් එක ගන්නට යාලුවා යද්දී ඇන්ටා හිටියේ ගෙදරය. හොඳටම බීගෙන ගෙදර ගිහින් පෙරේතයා පොළොවේ ගැහුවා වගේ නිදාගෙන හිටියේය.  වදෙන් පොරෙන් ඇහැරවා සුට් එක ගැන ඇසුවිට ඌ විකාර කියවන්නට විය.  අපේ යාළුවාට මල හොඳ එකෙන්ම පැන්නේය.  ඇන්ටා ඇඳෙන් බිමට ඇද දැමු ඔහු අද රෑ වෙන්නට ඉස්සරින් සුට් එක නොලැබුණොත් බෙල්ල මිරිකා මරා දමනවා කියා තර්ජනය කළවිට ඇන්ටා යන්තම් සුට් එක මහන්නට පටන් ගත්තේය.

වතාවක් අපිත් එක්ක සිරීපාදෙ යන්නට එකතු වූ ඇන්ටා ගමේ ඉඳන් නල්ලතන්නියට යනතුරුම මෙලෝ සිහියක් නැතිව බිව්වේය.  නල්ලතන්නියට ගිය විට ඌට බස් එකෙන් බහින්නටත් බැරි තරමට වෙරිය.  බස් එකෙන් බැස කෙළින් ඉන්නට බැරුව බිම ඉඳගත් ඇන්ටා නිවේදනය කළේ ඌට සිරීපාදෙ නගින්නට බැරි නිසා කට්ටිය කරුණා කර ආපහු එනතුරු තමන් නල්ලතන්නියේ ඉන්නවා කියාය.  අපි එදා හවස සිරීපාදෙ නගින්නට පටන්ගත් අතර පහුවදා උදේ ආපහු ඇවිත් බලන විට ඇන්ටා බස් එක ළඟ පත්තරයක් බිම එළාගෙන නිදා සිටියේය.

ඉතින් අපිත් එක්ක කෝච්චියේ එන කාලයේදීත් ඇන්ටා කෝච්චියට එන්නේ මඳ පමණට බීගෙනය.   අපේ ගමට එහා ගමේ පදිංචිකාරයෙක් වූ විතානගේ මහ බැංකුවේ නිලධාරියෙකි.  බැංකුවේ රාජකාරියට අමතරව තව ආනයන ව්‍යාපාර ආදියට සම්බන්ධ වී සිටි නිසා  ඒ වැඩ ඔක්කොම අහවර කර රෑ බෝවී ගෙදර යන කෙනෙකි.  දෙකක් දාගෙන කෝච්චියට එන විතානගේ කවි ද ගාථා ද තාලයට කියයි.  කවි සින්දුවලට  අත්වැල අල්ලන්නට ලඟපාත හිතවත් කෙනෙක් නැත්නම් ඔහු පිරිත් තුන් සුත්‍රය සජ්ජායනා කරයි.  ඔහුගේ කවි හෝ සිංදුද කියන්න නොදන්නා නමුත් කියපු එකක් මට තවත් මතකය.

ඈත එපිට මහ කැලෑවෙ අලියෙක් හිටියා - අලී අලියෙක් හිටියා
ඒ අලියට ගව්වක් දිග - තාලයට කියා ගායනය නතරකර වටපිට බලන ඔහු ලඟපාත කාන්තාවන් නැත්නම්, පොල්ලක් තිබුණා කියා  කියයි.  කාන්තාවන් හිටියොත් කියන්නේ හොඬයක් තිබුණා කියලාය.  රාගමින් බහින ලංසි කෙල්ලන් දෙදෙනෙක් වූ ඩ්‍රෙසරි සහ හෙදර් වැඩකළේ මර්කන්ටයිල් ක්‍රෙඩිට් ආයතනයේය.  සැහැල්ලු ගති පැවතුම් ඇති  ඒ කෙල්ලන් දෙන්නාත් එක්ක විතානගේ පටන් ගන්නා කතාව හරිම විනෝදජනකය.  කතාව ඉංග්‍රීසියෙනි, විතානගේ අහන දෙපිට කැපෙන ප්‍රශ්නවලට කෙල්ලන් කිසිම සබකෝලයක් නැතිව කටේ දිවේ නොගෑවී උත්තර දෙති.  ඔය විදියට කතාබහ කරමින් කරන කෝච්චියේ ගමන හරිම විනෝදයකි.  සමහර දවස්වලට විතානගේ කෝච්චියට නගින්නේ විස්කි ලීටරයක් හමාරක් අපටත් අරගෙනය.  එහෙම ගේන දවස්වලට කලින් කියන නිසා කට්ටිය ප්ලාස්ටික් කෝප්පත් හපන්නට කඩල, වඩේ ආදියත් අරගෙන ලෑස්තිවී සිටිති.

කෝච්චි පෙට්ටියේ අපිත් එක්ක ගිය අයගේ විස්තර තව කියන්නට ඇතත් කතාව දිග්ගැහෙන නිසා තව එක්කෙනෙක් ගැන විතරක් කියා ඒ විස්තරය ඉවර කරමි.  කෙල්ල වැඩකළේ කොම්පඤ්ඤ වීදියේ තිබු ඉහළ පෙළේ පෞද්ගලික ආයතනයකය.  වැඩ ඉවරවෙන්නේ රෑ අටට නිසා ඇයට අටයි කාලේ කෝච්චියට හැති දාගෙන දුවගෙන එන්නට සිදුවේ.   කතාකරන  ලොකු ඇස් දෙකක් තිබු ඇය එවකට සිටි හින්දි නිළියක් සේ රූමත්ය.  ඇය ගැන උනන්දු වෙන්නට මට කොහෙත්ම වුවමනාවක් නොතිබුණේ ඒ වන විටත් මම ජීප් සහ දීපිකා එක්ක ලෙහන්නට බැරි අවුල් බොහොමයක් හදාගෙන තිබුණු හේතුවෙනි.  ඒ නිසා මම මගේ පාඩුවේ පැත්තකට වී ඉද්දි ඇය මට කියවන්නට පත්තරේකුත් දෙයි.  සිතුදේ නොමවේ නොසිතු දේම සිදුවේ කියන කතාව සනාථ කරමින් අපි අතර හුටපටයක් ඇතිවුණේ දෙන්නාම නොසිතු විලසය.  ඒ වන විට ඇය ඇගේ ප්‍රථම ප්‍රේමයෙන් දරුණු පරාජයක් ලබා දැඩි චිත්ත සන්තාපයකින් පසුවුණු බව පසුව දැනගතිමි.

අපේ පලහිලව්ව දිගදුර ගොස් සෑහෙන කලබලයක් ඇතිවුණේ ජීප්ලාට කතාව ආරංචි වීම නිසාය.  ඒ කතාව හරිම දිග සහ මෙයට අදාළ නොවන බැවින් ඒ ගැන කතාකිරීම මෙතෙකින් නවත්වමි.  නැවතත් නාරායන් ගේ කතාවට බැස්සොත් අපි එදා මුළු හවස් වරුවම රාමචන්ද්‍රන් ගේ නිවසේ ගතකළේ බොහෝ විනෝදයෙනි.  නාරායන් ගැන රාමචන්ද්‍රන් ගෙන දැනගත යුතු සියල්ලම අහගන්නට අර්ජුන තදින්ම හිතට ගෙන තිබුණු සෙයකි.

නාරායන් ඔහුගේ මුළු ජීවිත කාලයටම රස්සාවක් කියා කර තිබුණේ දින කීපයක් ගුරු වෘත්තියේ යෙදීම පමණය.  ඉංග්‍රීසි භාෂාව ඉගැන්වීම ඔහු කරගෙන ගියද දින කීපයකින් ගුරු රස්සාව එපාවී ආපසු ගෙදර එයි.  රස්සාව හැර දමා ගෙදර ආවිට ගෙදර උදවිය සිතා ඇත්තේ ඔහු නිවාඩුවට පැමිණි බවයි.  සියලු දෙනාම සතුටින් නාරයන්ගේ ඉස්කෝලයේ විස්තර අසන්නට වූ බව රාමචන්ද්‍රන් කීවේ මහ හයියෙන් හිනාවෙමිනි.  කෙසේ වුවද පියාගේ සහ මවගේ බලකිරීම මත නැවත චෙන්නා පට්නා හි පාසලට යන නාරායන් දෙවැනි වතාවේ පාසලෙන් පැන එන්නේ  ළමයින්ට සරඹ පන්තියක් කරන්නට භාරදුන් විටය.  සරඹ පන්තිය උඩින් පල්ලෙන් ඉවර කරන නාරායන් ඔහු නැවතී සිටින නිවසට එන්නේ දැඩි කළකිරීමකිනි.   එක්වරම තීරණයක් ගන්නා ඔහු තම බඩුත් පොදි බැඳගෙන බස් එකට නැගී ආපසු මයිසූර් බලා එයි.

සිය මුළු ජීවිතයම ලියන්නට කැප කළ නාරායන් සිය ලිවිසැරියේ මුල් භාගය ගතකළේ බෙහෙවින් දුක් කරදර මැදය.  නාරයන්ට ඔහුගේ බිරිඳ රාජම් හමුවන්නේ කොයිම්බටුර් වල ඔහුගේ අක්කා විවාහවී සිටින නිවසට ගොස් සිටි කාලයේය.  පාසලක මුල් ගුරුවරයෙක් වන රාජම් ගේ පියා බ්‍රාහ්මණ වංශික ගතානුගතික දිවියකට හැඩ ගැසී සිටින කෙනෙකි.  දෙදෙනාගේ විවාහය ගැන ඔහු පවසන්නේ දෙදෙනාට කෙතරම් අවශ්‍යතාව තිබුණද හඳහන් නොගැලපේ නම් විවාහය සිදු නොවන බවයි.

අභාග්‍යයකට දෛවඥයන් පවසන්නේ හඳහන් කිසිම අයුරකින් නොගැලපෙන නිසා මේ විවාහය සිදු නොකරන ලෙසටය.  නොසිතු ලෙස වැදුණු මේ පහරින් වික්ෂිප්ත වන නාරායන් දන්නා හඳුනන සහ නොදන්නා දෛවඥයන් සෑහෙන සංඛ්‍යාවක් හමුවී මේ ප්‍රශ්නය සුභවාදී ලෙස කෙළවර කරගන්නට හැදුවත් හැමෝම කියා ඇත්තේ විවාහය නොකරන ලෙසටය.  අන්තිමට ඒ ළඟ පාතක ජීවත් වන චෙල්ලප්පා සර් මේ ප්‍රශ්නය විසඳන්නේ රාජම් ගේ හඳහනේ චන්ද්‍රයා සිටින තැන අනුව එහි බලයෙන් නාරයන්ගේ හඳහනේ  අඟහරු බලය මැඩ පැවැත්වෙන බව කියමිනි.

1933 වසරේදී නාරායන්ගේ විවාහය සිදුවන අතර ඔවුන්ගේ එකම දරුවා වන හේමා 1936 දී මෙලොව එළිය දකී.  දෛවඥයින්ගේ කියමන් සනාථ කරමින් දියණියට අවුරුදු තුනක් වෙද්දී 1939 වර්ෂයේ ටයිපොයිඩ් වැළඳීම හේතුවෙන් රාජම් මියයන්නේ නාරායන් සහ බිලිඳු දියණිය මෙලොව තනිකරමිනි.  තම ප්‍රිය බිරිඳගේ වියෝව නාරායන්ගේ දැඩි කම්පනයට සහ චිත්ත පීඩාවට හේතුවක් විය.  ඔහු බිරිඳගේ අකල් මරණයේ වේදනාව දරාගත් ආකාරය අපි රාමචන්ද්‍රන්ගෙන් විමසුවෙමු.

රාමචන්ද්‍රන් කීවේ කිසිවෙකුත් සමග කතාබහෙන් වැලකී සිටි නාරායන් සිය කාමරයට වී දොර වසාගෙන දිගින් දිගටම ලිවීමේ යෙදුණු බවයි.  නාරායන්ගේ ජීවිත කතාවේ ඔහු කියා ඇත්තේ සිය බිරිඳගේ අසනීපය සහ මරණය පිලිබඳ අත්දැකීම ඔහු විසින් The English Teacher නම් කතාවේ විස්තරාත්මකව ලියා ඇති බව සහ එහි එන චරිත වන ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයා ක්‍රිෂ්ණා සහ ඔහුගේ බිරිඳ සුසිලාත් දියණිය ලීලාත් ඔහුගේ සත්‍ය අත්දැකීම් මත නිර්මාණය වූ චරිත බවයි.

සිය බිරිඳත් පසුකාලීනව එකම දියණිය හේමාත් අකාලයේ මෙලොවින් සමුගැනීමේ කටුක අත්දැකීම විඳගන්නට සිදුවූ නාරායන් 2001 වර්ෂයේ මැයි මස දිවිය හැර ගියේ 95 වැනි වියේදීය.  නාරයන්ගේ බාල සොයුරු රාමචන්ද්‍රන් සමග අප කළ කතාබහ ඇසුරෙන් රැන්ඩෝර් ගයි හින්දු පත්‍රයට ලිපියක් 2001 ජුලි මාසයේදී ලීවේ මගේ ලිවීම සිදු නොවූ තැනය෴

Wednesday, May 30, 2018

අධි පොසොන් පෝය, මහින්දාගමනය, පොසොන් දන්සැල්, විජයපුරයේ ක්‍රෂ් එක සහ ප්‍රඥා ප්‍රදීප දල්වා.

අධි පොසොන් පෝය යෙදී තිබුණේ ද වෙසක් මාසයේය.  ඔරිජිනල් පොසොන් පෝය වගේ උත්සවාකාරයෙන් අධි පොසොන් පෝය සැමරුවේ නැතත් තැන් තැන්වල දන්සැල් තිබුණු බව දැනගන්නට ලැබුණි. එහා ගමේ තමන් ඇතුළු කට්ටිය එකතුවී මඤ්ඤොක්කා දන්සැලක් දුන් බව මට කිව්වේ අපේ පැත්තට එන චූං පාන් කොල්ලාය.  නුවර පාරේ තිබුණු කහබත් දන්සැලකට මටත් ආරාධනාවක් තිබුණත් නොගියේ දුර නිසා මෙන්ම කම්මැලිකම නිසාත්ය.  ඒ වුණාට දන්සැලේ සංවිධාකයින් මටත් කහබත් පාර්සලයක් ගෙදරට එවන්නට කටයුතු කර තිබුණි.   මෙලෝ රහක් නැති ඒ කහබත් පාර්සලය කාපු මට කහබත් කියන නමද එපාවුණා මෙන්ම දන්සැලට නොගිය එක මොනතරම් හොඳදැ'යි සිතුනි.

කොහොමත් අපේ පළාතේ වෙසක් උත්සවය මෙන් පොසොන් උත්සවය සරු නැත.  ඒ වුණාට ටිකක් උඩහට වෙන්නට වැඩිපුරම සරු වෙසක් නොවැ පොසොන්ය.  ඒ පළාතේ පොසොන් සැරසිලි මෙන්ම දන්සැල්ද පොසොන් පෝයට නොඅඩුව දක්නට ලැබේ.  ලංකාවාසී අපට වඩා වැදගත් විය යුත්තේ වෙසක් පෝයද පොසොන් පෝයද යන කාරණය ගැන මම නිකමට වගේ කල්පනා කළෙමි.  වෙසක් කියන්නේ සම්බුදු තෙමඟුලය.  පොසොන් යනු ලංකාවට බුදුදහම ගෙන ඒම හෙවත් මහින්දාගමනයයි.  එදා මිහිඳු හිමියන් ලක්දිවට බුදු දහම නොගෙනාවා නම් කෙතරම් උසස් වුවත් සම්බුදු තෙමඟුල ගැන ලංකාවාසීන්ට දැනගන්නට ලැබෙන්නේ නැත.  ඒ නිසා අපි තර්කානුකූලව සිතුවහොත් ලංකාවාසී බෞද්ධයන් වූ අපට වඩා වැදගත් විය යුත්තේ මහින්දාගමනය යෙදුණු පොසොන් පෝය යැයි සිතිය හැක. 

මහින්දාගමනයේ පළවෙනි කොටස ලංකාවේ ප්‍රදර්ශනය වුණේ වාර්තා තබමිනි.  දවස් සීයක් නොවැ අවුරුදු දහයක්ම මහින්දාගමනය දිව්වේ කොහොම දිවිල්ලක්ද කියා අපි කතාකරන බාසාවෙන් කිව්වොත් බැඳගෙන දිව්වේය.  මහින්දාගමනයේ පළවෙනි කොටස ප්‍රදර්ශනය වීමෙන් පසුව එය බැලු සංඛ්‍යාව ගැන රටේ ලොකු කතාබහක් ඇතිවිය.  කට්ටියක් කිව්වේ බලපු අය වැඩියි කියා වුණත් තව කට්ටියක් නොබලපු අය වැඩියි කියා තර්ක කළෝය.  මේ හාහෝව අවුරුදු තුනකටත් වඩා ඇදී යද්දී අන්තිමට බලපු අය වැඩියි යයි තර්ක කළ අය නිවැරදි බව පහුගිය පෙබරවාරි මාසේ හරියටම සොයා ගත්තේ නොබලපු අය වැඩියි කියපු උන්ට කට උත්තරත් නැති කරමිනි.  දැන් අපි බලා ඉන්නේ මහින්දාගමනයේ දෙවැනි කොටස එනතුරුය.  පළවෙනි කොටසේ තිබුණු ත්‍රිල් එකේ හැටියට දෙවැනි කොටසත් ෆුල් සීරියල් එකක් වෙන බව මට කටපුරාම කිව හැකිය.

ඒ කතාව පැත්තක තබා ආපහු ප්‍රස්තුතයට ආවොත්, මිහින්තලේ ගියවිට මිහිඳු හිමියන් වැඩ සිටි ගල දකින හැමදාම මට ඇතිවෙන ප්‍රශ්නයක් නම් මිහිඳු හිමියන් මේ ගල උඩට ආවේ කොහොමද කියන එකය.  මිහිඳු හාමුරුවන් සහ අනෙකුත් හාමුදුරුවරුන් හතර දෙනා එර්දි බලයෙන් ගල උඩට වැඩියත් ඒ සමග ආ සුමන සාමණේර හාමුදුරුවෝත් අනික් උපාසකයාත් කොහොම ආවාද යන්න විවාදයට තුඩුදෙන කරුණකි.  ප්‍රබන්ධ කතා පැත්තකට දමා තර්කානුකූලව සිතතොත් මගේ අදහස නම් මිහිඳු හිමියන් පළමුව නැව් මගින් ලංකාවට පැමිණ ඊට පසු මිහින්තලයට වැඩියා කියලාය.  නැතිනම් මිහිඳු හිමියන් කිසිම සද්දක් නැතුව ගල උඩට වැඩීමත් එදාම දේවානම් පියතිස්ස රජතුමා මිහින්තලේ දඩයමේ යාමත් සිදුවන්නට ඇති සම්භාවිතාව ඉතා අඩුය.  ඒ නිසා දුර්වල ප්‍රබන්ධයකට වඩා දේවානම් පියතිස්ස රජතුමාගේ මිතුරෙකු වූ ධර්මාශෝක රජතුමා දේවානම් පියතිස්ස රජතුමාගේ අනුදැනුමද ඇතුව සිය පුත්‍රයා ලංකාවට පිටත් කර එව්වාය කීම වඩාත් සත්‍යයට සමීප බව මගේ විශ්වාසයයි.

ඒ කොහොම වුණත් පොසොන් පෝයට අනුරාධපුරයත්, මිහින්තලයත් මහත් බැතියෙන්ද, උත්සවශ්‍රීයෙන්ද ඇලලී යන බව නම් අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත.  අසූව දසකයේ මුල් භාගයේ වගේ කොල්ලන්වූ අපි පොසොන් පෝයට අනුරාධපුරේ වන්දනාවේ යාම සිරිතක් වශයෙන් නොකඩවා කළ දෙයකි.  එදවස වැලිසර ළය රෝහලේ රස්සාව කළ අපට අනුරාධපුරේ යෑම එච්චර වියදම් යන කටයුත්තක් නොවේ.  ගමන් වියදම් අවශ්‍ය නොවන්නේ වොරන්ට් එකක් ලියාගත් විට නොමිලේම ගමනාගමන පහසුකම් සැපයෙන නිසාය.  කෑම බීමෙන් ප්‍රශ්නයක් නොවන්නේ අනුරාධපුරේ බැලු බැලු අත ඇති නා නා ප්‍රකාර දන්සැල් නිසාය.  නවාතැන් ගැන ගැටළුවක් ඇති නොවන්නේ අපිත් එක්ක වැලිසර වැඩකරපු ගුණේ ස්ථාන මාරු ලබා ඇවිත් අනුරාධපුරේ චෙස්ට් ක්ලිනික් එකේ වැඩකළ නිසාය.  පෝයට අනුරාධපුරේ යන්නට විශේෂයෙන් මට තවත් උත්තේජනයක් වුයේ ඒ කාලයේ විජයපුර පැත්තේ හිටපු මගේ ක්‍රෂ් එකක් බලන්න යන්නටත්  හැකි වෙන එකය.  

පෝයට කලින් දවසේ උදේ කෝච්චියේ නැගී අනුරාධපුරයට එන අපි කෙළින්ම ගුණේට වාර්තාකර නවාතැන් සපයා ගන්නෙමු.  ඊට පසුව අනික් උන් ටවුමේ ඇවිදින්නට යද්දී මම උන් ටික මග හැර බස් එකට නැගී විජයපුරට ගොස් කෙල්ලද බලා එහෙන් දවල්ට කෑමද කා හවස් වෙද්දී ටවුමට එමි.  මේ යුවතිය ගැන වෙනම කතාවක ලියන්නට තරම් විස්තර ඇති නිසා ඒ ගැන වැඩි විස්තර මෙතැන ලියන්නට අදහසක් නැත.  ක්‍රෂ් එක බලන්නට මම තනියම යන එක ගැන අනික් සගයන්ගේ කිසිම මනාපයක් නැති වුණත්, මම ඒ ගමන තනියම යන්නට නිතරම වග බලාගන්නේ අනික් උන් ටික එක්කරගෙන ගියොත් ලෝක ලෙඩක් වෙන නිසාය.  එකම දවසක් විජයපුර යද්දී ගුණේව අඬගහගෙන ගියා මට මතකය.  ගියාට එදා කෙල්ල කොහෙද ගමනක් ගිහින් ගෙදර හිටියේ නැත.  ගියා වෙනුවට තේ එකක් බී අපි දෙන්නා ඊළඟ බස් එකේ ආපහු ආවෙමු.

පූජා නගරයේ සෙනගින් පිරුණු පාරවල් පුරා රස්තියාදු ගහන එකත් හරිම විනෝදජනකය.  බැතිසිතින් වන්දනාවේ යන උවසු උවැසියන්ගෙන් මෙන්ම ජොලියට අනුරාධපුරේ ආපු කොල්ලන් කෙල්ලන්ගෙන්ද පාරවල් පිරී පවතී.  අපගේ වැඩි උනන්දුව ඇත්තේ කිචි බිචි ගගා එහෙ මෙහෙ යන විසේකාර කෙල්ලන් ගැනය.  මේ මම කියන කාලයට අවුරුදු අටකට පමණ පෙර සිට අපේ ගමේ කට්ටියක් සිසිල් පැන් දන්සැලක් දෙන්නට පටන් ගත්තේ ථුපාරාමය ඉදිරිපිටය.  ටිකක් දවල් වෙද්දී ඒ දන්සැල ලඟට යන අපි දන්සැලේ කටයුතුවලට උදව් පදව් කරන්නට ඉදිරිපත් වෙමු.  ඒ දන්සැල ඉස්සරහපිට තියෙන්නේ ගම්පහ බැන්ඩියමුල්ලේ සංවිධානයකින් දෙන ඩඩ්ලි සේනානායක අනුස්මරණ අලියා බීම දන්සැලය.  අපි ඉන්න දන්සැලට වම් පැත්තේ  ඇත්තේ පෑලියගොඩ කට්ටියක් දෙන බත් දන්සැලය.  ඒ දන්සැල් වලින් කන්නට බොන්නට අපිට පෝලිමේ ඉන්නට සිදු නොවන්නේ දන්සැල් වල වැඩකරන අයට පෝලිමේ නොතබා කෑම බීම දෙන බවට දන්සැල් වල ඇති අලිඛිත එකඟතාව නිසාය.  අලියා බීම දන්සැලෙන් ඇති පමණට බීම බොන අපි බඩගිනි වෙද්දී බත් දන්සැලට කිට්ටු කළ විට දන්සැලේ වැඩකරන අය "මේ දන්සැලේ මල්ලිලානේ" කියා පිටුපස දොරෙන් ඇතුළට ගෙන හොඳට කෑම ටික පිළිගන්වති.

දවල් කෑමෙන් පසුව මහන්සියක් ද නිදිමතක් ද දැනේ.  ඒ වෙලාවට පාර අයිනේ ගහක් යට හෝ ගලක් උඩ සෙවන ඇති තැනෙක ගිමන් හරිද්දී සමහරවිට නින්ද යයි.  නන්දා මාලිනී ගායනා කරන අතිශය ජනප්‍රිය ගීතයක් වූ "ප්‍රඥා ප්‍රදීප දල්වා" ගීතය මම මුලින්ම ඇහුවේ එක රාත්‍රියක ඔය විදියට ගල් බංකුවක් උඩ ඉඳගෙන ඉද්දිය.  එදා රාත්‍රියේ ලංකා බැංකුව විසින් සංවිධානය කරන ලද භක්ති ගීත ප්‍රසංගයක් පැවැත්වුණේ මහමෙවුනා උයනේදීය.  භක්ති ගීත කියන තැන සෙනග වැඩිය.  සෙනග ගොඩේ තෙරපෙමින් ගීත රස විඳින්නට බැරි නිසා අපි හිටියේ ඈතින් ඉඳගෙනය.  ළඟ නොහිටියාට ඉස්පීකර් හැමතැනම ඇති නිසා ගීත හොඳින් ඇසේ.  නන්දා මාලිනී ගායනා කළේ භක්ති ගීත පුහුණුවූ ලංකා බැංකු සේවක සේවිකාවන් සමගය.  මුලින්ම ඇය ගැයූ "බුදු සාදු බුදු සාදු" සහ "බුදු කරුණා" ගීත ගැයිණි.  "බුදු සාදු" ගීතය නන්දා මාලිනි මුලින්ම ගැයූ ගීතයයි.  මේ ගීතයේ පළවෙනි වර්ෂන් එකේ නොවැ දෙවැනි හෝ තුන්වැනි වර්ෂන් එකේදී "බුදු සාදු" පදය ගැයුනාට පසුව ඉතාම මිහිරි වයලීන් වාදනයක් වේ.  ඒ වයලීන් වාදනය කෙතරම් මිහිරිද යත් අසා සිටිද්දී වයලීන් රාවය ඉවර වෙනවා තේරෙන්නේ නැත, වදින්නේ පපුවටය.  මම කියන එක ඇත්තදැයි නිකමට අසා බලන්න.  බුදු සාදු.

මේ වගේම ලගන්නා තවත් ගැයුමක් මගේ මතකයට එයි.  ආරාධනා චිත්‍රපටයට අමරදේවයන් ගැයූ "ජීවිතයේ තනිමංසල" නම් ගීතයේ ගායකයා විසින් "ආරාධනා" යනුවෙන් ඇද පැද ගයන කොටසය.  එතැනදීද ඔහු මොනතරම් රසට ගයනවාද කිව්වොත් ඒ කොටස කොතනින් කොහේ ගියාදැයි අහන රසිකයාට නොතේරේ.  ආරාධනා

ඉතින් නන්දා මාලිනි කියූ ගීත කීපයකට පසුව ගැයුණේ ඇය විසින් ගයන ලද නවතම ගීතයකි.  "ප්‍රඥා ප්‍රදීප දල්වා" ගීතය මුළු මහමෙවුනා උයනම නළවමින් ගැයෙද්දී මා ගීතය අසා සිටියේ වශී වූවාක් මෙනි.  උසස් පද රචනයද සංගීතයද ගැයුමද ස්ථානයට මොන තරම් ඖචිත්‍යයකින් යුක්ත වුවාද කිවහොත් පොසොන් සඳපානේ සිහිල් සුළං රැළි වදිමින් ගීතය අසා සිටි මා එවේලේ මොහොතකට හිටියේ අමුතුම ලොවක බව මට අද මෙන් මතකය.  එදා මා පළමුවරට ඒ ගීතය අසද්දී දැනුණ රසය ඒ ආකාරයටම විඳගන්නට ඊට පසු දහස් වර ඇසුවත් නොහැකිවිය.  ප්‍රඥා ප්‍රදීප දල්වා

ඒ ගීත අතීතයයි.  ගීතය පළමුවරට ඇසුවාක් මෙන්ම මම පළවෙනි වතාවට කොත්තු කෑවේද අනුරාධපුරයේ කඩ පනහේ කඩයකිනි.  ඒ එක්තරා අවුරුද්දක අනුරාධපුරයේ පණ්ඩුලගම තිබුණු ගම් උදාව බලන්නට ආරිත් එක්ක ගිය දවසකය.  ඒ කතාව ටිකක් දිග නිසා මෙතැනම ලියන්නට බැරිය.  එන පොසොන් පෝයට ඒ කතාවත් විජයපුරයේ කතාවත් කියන්නට බලාපොරොත්තු වෙමි෴ 

Monday, May 14, 2018

රස්තියාදු ගැසීම, චිත්‍රපටි බැලීම, අපේ හෝටල්, මුස්ලිම් හෝටලයේ සුප් එක, තෝසෙ කඩේ, ගුළි කාරයෝ සහ තෙල් බේත් වෙළෙන්දෝ.



අවසන් නොකළ කතා කීපයකම ඉතුරු හරිය ලියන්නට ඇතත්, ඒවා ලිවීම ඉදිරියට කල්දමා අද කියන්නට යන්නේ වෙනම කතාවකි.  මම මීට කලින් ලියූ පෝස්ට් කීපයකම වගේ කෑලි කෑලි ලියා තිබුණත් කතාව හරියටම ලියා ගන්නට බැරිවිය.  ඇත්තටම කිව්වොත් කතාවක් මගේ හිතේ තිබුණත්, කතාව ඔබත් සමග බෙදාගන්නට අවශ්‍යයි කියා හිතුණත් කතාව කොහෙන් පටන් ගන්නද, මොන විදියකට කියාගෙන ඉදිරියට යන්නද ආදී කිසිදෙයක් දැනට හිතේ නොතිබුණත් සමහරවිට නීරස එහෙම නැත්නම් බෝරිං වගේ වෙයි කියා හිතුණත් කියන්නට දෙයක් ඇතැයි මම අවංකව සිතන නිසා හිතෙන තැනකින් කතාව පටන් ගෙන කියාගෙන යන්නට සිතා ගත්තෙමි.  සුපුරුදු විදියට මේ මීට අවුරුදු බර ගණනකට පෙර කතාවකි.  මේ කතාව ලියන්නට උත්තේජනය ලැබුණේ අපේ මිත්‍ර චෙෆාකි කළ යෝජනාවක් නිසා බවද කිව යුතුමය.

සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය අවසන් කර ගෙදරට වී රස්තියාදු ගහමින් සිටි කාලයේ, අපේ ඉවරයක් නොවන රස්තියාදු ගැහිල්ල ගැන ගෙවල්වලින් තිබුණේ දැඩි විරෝධයකි.  ගෙවල්වලින් කොපමණ විරුද්ධකම් පෑවත් අපේ රස්තියාදුව නවත්වන්නට ගෙදර අයට හැකි වුණේ නැත.  ඔය කියන කාලයේ අපි වැඩියෙන්ම ඇබ්බැහි වී සිටියේ චිත්‍රපට බලන්නටය.  අපේ ටවුමේ තියෙන සීගිරි හෝල් එකට එන චිත්‍රපට හැම එකම නැත්නම් අඩු තරමින් එන චිත්‍රපට වලින් වැඩි හරියක් බැලුවාය කියන නම්බු නාමය කොල්ලන් අතරේ ලබා ගැනීමට කවුරුත් කැමැත්තක් දැක්වුවෝය.

 සිලෝන් තියටර්ස් සමාගමේ චිත්‍රපට පෙන්නන හෝල් එකක් වූ සීගිරි හෝල් එකට ලැබෙන්නේ දෙවැනි වටයේ චිත්‍රපට පෙන්නන්නටය.  චිත්‍රපටයක් දාපු දවසේම බලන්නට නම් අලුත්ම චිත්‍රපට පෙන්නන සිලෝන් තියටර්ස් සහ සිනමාස් සමාගම් දෙකේම හෝල් දෙකක් තිබුණු ගම්පහට යන්නට සිදුවේ.  සාමාන්‍යයෙන් සිනමාස් සමාගමේ හෝල්වල ඇම්. මස්තාන්, ජේ. සෙල්වරත්නම්, ලෙනින් මොරායස්, නීල් රූපසිංහ වැනි අධ්‍යක්‍ෂ වරුන් විසින් තැනු ඇක්ෂන් හෙවත් ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට පෙන්වන අතර සිලෝන් තියටර්ස් සමාගමේ හෝල්වල පෙන්වන්නේ බොහෝදුරට කලාත්මක චිත්‍රපටය.  තරුණයන්ගේ මහත් ප්‍රසාදය දිනු ගාමිණි ෆොන්සේකා වැනි නළුවන් පෙනී සිටින ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට ආදායම් වාර්තා පිහිටුවමින් බැඳගෙන දුවන අතර කලාත්මක චිත්‍රපට දින කීපයකින් ගැලවී යන්නේ ප්‍රමාණවත් නරඹන්නන් නොමැතිවීම හේතුවෙනි.

නිධානය, තුන්මං හන්දිය, දෑස නිසා වැනි පසුකාලීනව අතිශය සම්භාවනාවට පාත්‍රවූ චිත්‍රපට පවා ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ කොට දින කීපයකින් අවාසනාවන්ත ලෙස ගැලවී ගියේ ගාමිණී රඟපාන සුරයා ගණයේ චිත්‍රපට නරඹන්නන් පිරී ඉතිරී ගිය සිනමාහල් වල ප්‍රදර්ශනය වෙද්දීය.  චිත්‍රපටයක් ගලවා තවත් එකක් එනතුරු ගතවෙන දින කීපයක කාලය තුළ පෙන්වන්නට ඉංග්‍රීසි, හින්දි හෝ දෙමළ චිත්‍රපට හෝල් වලට ලැබේ.  භාෂා භේදයකින් තොරව මේ එන හැම චිත්‍රපටයක්ම පාහේ බලන්නට පුරුදු වී සිටි අපට ඒ හේතුවෙන් සම්භාව්‍ය චිත්‍රපට මෙන්ම කසිකබල් චිත්‍රපටද තොග පිටින් නරඹන්නට ලැබීම වාසනාවක් වුණේ පසුකලෙක හොඳ සහ කබල් චිත්‍රපට මොනවාදැයි වෙන් වශයෙන් තෝරා ගැනීමට එයින් ලැබුණු පිටිවහල නිසාය.

අපේ ටවුමේ තිබුණු හෝල් එකට චිත්‍රපට ලැබෙන්නේ කෝච්චියේය.  හැම තැනම තැලී පොඩිවී ඇද හොකර වුනු යකඩ පෙට්ටිවල බහා එන චිත්‍රපටය ඉස්ටේසමේ ප්ලැට්ෆෝම් එකේ පසෙක තබා තිබේ.  චිත්‍රපටයේ නම සහ පෙට්ටිය තුළ ඇති රීල් ගණන ලියු කොළයක් පෙට්ටියේ පියනේ අලවා ඇති නිසා ඊළඟට හෝල් එකේ පෙන්වන චිත්‍රපටය කුමක්දැයි අපට කළින්ම දැනගන්නට ලැබේ.  හෝල් එකේ වැඩකරන පොඩී මාමා අත් කරත්ත කාරයෙක් අඬගහගෙන ඉස්ටේසමට ගොස් චිත්‍රපටය හෝල් එකට අරගෙන එයි.

සාමාන්‍යයෙන් අපි බලන්නට යන්නේ හයයි තිහේ සෝ එකය.  චිත්‍රපටයට ටිකට් දෙන්න පටන් ගන්නේ හයට විතර වුණත් හවස හතර වන විට අපි ටවුමේ පෙනී සිටින්නෙමු.  හය වෙනතුරු අහන්න බලන්නට ඕනෑ තරම් දේවල් ටවුමේ ඇත.  ටවුමට ගිහිං පළමුවෙන්ම කරන කාරිය වෙන්නේ හෝටලයකට ගොඩවැදී කන එකය.  දවල්ට ගෙදරින් හොඳට බත් කා බඩ පුරවාගෙන හිටියත් ගෙදර කෑමට වඩා හෝටලයෙන් කන කඩචෝරු හරිම රසය.  අද වන විට හරියකට කෑම වේලක් රසට කන්නට හෝටලයක් අපේ ටවුමේ නැතත් අද වැසී ඇති හෝටල් ගණනාවක් එදා ටවුමේ ක්‍රියාත්මක වී තිබිණි.  නම් වශයෙන් කිවහොත් ගාමිණි හෝටලය හෙවත් ගාමිණිය, ලියනගේ හෝටලය හෙවත් ලියනගේ එක, බෙන්තර හෝටලය හෙවත් බෙන්තරේ, ජනහිත හෝටලය හෙවත් ජනහිතේ, ආරියසිංහල හෝටලය හෙවත් බෝ ගහ ළඟ රවුම් කඩේ, සුමනගිරි හෝටලය හෙවත් සුමනගිරිය සහ මුස්ලිම් හෝටලය ඉන් කීපයකි. 

අද වන විට අපේ ටවුමේ තිබෙන්නේ මේ හෝටල් අතුරින් ජනහිතේ සහ සුමනගිරිය පමණය.  අනික්වා ඔක්කොම වැසී ගිහිල්ලාය.  හැමදාම හවසට හොඳ රසට උණු උණුවේ හරක් මස් සුප් එකක් තෙල් පෑදෙන තෙම්පරාදුවක් ද දමා කටට රසට බොන්නට පිළිගන්වන මුස්ලිම් හෝටලයේ සුප් එක සමග උණු රෝස් පාන් ගෙඩියක් කන්නට අප බොහෝ ප්‍රිය කළෙමු.  අවුරුදු ගණනාවක් ඒ කෑම කාපු අපි කිසිමකෙනෙක් වඳ වුණේ නැතත් අද මුස්ලිම් හෝටලය ආගිය අතක් නැත්තේ සිංහල ජාතිය සහ ආගම මුස්ලිමුන් ගෙන් බේරාගන්නට ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් කැපවුණ අපේ වීරෝදාර දේශ හිතෛෂීන් නිසාම විය හැකිය.  ඒ කාලයේ ටවුමේ තෝස කඩයක් නොතිබුණත් සුරුට්ටු කඩ සහ සිල්ලර කඩ කීපයක්ද විශාල රෙදිපිළි කඩයක්ද දෙමළ ව්‍යාපාරිකයන් විසින් පවත්වාගෙන ගියත් 1983 දී කඩ ටික මංකොල්ල කා පුළුස්සා දැමුවිට කඩවල හිටිය උන් පණ බේරාගෙන පැනගියෝය.  ඒ වුනාට අද වන විට තෝසේ කඩ දෙකක්ම ටවුමේ ඇති නිසා වර්තමානයේ සිංහල ජාතියට තර්ජනය ඇතිවී ඇත්තේ දෙමළුන් නිසා නොවැ මුස්ලිමුන් නිසා බව නොවැරදී කටපුරාම කිවහැකිය.

එක තෝසේ කඩයක් තියෙන්නේ ටවුම මැදමය.  ශ්‍රී රංගාස් කැෆේ යනුවෙන් නම තබා ඇති ඒ හෝටලයේ  මුදලාලි ඇතුළු සේවකයන් සියල්ලම දෙමළ අයයි.  තෝසේ කඩේ අපේ ටවුමේ ඉතාම ජනප්‍රිය හෝටලයක් වී ඇතුවාක් සේම කඩේ වැඩකරන අයද ඉතා සතුටින් වැඩ කරගෙන යති.  මමත් දවස් කීපයක් මේ හෝටලයෙන් කෑම ගෙනැත් කා ඇත්තෙමි.  ඔහොම කද්දී මට තේරුණ දෙයක් වුණේ ඒ සයිවර් කෑමවල රසයේ පොඩි වෙනසක් ඇති බවයි.  වෙනස තියෙන්නේ සාමාන්‍ය සයිවර් හෝටලයකට වඩා මේ හෝටලයේ හදන කෑමවල ලුණුරස සහ මිරිස් සැර වැඩි කමයි.  සයිවර් උපන් ඉන්දියාවේ පමණක් නොවැ වෙන වෙන රටවලදීත් ඉන්දියන් සයිවර් කෑම රසබලා පුරුදු මට මේ වෙනස හොඳින් දැනුන නිසා වැරද්දක් ඇත්නම් නිවැරදි කරවා ගැනීම යුතුකමක් ලෙස මම සැලකුවෙමි.  ඒ නිසා දවසක් උළුඳු වඩේ ගන්නට ගිය වෙලාවක මම මුදලාලිට මේ කතාව කීවෙමි.  මුදලාලි සුහදව මා සමග කතාකරමින් කියාසිටියේ මේ වගේ පැමිණිල්ලක් ලැබුණු පළවෙනි දවස කියාය.  රටේ නගර දහඅටක ශ්‍රී රංගාස් කැෆේ දහඅටක් ඇතැයි කියූ මුදලාලි ඒ නම් දහඅටම එක දිගට කියාගෙන ගියේය.  කෙසේ වුවත් මගේ පැමිණිල්ල ඵල දරා ඇති බව මට තේරුණේ ඊයේ කෑ උළුඳු වඩේ සහ ඒවා කන්නට දුන් අමු මිරිස් චට්නිය සුපුරුදු සයිවර් රසට තිබුණු නිසාය.

මුස්ලිම් හෝටලයෙන් සුප් එක සප්පායම් වී එළියට එන වෙලාව වෙනවිට ටවුම මැද තියෙන තුන්මං හන්දියේ සෙනග පිරී හිඳිති.   දැන්නම් හතරමං හන්දියක් වී තිබුණත් එදා එතැන තිබ්බේ තුන්මං හන්දියකි.  තුන්මං හන්දිය ගැන මතක් කරන විට මට තවත් කතාවක් මතක්වේ.  සපත්තු කඩේ හිමිකරුවා වූ බාරොන් මහත්තයා විනෝදකාමියෙකි.  කාට හෝ ලණුවක් දී විනෝද වීම ඔහුගේ සිරිතකි.  බාරොන් මහත්තයා ළඟ හිටපු අවුරුදු හතළිස් පහක් පණහක් වයසැති එක ගෝලයෙක් අහිංසකයෙකි.  කඩේ වැඩ කරන්නට දැණුමක් තේරුමක් නොතිබුණු ඔහුට පැවරී තිබුණ ප්‍රධාන කාරිය වුණේ දවල්ට ගෙදර ගිහින් බාරොන් මහත්තයාගේ කෑම එක ගෙනැත් දෙන එකය.  තුන්මං හන්දියෙන් යන බයිසිකල් ඇතුළු වාහන හන්දියේදී අතින් සංඥා කර ධාවනය වීම ඔහුට ප්‍රශ්නයක් වී තිබිණ.  දවසක් මේ ගැන ඔහු බාරොන් මහත්තයාගෙන් ඇසුවිට හන්දියේදී අතින් සිග්නල් දමා යන එක සිරිතක් බව බාරොන් මහත්තයා ඔහුට කීවේ විහිළුවටය.  එදා සිට මනුස්සයාද බයිසිකලෙන් හන්දිය පහුකරද්දී අතින් වමට සිග්නල් දමා කෙළින් ඉස්සරහට යන අතර බාරොන් මහත්තයා ඔහු කරන මේ වැඩේ කඩේ කට්ටියද අඬගහගෙන එළියට වී බලා සිටින්නේ බක බක ගා සිනාවෙමිනි.  වමට සිග්නල් දමා කෙළින් ඉස්සරහට යන එකාට පස්සෙන් එන රියැදුරන් අම්ම මෝ නැතුව බැන වදින්නේ ඇයි කියා අහිංසකයා ඒ වනවිටත් නොදැන සිටියේය.

මේ වෙලාව වනවිට තුන්මං හන්දිය ළඟ පේමන්ට් එකේ කඩල විකුණන ආච්චි කඩල බේසමත් රැගෙන හන්දියට ඇවිල්ලාය.  කළු කඩල හෙවත් කොණ්ඩ කඩල තම්බා ළූණු මිරිස් එකතුකර තෙල්දමා පොල් කෑලි මිශ්‍රකර විකුණන්න ගෙනැත් ඇති කඩල බේසමෙන් හමන සුවඳට කෙනෙකුට කඩල මුලක් නොකා යන්නට හිතුණොත් පුදුමයකි.  කඩල පමණක් නොවැ වෙනත් බොහෝ ආහාර ද්‍රව්‍යද පිටරටින් ආනයනය කිරීම තහනම් කර තිබූ සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිණියගේ පාලන සමයේදී කොණ්ඩ කඩල යනු දුර්ලභ කෑමකි.  ඒ වුනාට කඩල ආච්චි කොහෙන් හෝ කඩල ටිකක් අමාරුවෙන් සොයා තම්බාගෙන ඇවිත් විකුණයි.  කඩල ටිකට මිරිස් කරලක්ද දමා කැන්ද කොළවල ඔතා විකුණාගන්නට ආච්චි යුහුසුළු වෙද්දී පැය බාගයක්වත් යන්නට පෙර කඩල බේසම හිස්වෙයි. මාස කීපයක් ගතවන විට ආච්චිගේ කඩල වෙළඳාම සම්පූර්ණයෙන් ඇනහිටියේ කඩල සපයා ගන්නට ඇති අපහසුව නිසා වියයුතුය.

සමහර දවස්වල හවසට සයිකල් කාරයෙක් ඇවිත් සයිකලයෙන් වැඩ පෙන්වයි.  සයිකලයෙන් වැඩ දාන්නට ගොඩක් ඉඩ උවමනා නිසාවෙන් ඔහු වැඩ දාන්නේ තුන්මං හන්දියේ නොවැ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේය.  ඔහුගේ සයිකලය මහා පුදුමාකාර එකකි.  එහි රෝද ඉස්සරහටද පස්සටද අතින් සහ පයින් කරකවන ඔහු හිටපු ගමන් සීට් එක උඩ ඔලුවෙන් හිටගෙන අතින් පැඩල් කරකවමින් සයිකලය පැදගෙන යයි.  ආයෙම සයිකලයේ දිගාවී ඉස්සරහ රෝදය අතින් කරකවමින් වටයක් යයි.  මේ වැඩ බලාගෙන ඉන්නවිට වෙලාව ගතවෙනවා නොදැනේ.

ටවුමේදී හැමදාම පාහේ හමුවන තවත් චරිතයක් නම් බේත් තෙල් වෙළෙන්දන් ය.   සමහරු බේත් ගුළි විකුණන අතර සමහරු බේත් තෙල් විකුණති.  දවසක් තුන්මං හන්දියේ රාවුතර් ස්ටෝර්ස් ඉස්සරහ කඩල ආච්චිගේ පොට් එකේම ගුළි වෙළෙන්දෙක් දේශනාවක් පවත්වන විට මමත් ආරිත් සෙනග ගොඩේ ඉස්සරහටම වී බලාගෙන සිටියෙමු.  සාමාන්‍යයෙන් මේ වෙළෙන්දන් කවුරුත් පාහේ කට වාචාලයන්ය.  එදා ගුළි වෙළෙන්දා වික්කේ ඉතා දුර්ලභ මහාර්ඝ වාජීකරණ ගුළි රාජයෙකි.  වැඩිහිටියන්ට පමණක් වැදගත් වන මේ දේශනාව පොඩි කොල්ලන් වූ අපි ඉස්සරහට වී කටත් ඇරගෙන අසා සිටීම ඔහුට රිස්සුවේ නැත.  මේ ගුලිය දියකර වැලකට දැම්මත් වැල ගහක් වගේ කෙලින්වී උඩට යන බව කී වෙළෙන්දා ගුළියක් පාවිච්චි කර ගෙදර නෝනාගෙන් ලැබෙන සැළකිලි බලාගන්නට කියා කියමින් වටයක් යමින් ගමන ඉස්සරහ උන්න ඉලන්දාරින්ගෙන්  " බැඳලද? බැඳලද?" කියා අහගෙන ගියේ සවුත්තුවටය.  ගොඩක් දෙනෙක් වෙළෙන්දා ගේ ප්‍රශ්නයෙන් පසු බැස්ස අතර අපේ එක කොල්ලෙක් "ඔව්" කියා කීවේය.  ඒ ගමන වෙළෙන්දා ලෑස්ති වුණේ ඌව මඩවන්නටය.  ඒ උනාට අපේ ආරි ඒකට ඉඩදුන්නේ නැත.  ඌ කෙළින්ම වෙළෙන්දාගෙන් ගේම ඉල්ලුවේය.

" මේ හලෝ, මේක අපේ ටවුම, අපට ඕනැ තැනක අපි ඉන්නවා.  තමුසෙ ගුළි බැරිනං ළඟ තියෙන ගුළි දෙක හරි විකුණ ගත්තට අපට කමක් නෑ.  හැබැයි අපේ කොල්ලන්ට පාට් දාගෙන එන්න එපා, තේරුණාද?"

හැඩිදැඩියෙකු වූ ආරි ඒ ටික කියපු විදියට වෙළෙන්දා පසු බා ගියේය.  ඊට පස්සෙ මිනිහා අනං මනං කතා නොකර ගුළි ටික විකුණා ගන්නට විතරක් උනන්දු විය.  

සමහර දාට එතනට එන්නේ බේත් තෙල් කාරයෙකි.  බේත් තෙල් කාරයා ළඟ අඩුවැඩිය ගොඩකි.  ඉස්සෙල්ලාම බිම කිළුටු රෙද්දක් දිග හැර දමා ඒ මත ඔහුගේ අඩුවැඩිය තබයි.  ඇලුමිනියම් තැටියක ඇති ගාම්භීර අඳුරු පැහැති තෙල් මත තැබූ සත්ව ඇට කටු ගොඩකි,  මොණර පිල් මිටියකි,  අගනා ඖෂධ යැයි කියන වේලුනු ලී කැබලි රැසකි,  මැරිච්ච සර්ප ඔළුවකි, ලොකු හා පොඩි කවච කීපයකි, පිත්තල පහනකි, මොනවාදැයි හරියට කියන්නට බැරි තව තව කෑලි ලීපයකි. මෙකී නොකී හැම දෙයක්ම ඔලොගුවෙන් එළියට  ගෙන තබන බේත් තෙල් කාරයා වටේට ඒ වනවිටත් නොඉවසිල්ලෙන් වටවී බලා සිටින මිනිස්සු පොදියකි.  කිසි කලබලයක් නැතිව තමන්ගේ වෙලාව ගෙන වැඩේට පසුබිම හදා ගන්නා බේත් තෙල් කාරයා ඊළඟට දේශනාව පටන් ගනී. 

වෙළෙන්දා ගේ දේශනාව ඒ විදියටම කියන්නට අද මට අමතක වුණත් ඔහු කියන්නේ තමන් ළඟ ඇත්තේ ඉතා අසීරුවෙන් හින්දා ගත් අනර්ඝ බේත් තෙලක් බවය.  මේ තෙල් හිඳින්නට ඔහු අවුරුදු ගණනාවක් මහන්සි වී අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය රැස්කර ඇත.  මදාරා, සඳුන් දර ආදී සමහර කළමනා ගෙන්වා ගෙන ඇත්තේ හිමාල අඩවියෙනි.  බිං කොහොඹ සොයාගෙන ඇත්තේ වැදි රටෙනි.  තෙල් හිඳින්නට ගින්දර සොයාගන්නට අපමණ මහන්සියක් දැරූ බව කී අතර නිකම්ම අපේ ගෙවල්වල තියෙන ගින්දරෙන් ගිනිතියන්නට නම් එපමණ මහන්සියකින් සඳුන් දර සොයාගත්තේ කුමකටදැ යි  ඇසු බේත් තෙල් කාරයා ගින්දර ඕපපාතිකව හැදුණු තැනකින් ලබාගත යුතු යැයි කියා ඔහු ගින්දර ගත්තේ අකුණක් ගසා ඇවිලෙමින් තිබු කොළ අත්තකින් බව කිවේ බලා සිටි අයගේ නළල රැලි කරවමිනි.  එපමණ වියදමක් සහ මහන්සියක් දරා හිඳගත් තෙල් රාජයා ආලේප කළ පමණින් කැඩුණු බිඳුණු ඇටකටු තිබුණා වගේම හාවෙන බවත් ඇට කටු පමණක් නොවැ කැඩුණු ලීයක් පවා මේ තෙල්වලින් තිබුණා වගේ හා කරන්නට හැකි යැයි කීවේය.  ශරීරයේ වේදනා කැක්කුම් ඇති තැන්වල ගාන්නට මීට වඩා ප්‍රත්‍යක්ෂ ඖෂධයක් තවත් නැති බව කියූ ඔහු තමන්ට අහම්බෙන් වගේ මේ ටවුමට එන්න හිතුණු එක මිනිස්සුන්ගේ භාග්‍යයක් යැයි වැඩිදුරටත් කීවේය.

දේශනාවේ මේ හරිය වෙනවිට වටේ හිටපු මිනිස්සුන්ගේ කුතුහලය උපරිමයටම නැග ඇති බව ඔවුන් කටත් ඇරගෙන බලා හිඳින විදියෙන් පෙනේ.  තෙල් ටික එළියට ගන්නට මේ හොඳම වෙලාව බව වෙළෙන්දා දනී. ඉස්සෙල්ලාම තෙල් කුප්පියක් සල්ලි දී ලබාගන්නේ වෙළෙන්දාගේම තැරව් කාරයෙකි.  කතාවත් එක්කම ඉතුරු තෙල් කුප්පි ටික විකුණා ගන්නට බේත් තෙල් කාරයාට වැඩි මහන්සියක් දරන්නට වෙන්නේ නැත.  බලාගෙන හිටිය කාන්තාවන් එහෙම මේ මහාර්ඝ තෙල් කුප්පිය මිලදී ගන්නේ තමන් ගන්නේ පාට කරපු පොල්තෙල් යැයි හීනෙකින් වත් හිතා නොවේ.  ඇලුමිනියම් තැටියේ අඳුරු පාටට දමා ඇත්තේ පිච්චිච්ච එන්ජින් ඔයිල්ය.  හොඳ වෙලාවට බේත් තෙල් කාරයා ඇන්ජින් ඔයිල් විකුණන්නේ නැත.  පොල්තෙල් ගෑවාට ඇඟට කිසිම අගුණයක් නැති නිසා බේත් තෙල් කාරයාත් මොන මොනවා හරි කියා කීයක් හරි හම්බ කරගැනීමේත් වරදක් කියන්නටත් බැරිය෴

Sunday, May 6, 2018

සුද්දාගේ කිරිබත් දන්සැල, අන්නාසි පළදාව, නූඩ්ල්ස් දන්සැල, පළතුරු සහ අපේ දන්සැල් වන්දනාව.


අවුරුදු මාසය තුළම වෙසක්ද ඇවිත් ගියේය.   දැන් තියෙන්නේ වෙසඟේ සුන්බුන් පමණකි.   වෙසක් ගැන ලියනවිට කියන්නට තියෙන්නේ දන්සැල් කතාය.  සුද්දා හැම වර්ෂයක් පාසාම දෙන කිරිබත් දන්සැල මේ අවුරුද්දේද හොඳින් පවත්වන්නට අදහස් කරගෙන සිටියේය.  දන්සැල දෙන්නට සුද්දා සුදානම් වුණේ මාස කීපයකට පෙර සිටය.  මෙදා සැරේ කුඹුරු වැඩ නොකළ නිසා සුද්දා වී තොගයක් මිළට ගත්තේ විශේෂයෙන්ම දන්සැලටය.  අවුරුද්දට වී කොටාගෙන ගෙදර යන ගමන් මටත් කැකුළු හාල් ටිකක් දුන්නේ අවුරුද්දට කිරිබත් උයන්නටය.  මෙදා සැරේ කිරිබත් දන්සැලෙන් හාල් කිලෝ සීයක කිරිබත් දෙනවා යි කියූ සුද්දා කිරිබත් පිසින්නට පොල්යගෙඩි එකසිය පණහක් ද කැඩුවේය.

කිරිබත් දන්සැල දෙන්න හාලුත් පොලුත් සොයාගත් පමණින් බැරිය.  තවත් ජාති හැට හුටහමාරක්ද සොයාගත යුතුය.  කිරිබත් පිසින්නට භාජන, දර, උයන කස්ටිය,ලුණුමිරිසට අවශ්‍ය කළමනා, හට්, පුටු පමණක් නොවැ කිරිබත් බෙදා දෙන්නට කැන්ද කොළයේ පටන් සියල්ලම සොයා  සපයා ගත යුතුය.  සුද්දාට මේවා තනියම කරන්නට ද බැරි ඌට මේ කියපු දේ මේ මතක නැති නිසාය.  කොහොමින් කොහොමින් හරි දන්සැල දෙන්නට පෙරදා රෑ වන විට අඩුම කුඩුම සියල්ලම එකතැන් කරගන්නට හැකිවුණේ අපි කීප දෙනෙකුගේ ද මහන්සියෙනි.  

කිරිබත් දෙනවිට ඒත් එක්ක හොඳ ලුණුමිරිසකුත් නොදුන්නොත් හරි නැත.  මීට අවුරුදු හත අටකට ඉස්සර මට මතක හැටියට 2010 වර්ෂයේ වගේ මටත් සහභාගී වෙන්නට ලැබුණු කිරිබත් දන්සැලකදී දන්සැල බාගයක් දෙනවිට ලුණුමිරිස අවසන් විය.  ඊට පසුව දෙන්නට වුණේ කිරිබත් විතරය.  එහෙම වෙනවිට ලැජ්ජාව දන්සැලේ සංවිධායකටය.  මීට පසුව දන්සැල් දෙනවිට කිරිබත් වගේම ඇතිතරමට ලුණුමිරිස් ද දෙන්නට වග බලාගනිමු ය කියා මම එදා සුද්දාට කීවෙමි.   ඊට පස්සෙ අවුරුද්දේ දන්සැලේ එය ක්‍රියාත්මක වුණු අතර ඉන් අනතුරුව අවුරුදු පහක්ම මට කිරිබත් දන්සැල මඟ හැරුනේ රටේ නොසිටි හේතුවෙනි.  පහුගිය අවුරුද්දේ දන්සැලට ඉන්නට බැරිවුණේ දන්සැල දවසේ අපි ලොකු පුතාලගෙ ගමේ ගිය නිසාය.  

මෙදා සැරේ කිරිබත් දන්සැලේ ලොකු ළූණු කිලෝ තිහක්ම ලුණුමිරිසට කෙටුවේ නැත්නම් මදිවන බැවිනි.  දන්සැල දවසේ අපි වැඩ පටන් ගත්තේ පාන්දර තුනටය.   කිරිබත් පිසින්නේ කිලෝ දහයේ හැලි වලය පොල් ගා කිරි මිරිකා හාල් සෝදා පටන් ගත් උයමන නිසා පාන්දර පහමාරට පළමුවෙනි කිරිබත් හැලිය බාගෙන කෑලි කපන්නට මේසයට යවන්නට හැකිවිය.   එළිය වැටෙන විට දන්සැලේ වැඩට කට්ටිය දෙතුන් දෙනා ගණනේ ඇවිත් සෑහෙන පිරිසක් එකතු වුහ.  එතැන් සිට එක එක හැලිය බා ගනිමින් කෑලි කප කපා බෙසම්වල අහුරන්නට කට්ටිය මෙලෝ සිහියක් නැතුව වැඩ කළහ.  ඊළඟට ප්‍රශ්නය වෙන්නේ කිරිබත් කෑලි අඩුක් කළ බේසම් හිස් කරගැනීමයි.  නැතිනම් කපන කපන කිරිබත් අහුරන්නට බේසම් මදිවෙයි.  ඒ නිසා පිරී ඇති බේසම් හැකි ඉක්මනට හිස් කරන්නට අවශ්‍ය වෙයි.

ඒ වනවිට එළියේ හට් එකත් ගසා කැන්ද කොළත් කඩා මේස උඩ ගොඩ ගසා තිබු නිසා දන්සැල පටන් ගැනීමේ සංඥාව සුද්දාගෙන් ලැබුණි.  එතැන් සිට එක සීරුවට පැය තුන හතරක් යනතුරු දන්සැලේ කට්ටියට ඉස්පාසුවක් නැතිව වැඩය.  කට්ටියක් හිස්වෙන භාජන අයින් කර කිරිබත් පිරවූ භාජන ගෙනැත් තබති.  ලුණුමිරිස් පිරවූ භාජන ගෙනැත් තබති.  ඉවර වෙන ඉවර වෙන ගානට කැන්ද කොළ කඩ කඩා ගෙනැත් තබති.  සමහරු නම් භාජන ගෙදරින්ම ගෙනැත් කිරිබත් අරන් ආපහු යති.  දන්සැලේ එක්කෙනෙකුට දෙන කිරිබත් ප්‍රමාණය ගැන සුද්දා  සීමා පනවා නැත.  අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට කිරිබත් නොදෙනවා නම් ඒ දන්සැලෙන් ඇති වැඩක් නෑ කියා කියන සුද්දා එන අය ඉල්ලන ප්‍රමාණය අනුව කිරිබත් දෙන්නට කියයි.  දෙකක් ඕනෑ නම් එහෙමය, පහක් හෝ දහයක් නම් එහෙමය.  දන්සැල දෙන්නේ වෙසක් පෝයට පහුවදා නිසා එදා උදේ පානුත් නැත, කඩවල කෑමත් නැත.  දන්සැලට එන අයත් ඒ අයගේ පවුල්වල අයත්, කලින්දා සිල් අරගෙන පන්සලේ සිට ගෙදර යන උපාසක උපාසිකාවනුත් උදේ කෑම ලබා ගන්නේ දන්සැලෙන් නිසා පැමිණෙන අයගේ ගණනද බෙහෙවින් ඉහළ මට්ටමක පවතී.

උදේ දහයට විතර දන්සැල අවසාන කළේ වැඩ කරපු අය හෙම්බත් වී හිටපු නිසාය.  විශේෂයෙන් පිටිපස්සේ මඩුවේ කිරිබත් හැඳිගාපු ගෑණු උදවිය එකක් ඉවරවෙනකොට එකක් බැගින් ගිණි රශ්මියට මුහුණ දෙමින් කිරිබත් ලොකු හැලි පිටින් උයා බෙහෙවින් මහන්සි වී සිටියෝය.  වැඩ කරන අයට සැරින් සැරේ බිස්කට් ද අග්ගලා ද තේ ද දුන්නේ සුද්දාගේ බිරිඳය.  මෙදා සැරේ විශේෂයක් හැටියට ඉඹුල් කිරිබත් ටිකකුත් හදමු කියා මම සුද්දාට කළින්ම යෝජනා කර සිටියෙමි.  ඉඹුල් කිරිබත් හදන්නට හාල්මැස්සන් බැදුමකුත් පිළියෙළ කර ගත්තෙමි.  ඒ වුනාට කිරිබත් වලට තිබු ඉල්ලුමත් දන්සැලට ආව සෙනගත් එක්ක ඒ වැඩේ කරන්නට තියා හිතන්නටත් බැරිවුයෙන් හාල්මැස්සන් බැදුමද කිරිබත් එක්කම බෙදන්නට ඉස්සරහට ඇරියෙමි.

අන්තිම කිරිබත් හැළිය උයා කෑලි කපාගත්තේ දන්සැලේ වැඩ කරපු අයට හෙවත් ස්ටාෆ් එකටය.  කට්ටියම කිරිබත් බෙදාගෙන කතාබහ කරමින් කන ගමන් වෙනදා නම් රෑ බත් දන්සැලක් දෙන්නටද කතා කරගනී.  නමුත් මෙදා ගමේ තරුණ පිරිස එදා රෑට නූඩ්ල්ස් දන්සැලක් ප්‍රජා ශාලාවේ පවත්වන්නට කටයුතු කර තිබුණු නිසා මේ අවුරුද්දේ සුද්දාගේ බත් දන්සැල දෙන්නට අවස්ථාවක් නැතිවිය.  නූඩ්ල්ස් දන්සැලේ දෙන්නට ලෑස්ති කරගෙන තිබුණේ නූඩ්ල්ස්, සීනි සම්බෝල,පරිප්පු හොදි හා අන්නාසි පෙතිය. ඉතින් නූඩ්ල්ස් දන්සැලද එදා රාත්‍රියේ උත්සවාකාරයෙන් ආරම්භ වුණත් එච්චරම සාර්ථකත්වයක් දකින්නට නොලැබුණේ ජනතාවගේ පැමිණීම පහළ මට්ටමක තිබුණු හේතුවෙනි.  තම්බන්නට ගෙනා නූඩ්ල්ස් කිලෝ පහේ කවර ගණනාවක් තම්බන්නට නොහැකි වුනු අතර පිළියෙළ කළ විශාල නූඩ්ල්ස් හැලියක්ද පරිප්පු හැලියක්ද අතවත් නොතබා ඉතිරි විය.

සුද්දාගේ කොටුවේ අන්නාසි වලට අවුරුදු සමයේ පටන් තිබුණේ ඉතා හොඳ ඉල්ලුමකි.  වෙසක් සතියේ දන්සැල් එක්ක ඉල්ලුම තවත් ඉහළ ගියේය.  හොඳට අව්ව තිබුණු නිසා අන්නාසිද මී මෙන් රසය.  අපි සුද්දාගේ කොටුවේ අන්නාසි කප කපා ගෙදරට ඇද දම්මෙමු. කඩවලට දමන්නට හිතන්නටවත් අවශ්‍ය නැතිවුනේ කට්ටිය සුද්දාගේ ගෙදරටම ඇවිත් අන්නාසි අරගෙන යාම නිසාය.  දවසක් අපි කීපදෙනෙක් සුද්දගේ ගෙයි ඉස්සරහට වී පොඩියට කර්තව්‍යයක් කරමින් ඉද්දී කට්ටියක් ආවේ ප්‍රයිඩ් රයිස් දන්සැලකට අන්නාසි කිලෝ සීයක් ගෙනියන්නටය.  ඒ දන්සැල තිබුණේ සුද්දාගේ කිරිබත් දන්සැලට පහුවදාය.  අන්නාසි අරගෙන යනකොට දන්සැලට අපටත් එන්නට කියා ඒ අය ආරාධනා කළහ.  ඉතුරු වෙච්චි අන්නාසි ඔක්කොම කොල්ලො ටික නූඩ්ල්ස් දන්සැලට අරගෙන ගියහ.  

සුද්දාත් මමත් ප්‍රයිඩ් රයිස් දන්සැල දවසේ හවස සුද්දා ළඟ තිබුණු පළතුරු ටිකක් පාවිච්චි කළේ ප්‍රයිඩ් රයිස් කන්නට ඇපිටයිසර් එකක් හැටියටය.  අපි දන්සැල ලඟට යනකොටත් එතැන පාර දිගට පෝලිමය.  ඒ වෙනකොට ආරාධිතයන් අතින් දන්සැල විවෘත වුණා විතරය. අපට නම් පෝලිමේ යන්නට වුණේ නැත, දන්සැලේ සංවිධායකයින් අපිව අරගෙන ගිහින් ඉස්සරහින් වාඩිකර කන්නට යැයි කියා පිඟන් අතට දුන්හ.  ඒ වෙනකොට වෙලාව හවස හය හමාර වුණා විතරය.  අපි කවදාවත් ඒ වෙලාවට රෑට කෑම කන්නේ නැති නිසාත් හැලපිට ප්‍රයිඩ් රයිස් පාර්සලයක් අරගෙන එන්නම්ය කියා පොරොන්දු වී ආපු නිසාත් අපි දෙන්නා කල්පනා කළේ කෑම ටික අරගෙන යන්නටය.  

එහෙම වුණාට පොඩි ප්‍රශ්නයකට තිබුණේ ඒ දන්සැලේ කෑම කන පිඟන් වලට ලන්ච් ෂීට් එලා නොතිබීමය.  සංවිධායකයෙකුගෙන් ලන්ච් ෂීට් දෙකක් ඉල්ලුවත් ඔහු කීවේ කට්ටිය කෑම පාර්සල් අරගෙන යන එක ඉවරයක් නැති නිසා ලන්ච් ෂීට් නොගෙනා බවයි.  එහෙම නම් අපි යමු යි කියා යන්න නැගිටිද්දී සුද්දාට කල්පනාවක් ආවේය.  "පොඩ්ඩක් ඉන්නැ" යි කියූ සුද්දා වැටෙන් පැන ළඟ තිබුණු උගේ ගෝලයෙකුගේ ගෙදරට ගිහින් ලන්ච් ෂීට් අරගෙන ආවේය.  ලන්ච් ෂීට් වල කෑම පාර්සල් කරගෙන එන්නට පිටත් වුණෙමු.

මගක් එනවිට ගත්ත පළතුරු ටික මදි මදි වගේ කියා මට හිතුන නිසා සුද්දාගෙනුත් ඇහුකොට ඌටත් එහෙමය.  එහෙනම් කෙළින්ම ටවුමට ගිහින් තව මොනවා හරි කරමුය කියා ටවුමට ඇල්ලුවෙමු.  ඒ එද්දී මග ගෑස් කඩේ ළඟ ගෑස් කඩේ මුදලාලි දෙන බත් දන්සැලය.  ගෑස් කඩේ අයිනේ විශාල මඩුවක් හදා සරසා දෙන බත් දන්සැල කන්නට තිබුණු පෝලිමේ කෙළවර තිබුණේ ක්වාටස් වල ගේට්ටුව ළඟය.  එතනට එද්දී " හෝව්,හෝව් පොඩ්ඩක් නවත්තන්නැ" යි කියපු සුද්දා බැහැගෙන දන්සැල පැත්තට ගියේය.  ඒ හරියේ ඉන්න ගෑස් කඩේ මුදලාලි ඇතුළු ඔක්කොමලා සුද්දාගේ ඥාතීන් සහ හිතවතුන්ය.  සුද්දා දන්සැලට ගියේ නැත, කඩේ ඇතුළෙන් පිටිපස්සට ගිහින් නොපෙනී ගියේය.  ටිකකින් සුද්දා ආපහු ආවේ කෑම පාර්සල් දෙකක්ද අරගෙනය.

ආයෙම පිටත්වී වැඩිදුර යන්නට ලැබුණේ නැත, ගල් බෝක්කුව ළඟ ආප්ප දන්සැලකි.  එතැන තියෙන පෝලිම අර දෙතැනටම වැඩිය.  සුද්දාට ආප්ප කන්නටද උවමනා විය.  ඉන්න සෙනග දැක සැලෙන්නේ සුද්දා නොවේ.  " ඔහොමම ඉන්නැ " යි කියූ සුද්දා ආප්ප දන්සැලට කිට්ටු කළේය.  ගියාට ඉක්මනට ආපහු ආවේ ආප්ප කවරයකුත් අරගෙනය.  " කිසි ප්‍රශ්නයක් වුණේ නෑ, දන්සැල දෙන්නෙ මගෙ ගෝලයො කට්ටියක්, මේ ටික බයිට් වලට ගමු " යි සුද්දා කීවේය.  

ටවුමට ගිහින් බොන දේවලුත් අරගෙන ආපහු සුද්දලාගේ ගෙදරට එනකොට වෙලාව රෑ අටට කිට්ටුය.  අපේ වැඩේ ඉවරවෙන්නට පරක්කු වෙන නිසා හැලපිට කන්න මගේ කෑම පංගුව කොල්ලෙක් අතේ ගෙදරට පිටත් කර වැඩේ පටන් ගතිමු.  අපි දෙන්නා පොඩියට පටන් ගත්තු වැඩේට තවත් දෙන්නෙක් එකතු වීම නිසාවෙන් වැඩේ දුරදිග ගොස් මම ගෙදර එනකොට රෑ දහයත් පහුවෙලාය.  දැන් හොඳටම බඩගිනිය,ගෙදර ඇවිත් කන්න බලනකොට අපි දන්සැලෙන් කාලාම එයි කියා සිතූ හැලපි ඉතුරු කෑම ටික මල්ලිලාගේ ගෙදරට පිටත් කරලාය.  ගෙදර කන්නට දේකට තිබුණේ පරණ පාන් කෑල්ලක් විතරය෴

Tuesday, April 24, 2018

අලුත් අවුරුද්දේ නෑගම් යෑම, ගමේ කඩේ දේශීය කෑම , පාන් පරිප්පු, ඉරිදා උදේ උපවාසය සහ ස්වප්නාගේ අවුරුදු කෑම වේල.


අම්මා හිටපු කාලේ නම් අලුත් අවුරුද්දට අපේ ගෙදර නෑදෑයින්ගෙන් පිරිලාය.   අම්මා නැතිවුනත් හරි නෑදෑයින් එන එක ටික ටික අඩුවෙලා ගියේය.   දැන් නම් අලුත් අවුරුද්දට අපේ ගෙදර එන්නේ සහෝදර සහෝදරියන් ගේ පවුල්වල අය විතරය.   ඒ කොහොම වුණත් මෙදා පාර අලුත් අවුරුද්ද බොහොම කාර්යබහුල විය.   වැඩිපුරම තිබුණේ නෑදෑ ගෙවල්වල යන්නටය.   නෑදෑ ගෙවල්ද වෙන අවුරුදු වලට සාපේක්ෂව මේ අවුරුද්දේ වැඩිය.   ඊට එකම හේතුව පහුගිය අවුරුදු දෙක තුළ හැලපි ගේ සහෝදරයන් ගේ දූවරු හතර දෙනෙක්ම දීග යාමයි.   කෙල්ලන් හතර දෙනා දුන්න හැටි පිළිවෙලින් කිව්වොත් ලොකු අයියාගේ ලොකු දුව පානදුරයටය.   ඊළඟ අයියාගේ දුව මාතලේටය.   අනික් අයියාගේ දුව දිවුලපිටියටය.   ලොකු අයියාගේ පොඩි දුව අපේ ගමටය.   ඔය ගමන් ටික ගියාට පසුව අන්තිමටම යන්න සැට් වුණේ හැලපිලගේ මහ ගෙදරටය.  මහ ගෙදර කියා කතාවට කිව්වාට අම්මා නැතිවුනාට පසු මහගෙදර පාලුය.   මහගෙදර කියා අපි යන්නේ ලොකු අයියලාගේ ගෙදරටය.   ගමන යන්නට දාගත්තේ පහුගිය ඉරිදාය, මේ ගමන එක්කම කියැවෙන තවත් කතාවක් ඇත.   

මගේ හොඳම යාළුවෙකුගේ එකම දුව දීග දී තියෙන්නේ හැලපිලගේ ගමේම තාර පාරෙන් එහා පැත්තේ ගෙදරක කොල්ලෙකුටය.   මේ කොල්ලා, ඒ කියන්නේ මගේ යාළුවගේ බෑනා මෑතකදී ගමේ විදියට කෑම විකුණන කඩයක් පාර අයිනේ විවෘත කළේය.   විවෘත කර කෑම කඩය බුකියේද ප්‍රමෝට් කළේය.   ලීවලින් සාදා මැටි ගසා පොල්ලතු බැඳ හෙප්පු, වංගෙඩි, කුළු, පිත්තල පහන්, කුරහන් ගල් ආදී ෂෝ එකට තබා ඇති  මෙකී නොකී සියල්ලෙන්ම සමන්විත මේ කඩයෙන් දේශීය කෑම වර්ග සියල්ලම පහසු මිළට ලබාගන්න හැකි බවත් කන්නට අවශ්‍ය අයට එහෙමත් ගෙනියන්නට හෙවත් ටේක් අවේ අවශ්‍ය අයට එහෙමත් ආදී වශයෙන් පහසුකම් ඇති බවද බුකි පොස්ටුවේ ලියැවී තිබිණ.

මේ පෝස්ටුව බුකියේ දැක්ක වෙලාවේ සිට හැලපිට මේ කඩෙන් කෑමේ දොළදුකක් පහළ විය.   මේ හදිස්සියේ ඔය කඩෙන් කෑම සඳහා පමණක්ම  යන්නට පිස්සුවක් මට නොතිබුණත් හැලපිගේ කියවිල්ලෙන් බේරෙන්නට උවමනා විය.   කල්පනා කර බැලු මට මතක් වුණේ අලුත් අවුරුද්දට ගමේ යන ගමන් උදේට කන්නට ඔය කඩේට යන්නට පුළුවන් නේද කියාය.   ගමන යන්න කළින් දවසේ මම මගේ යාළුවාට කතා කළෙමි.   අපි එන ඉරිදා ගමේ යන්නට යොදාගෙන තිබෙන නිසා බෑනා ගේ කඩෙන් උදේට කෑම ගන්නට හිතාගෙන ඉන්න බව කීවෙමි.   ඌ කීවේ උදේ කෑමට එන අයට ආප්ප, ඉඳිආප්ප, පිට්ටු, රොටී, කිරිබත්, කඩල, කව්පි ආදී විචිත්‍රවත් කෑම වට්ටෝරුවක් තෝරාගැනීම සඳහා ලැබෙන බවයි.  

ඉරිදා අපි දෙන්නා ගමන පිටත්වුණේ හැලපිලාගේ නංගිගේ පවුලත් එක්කමය.   ඒ ගෙදරිනුත් ඒ ගොල්ලන්ගේ මහ ගෙදරිනුත් උදේට කන්නට කියා කරන ලද ඉල්ලීම් සියල්ලම පසෙක දැම්මේ ගමේ කඩෙන් බඩපුරා හිතපුරා කන්නට හොඳට බඩගින්න තියෙන්නට අවශ්‍ය නිසාය.   ඔය තැනින් තැනින් කඩලයි පානුයි කෑ විට බඩගින්න මෙව්වවී යයි.   කඩේ තියෙන තැන මගේ යාලුවා කියා තිබු නිසා සොයාගන්නට අසීරුවක් නොවීය.   කඩේට යන්නට පෙරම මම අපේ කට්ටියට කීවේ අපේ හිතවත්කම් කිසිවක් නොකියා කෑම කා යමු කියාය.   කඩ මිදුලේ වාහනය නවත්වා අපි හතරදෙනා බැස්ස විට එතැනම පහළ තිබු ගෙදරක සිට තරුණයෙක් කඩේට ආවේය.

" උදේට කන්න ආවෙ, කෑම තියෙනවද? " මම තරුණයාගෙන් ඇසුයෙමි.

" ඔව්,ඔව් මහත්තය එන්න ඇතුළට ! " තරුණයා උත්තර බැන්දේය.

" මොනාද කන්න තියෙන්නෙ? " යි කඩේ ඇතුළට යන්නට පෙර මම තරුණයාගෙන් ඇසුවේ කඩේ ඉස්සරහ පොල් කොටයකට පොල් අතු බැඳ සකස් කරගත් අව් ආවරණයක් ඇතුළේ තබා තිබු බත් පාර්සල් කීපයක් හැරෙන්නට වෙනත් කිසියම්ම කෑම වර්ගයක් කඩය තුළ මා නොදුටු නිසාය.

" බත් තමයි කන්න තියෙන්නෙ මහත්තය, අනික් කෑම ජාති ඉවරවෙලා! " තරුණයා කීවේය.  මම වෙලාව බැලුවිට උදේ නමයටත් විනාඩි පහක් විතර ඇති නැති ගානය. 

" බත් කන්න මෙච්චර දුර එන්නෙ මොකටදැ ? " යි කියා ආපහු වාහනයට ගොඩවී පාරට ගෙන නවත්වා ඇතිවෙන්නට හිනාවුනෙමු.

" දැන් මොකද කරන්නෙ? " වඩාත්ම අමාරුවේ වැටී ඇත්තේ මමය.  අනික් තුන්දෙනා නම් මොන මොනවා හෝ උදේට සප්පායම් වී ඇත.

" ඉස්සරහ නයිට් කඩයක් තියෙනවා! එතැන බලමු !" 

" කෑම තියේවිද? "

" තියෙන්න නම් ඕනෑ! කෝකටත් ගිහිං බලමු ආයෙ වෙන තැනකුත් ළඟ පාතක නැති එකේ !" 

නයිට් කඩේට ගිහිං බැලුවිට එතැනත් කෑමට බත් හැරෙන්නට වෙනයමක් හරි හාමනකට නොතිබූ නිසා එතැනින් පාන් රාත්තල් දෙකතුනක් අරගෙන ලොකු අයියාගේ අක්කාට එතැන ඉඳන්ම කෝල් කලේ අපි පාන් අරගෙන එන නිසා පාන් කන්නට පරිප්පු හොද්දක් හදා තියන්නටැ' යි  කියන්නටය.

පානුත් අරගෙන ගෙදරට යනවිට අක්කා පරිප්පු හොද්ද ලිප තියලාය.   ලිපේ ගොද ගොද ගාමින් නටන පරිප්පු හොද්දේ සුවඳ නාසය දිගේ කුසට ගොස් මගේ කුසගින්න දැන් එලෝකෝටියට නැගලාය.   පාන් කපා පරිප්පු හොදි දීසියත් මේසයට තබා කෑමට එන්න කියපු ගමන්ම මේසයට දුවගෙන ගියේ පරිප්පු හොදිත් එක්ක හොඳහැටි පාන් කන්නම්ය කියා හිතාගෙනය.  පාන් කෑල්ලක් පරිප්පු හොද්දේ පොඟවා රස බැලුවෙමි.

අවාසනාවකි, පාන් කෑල්ල කටේ තියන්නට බැරිය.  පරිප්පු හොද්දේ ලුණු කට්ටෙටය.  ඉතින් කුමක් කරන්නට ද? කන්නට ගත් පාන් පෙත්ත එතැනම තබා මම කෑම මේසයෙන් නැගිට ආවේ අනිත් අයගේ සිනාහඬ මැදය.  හැලපී පැරණි උපහැරණයක් කීවේ අපට වෙච්ච දේටය.

" එක රිටක් වැරදුණොත් රිටි හතක් වරදිනවා 'යි කියන්නෙ මේකට තමයි! "

ඒ වැරදීම කොච්චරද කිව්වොත් ප්ලේන්ටී එකකින් පමණක් සෑහීමකට පත්වී දවල්ට කෑම කන තුරු උපවාසයේ ගතකරන්නට සිදුවිය.   ඉතින් අපේ අවුරුදු ගෙවී ගියේ ඔන්න ඔය ආකාරයටය.  මීළඟට තවත් විචිත්‍රවත් අවුරුදු කෑමක මේ සතියේ යන්නට තිබේ.   ඒ ස්වප්නලාගේ ගෙදර කජුත් කොසුත් කන්නටය.

ස්වප්නා අවුරුද්දට අපි කට්ටියට ගෙදර එන්න කියා ආරාධනා කළේ මාස ගණනකට පෙර සිටය.  ආවොත් ඇතිවෙන්නට කන්න කජුත්, කොසුත් පිළියෙළ කර දෙන බව ඇය පොරොන්දු වුණාය.  පොරොන්දු වුණා වගේම ස්වප්නා දිනයක්ද යොදාගෙන අපට ආරාධනා කළාය.   දිනය යෙදී තියෙන්නේ මේ සතියේය.   මම මේ ඊයේ පෙරේදා විස්තර අහන්නට ස්වප්නාට කතා කළ විට ඇය කීවේ ආරාධනා කළ සියලුම දෙනා එන බව දැන්වූ බවත් ස්වප්නාගේ පැත්තෙන් සියල්ල සුදානම් බවත් දැන් තියෙන්නේ අපේ පැමිණීම පමණක් බවත්ය.

කොහොමත් රක්ෂිත කැලෑව අද්දර කැලෑවේම කොටසක් වගේ නිස්කලංක ගතියක්ද කුරුළු කොබෙයි කෑගැහිල්ල ද නොඅඩුව ඇති ස්වප්නලාගේ වත්තේ උඩහට වෙන්නට බැදි කුට්ටි තුළින් ඇතුළට යන්න තියෙන ගල්තලාවත් ගල්තලාව අද්දරින් ගලා යන සීතල දොළ පාරත් ආයෙම දැකගන්නටත් දොළ පාරේ සීතල වතුරේ දෙපා ඔබාගෙන කුරුම්බාවක් බොන්නටත් මට ඇත්තේ ලොකු ආසාවකි.   ස්වප්නාගේ ගෙදර අවුරුදු කෑමේ විස්තරත් සමග නැවත හමුවෙමු෴ 

Thursday, April 12, 2018

සුද්දාගේ අන්නාසි සොමිය, මඟුල් , අවමඟුල්, ගිණිකෙලි සහ අලුත් අවුරුද්ද.


අපේ ලඟම හිතවතෙකුගේ බිරිඳ කෙටි කලක් අසනීප තත්ත්වයෙන් පසුවී පසුගිය සතියේ මෙලොව හැරගිය අතර ඒ කටයුතු නිසා කාර්ය බහුලව සිටි හෙයින් පසුගිය කාලයේ බ්ලොගය තියෙනවාද වත් බලන්නට වෙලාවත් නොමැති විය.   සාමාන්‍යයෙන් මළගෙයක් මඟුලක් වූ විට පෙර සිට පැවත එන චාරිත්‍ර අනුව අපි මඟුල් ගේ මඟුල් බතේ සිට කිරි හොද්දට බහින තුරාද මළගෙයක් නම් හත්දවසේ දානය අහවර වෙන තුරුමද දිවා රාත්‍රී නොබලා රාජකාරියේ යෙදෙන අතර මේ මළගෙයටද ඒ චාරිත්‍ර නොඅඩුව ඉෂ්ට කළෙමු.   මළගෙයක් නම් වචනාර්ථයෙන්ම ශෝක ජනක අවස්ථාවකි.   එහෙත් මළගිය කෙනා බොහෝ ආයුෂ විඳ කර්මානුරුපව මියගියේ නම් ශෝකය පැත්තකට දමා අපි මළගෙදර සොමිය නොඅඩුව විඳගත්තත් මේ මළගෙදර එසේ සොමිය විඳින්නට තැනක් නොවීය.   හත්දවසේ දානය අවසානයේදී අපි ගෙවල් දොරවල් අස්පස් කර හට්ද බැනර් ද ගලවා දමා පුටු ගොඩවල් ගසා ශෝකබරිතව නිවෙස්වලට ආවෙමු.

අවමඟුල පැවැත්වෙන තුරු අපි හැමගේ හදවත පාරන ශෝකය සෝදාලන්නට රහමෙර බෙහෙවින් උපකාරී වුවත් ප්‍රශ්නයකට තිබුණේ ඉල්ලුමට සරිලන සැපයුමක් නොමැති කමය.   ඒ කොහොමද කිව්වොත් දෙතුන් දෙනෙක් එකතුවී බොහොම අමාරුවෙන් කීයක් හරි එකතුකර ශෝකය නිවාලන්නට පටන් ගන්නා විටම එච්චර වෙලා පැත්ත පළාතකවත් නොහිටි හත් අට දෙනෙක් එක්වරම ප්‍රාදුර්භූත වී උන්ගේ ශෝකයද බලෙන්ම වගේ නිවාලන්නට පටන් ගනිති.   එතකොට ඉතින් ශෝකය පැත්තක තබා අරුන්ගේ දෙමව්පියන්ට මුණු මුණු ගා පිං දෙනවා ඇරෙන්නට වෙන යමක් කරගන්නට බැරිය.   කෙසේ හෝ හත් දවස ගෙවාගත්ත විට ශෝකය නිවාගන්නට මුල් වුනු කීප දෙනෙක්ගේ මුදල් පසුම්බි ලෙල්ලටම හිඳිලාය. 

මළගෙය අස්සේ මඟුල් සොමියකුත් ආපු එක තවත් කතාවකි.   මම කලින් කිව්වා වගේ ඩැනිස් ගේ මල්ලීගේ පොඩි දුවගේ මංගල්‍යය යෙදී තිබුණේ පහුගිය 29 වෙනිදාටය.  මරණය සිද්ද වුණේ 28 වෙනිදාය.   මඟුල් ගේ මළගෙදර අල්ලපු වැටේ ය.   අල්ලපු වැටේ කියා කතාවට කිව්වාට එක ගේකට එහායිනි.   හොඳ වෙලාවට මඟුල ලෑස්ති කර තිබුණේ හෝටලයකය.    ඩැනිස් ගේ මල්ලී දුවගෙන ඇවිත් අපෙන් ඇහුවේ දැන් මම කරන්න ඕනෑ මොකක්ද කියලාය.   මේ වෙලාවේ බිරිඳ මැරුණු අපේ හිතවතා කිව්වේ අමුතුවෙන් මොකුත් කරන්නට අවශ්‍ය නැති බවත් යොදාගෙන තියෙන මඟුල ඒ ආකාරයටම කරන්න කියලාත්ය.   ඇත්තටම කිව්වොත් මාස කීපයකට පෙර සිට හැමදේම සුදානම් කරගෙන නෑදෑයින්ට යාළුවන්ට ආරාධනා කර අවුරුද්දක විතර සිට හෝටල් බුක්කර හැමදේම නූලට තිතට සුදානම් කර තිබු මඟුලක් එකපාරටම වෙනස් කරන්නට යන එක කිසිසේත්ම ප්‍රායෝගික නොවන බව අපි සියලු දෙනාම කීවෙමූ.    අන්තිමට ඩැනිස් ගේ මල්ලී කීවේ ගෙදර කිසිම සද්ද බද්දයක් නොකර මනමාලි හෝටලයට පිටත් වෙන බවත් රාත්‍රියට පවා පිටින් ආ යාළුවන්ට ගෙදර කෑ ගහන්නට ඉඩ නොදෙන බවත්ය.    ඒ කියපු කතාව ඒ විදියටම සිදුවිය.

මම මඟුල් ගෙදර ගියේ සුද්දාත් මාදුවාත් එක්කය.   මඟුල් ගෙදර පිටත් වෙන විටම හැලපි කීවේ කළින් ගියපු මඟුල් ගෙදර වගේ සිහි නැතිවෙන්නට බීගෙන එන්න එපා කියලාය.   කලින් ගිය මඟුල් ගේ කිව්වේ 25 වෙනිදා ගිය තවත් මඟුලකටය.   එදා තිබුණේ අපේ ඥාතියෙක් වගේම යාලුවෙකුගේද මඟුලකි.   උගේම අයියාගේ මඟුල ඊට මාස ගණනකට පෙර ඒ හෝටලයේම පැවැත්වුණු අතර එදා බොන්නට දුන්න සවුත්තු බ්‍රැන්ඩි වර්ගය මම නොබොන නිසා අමුවෙන්ම දවල්ට කා ගෙදර ආවෙමි.   හැබැයි මල්ලීගේ මඟුල වෙලාවේ දුන්නේ හොඳ විස්කි වර්ගයකි.   එදා අපේ බොන මේසයේ කාලයකට පසු හමුවුණු හොඳ මිතුරු සමාගමක්ද වූ නිසා රසවත් කතාබහේ යෙදෙමින්ම බෝතල් එකින් එක හිස්කළෙමු.   කොච්චර බීවාද කියා මතකක් නැත්තේ මඟුලේ අන්තිම හරිය බොඳ වුනු නිසාය.   කෙසේ හෝ මඟුලෙන් පසු මම ගෙදර ආවෙමි.   ගෙදර ආපසු හැලපිත් මාත් අතර ඇතිවුණු කතාබහ මේ ආකාරයටය.

" කෝ වෙඩින් කේක් කෑල්ල?"

සාමාන්‍යයෙන් මම මඟුල් ගෙදරක ගියවිට ලැබෙන වෙඩින් කේක් කෑල්ල ගෙනැත් හැලපිට දීම සිරිතකි.

"වෙඩින් කේක් දුන්නෙ නෑ! "  මම පිළිතුරු දුන්නෙමි.

" එහෙනං ෂුවර් එකටම ඔයා දවල්ට කාල නෑ! වෙඩින් කේක් දෙන්නෙ කන්න පෝලිමේ ඉන්නකොට, ඔයා කන්න ගියානං වෙඩින් කේක් අල්ලනවා, එතකොට ඔයා කේක් කෑල්ල අරං සාක්කුවෙ දාගන්නවා, වෙඩින් කේක් නෑ කියන්නෙ ඔයා කාල නෑ කියන එකයි ! "

හැලපී පුර්වාපර සන්ධි ගලපා දැක්වූවාය. මම නිහඬව සිටියෙමි.   දැඩි කුසගින්නකුත් දැනෙන නිසා නොකා ඇවිත් තියෙන බව තේරුම් ගත්තෙමි.

"එතකොට කෝ තෑන්ක් යූ කාඩ් එක ? " හැලපී නැවතත් ප්‍රහාරයක් එල්ල කළාය.

" තෑන්ක් යූ කාඩ් දුන්නෙත් නෑ!" මම කියා සිටියෙමි.

" එහෙනං ඔයා ඇවිත් තියෙන්නෙ ජෝඩුවට කතා නොකර, ජෝඩුවට කතා කළා නම් තෑන්ක් යූ කාඩ් එක දෙනවා.  තෑන්ක් යූ කාඩ් එක නෑ කියන්නෙ ඔයාට ජෝඩුවට කතා කරන්න අමතක වෙලා ඇවිත්.  ලියුම් කවරෙ දුන්නද? හොඳට මතක් කරලා බලන්න! "

අහෝ ඛේදයකි, ලියුම් කවරය සාක්කුවේ සුරැකිව ඇත.

" ලියුම් කවරෙ දීලත් නෑ!" මම මෝඩයෙකු සේ කියා සිටියෙමි.   හොඳ වෙලාවට මනමාලයා අහල පහළ එකෙක් වූ නිසා පහුවදා කවරය ගිහිං දී ජාම් බේරා ගන්නට හැකිවිය.

ඉතින් එදා මඟුල් ගෙදර යන්නට ලෑස්ති වෙද්දී හැලපි මතක් කළේ ඒ සිද්ධියයි.   මමත් එදා දැඩි අධිෂ්ටානයෙන් මඟුල් ගෙදර ගියේ ආපහු ඒ දේ සිද්ද වෙන්නට නොදෙමියි කියාය.   ඩැනිස් ගේ මල්ලී සිය දියණියගේ මඟුල් ගෙදරට ආ අය ආදරයෙන් පිළිගත් අතර එදා බොන්නට තිබුණේද කළින් මඟුල් ගෙදර තිබු විස්කි වර්ගයමය.   ඒ නිසා මම බොහොම ප්‍රවේසමෙන් පමණ දැන බීම පාවිච්චි කළත් සුද්දාද මාදුවාද ලංකාවේ තියෙන අන්තිම බෝතලය දැක්කාක් සේ ලවක් දෙවක් නැතිව ගහන්නට පටන් ගත්තෙන් ටිකකින්ම උන් දෙන්නාට උන් හිටි තැන් අමතක වෙන්නටම වෙරිවිය.   කෑම කන්නටද සිහියක් නැතුව එක එක්කෙනා ලඟට ගිහිං කියව කියවා ඉන්න නිසා බලෙන්ම වගේ ඇදගෙන ගිහිං දෙන්නාට කන්නට බෙදාදී ජෝඩුව කාපු මේසයේ ඉන්දවා කන්නට කිව්වෙමි.

කෑමෙන් පස්සේද මුන් දෙන්නා කාට කාට හරි ප්ලග් වෙමින් සිටියා මිසක පැය ගාණක් ගියත් යන්නට වගක් නැත.   ඉස්සෙල්ලාම මම දෙන්නාගේම ලියුම් කවර අතට අරගෙන තිබුණේ උන් දෙන්නා ඔය කවර දෙක ආපහු ගෙදර ගේන එක මට හොඳටම විශ්වාස නිසාය.   දැන් ජෝඩුව පිටත් වෙන්නටත් සුදානම් වුණත් සුද්දාටත් මාදුවාටත් යන්නට වගේ වගක් නැත.   යමුයි කියා කොච්චර කන්කෙඳිරි ගෑවත් ඒවා බීරි අලින්ට වීණා ගයනවා සේය.   මට ඇතිවුණු තැන ඕනෑ වෙලාවක වරෙව් කියා පැත්තකට වී සිටියෙමි.   අන්තිමේ යාලුවෙකුගේද උදව් ඇතිව ඇඟේ ඉඳුල් හලාගෙන කමිස බොත්තම් ඇරගෙන මළ පෙරේතයින් දෙන්නෙක් වගේ හිටපු දෙන්නාව වාහනයට පටවා ගන්නට පුළුවන් විය.   ගෙදර එනතුරුද සුද්දා කිව්වේ කවරය දෙන්නට බැරිවුණා කියලාය.   බීපු එකාට වෙච්චදේ කියා පළක් නැති නිසා මමත් සද්ද නැතිව උන්නෙමි.   පහුවදා අන්නාසි කඩන්නට ගිය වෙලේ ආයෙම සුද්දා මට කීවේ ඊයෙ දෙන්න හිටපු කවරය නැතිවෙලා කියලාය.

මේ දවස්වල අන්නාසි මිළ ගොඩක් හොඳ වුණත් ඉල්ලුමේ තරමට දෙන්නට සුද්දා ළඟ අන්නාසි නැත.   අතරින් පතර පැහී ඉදෙන්නට ලංවුණු ගෙඩි ටික කපා විකුණාගන්න පුළුවන් වුණත් තව තවත් අන්නාසි හොයාගෙන කඩකාරයෝ ගෙදරටම එති.   මේ දවස්වල තියෙන අන්නාසි කොළපාට ගෙඩි වුණත් මී පැණි වගේ මිහිරි රසය.   

පහුගිය දවසක සුද්දා කිඹුලාපිටි ගිහිං රචින්නා, නිලා, අහස් කූරු හා බමර චක්‍ර මහ ගොඩක් අරගෙන ආවේ පොඩි උන්ට අවුරුද්දට පත්තු කරන්නටය.   ඒ කිඹුලාපිටියේ ගිනිකෙළි වැඩපලක් කරන සුද්දාගේ පරණ ගෝලයෙක්ගෙනි.    ගෝලයා ගුරුතුමාට හොඳට සළකා බොහොම ලාබෙට බඩු ටික ලබාදී ඇත.  සුද්දා ඔය ගිණිකෙලි බඩු ටික ගේද්දී මම හිටියේ සුද්දලාගේ ගෙදරය.   සුද්දාගේ බාලම දෙන්නා නිවුන්නුය.  විනාඩි ගාණකට වැඩුමල් අක්කාත් මල්ලීත්ය.   මම වැඩියම සුද්දලාගේ ගෙදර යන්නට කැමති පොඩි උන් දෙන්නාගේ හුරතල් බලන්නටය.   එදා බඩුත් අරං ආපු සුද්දා කයියකුත් ගසා ලොකු පුතාත් එක්ක අහස් කූරක් උඩ යවන්නට හදන වෙලාවේ පොඩි උන් දෙන්නා කෑ ගහගෙන ගේ ඇතුළට දුවගෙන ගියාට පසු කිසි කෙනෙකුට උන්ව එළියට ගන්නට බැරිවිය.   ඊළඟට සුද්දා දිග නිලා කූරක් අරගෙන ගේ ඇතුලේම පත්තු කළ විට පොඩි උන් දෙන්නා මරහඬ දෙමින් කාමරයට දුවගෙන ගොස් දොරමුල්ලේ කෑ ගහමින් සිටි අතර නිලා කුර ඉවරවෙලා බලනවිට කෙල්ලට බයටම ඇඳුමේම මුත්‍රා පහ වෙලාය.

පොඩි දෙන්නා දඟ කරන්නට ගත් විට දැන් සුද්දාගේ පවුලට තියෙන්නේ නිලා කූරක් අතට ගන්න එක විතරය.   පත්තු කරන්නට අවශ්‍ය නැත.   එවෙලාවට පොඩි උන් දෙන්නා ආගිය අතක් හොයාගන්නට මීක්‌ සද්දක් නැත෴

ලැබුවාවූ සිංහල සහ හින්දු අලුත් අවුරුද්ද බ්ලොග් ලියන කියවන කමෙන්ට් කරන සියළුම හිතවතුන්ට බත බුලතින් සපිරි වලියෙන් තොර සොමියෙන් බර සිරි සුබ අලුත් අවුරුද්දක්ම වේවා යැයි ඉතසිතින් පතන්නේ ඔබට ඉතා හිතවත් හැලපයා, හැලපී සහ හැලපැට්ටා ය.

Wednesday, March 21, 2018

ඩැනිස් ගේ සොමිය, කැතිඩ්‍රාල් බියර්, ඩේවිඩ්, කේබල් කාර්, නාදන් ගේ කඩේ, පප්පාගේ විස්තරය, ගෙස්ට් හවුස් එක සහ කොකු.


අද ලියන්නට බලාපොරොත්තු වුණේ නාරායන් සොයා යාම කතාවේ කොටසක් වුණත් පාඨකයන් කීප දෙනෙක්ම වගේ ඩැනිස් ගේ කතාව ගැන අදහස් දක්වා තිබු නිසා මේ කතාව ඉවරයක් කරන්නට සිතුවෙමි.   ඒත් ඉවරයක් වේදැයි නොදන්නේ කතාව ලියාගෙන යද්දී කුමන පැතිවලට හැරේවි දැයි කලින් කියන්නට බැරි නිසාය.  කොහොම වුණත් මම මේ දවස්වල සීරිස් තුනක කතා ලියාගෙන යමි.   එකක් නම් නාරායන් ගේ කතාවය.   අනෙක් සීරිස් දෙක ස්වප්නා ගේ දානය කතාව සහ ඩැනිස් ගේ සොමියයි.   මේ සීරිස් තුනෙන් කෙටිම එක ඩැනිස් ගේ සොමිය විය හැකි යැයි මට සිතේ.   කොපමණ දිග කතා පෙළක වුවද අවසානයක් තිබිය යුතු හෙයින් මේ සීරීස් තුනම හැකි ඉක්මණින් ඉවර කරන්නට උත්සාහ කරමි. 

අපි අන්තිමට නැවැත්තුවේ ඉස්ටේසමේ දී හමුවුණු කොල්ලා එක්ක හෝටල් කාමරයක් සොයා ගන්නට යන ගමන ආරම්භයේදීය.   දැන් කොල්ලා තේ එක බොමින් ඉස්සරහින්ද අපි තුන්දෙනා කොල්ලා පසුපසින්ද ගමන් කරමින් පාරවල් කීපයක් පසුකර සෑහෙන දුරක් ගමන් කළෙමු.   ඒ අතරතුර කොල්ලා හෝටල් කීපයකට ගොඩ වැදී විපරම් කළත් සතුටුදායක ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණු බව ඔහුගේ මුහුණින් පෙනිණි.   ඒ ගමන කොල්ලා ඇවිදීම නවතා පෝන් එක අතට ගත්තේය.   කෝල් කීපයක් තැන තැනට දුන් පසු ඔහුගේ මුහුණ එළිය විය.

" ඉක්මනට යමු, එක කාමරයක් තියෙනවලු ! "යි කොල්ලා කීවේය.   ආයෙම ගමන පටන් ගත් අපි වීදි කීපයක්ම පසුකර ගොස් එක් හෝටලයකට ඇතුල් වුණෙමු.   කොල්ලා කාමරය සොයාගත්තේ ඒ හෝටලයෙනි.   කොල්ලාම හෝටලයේ අය සමග කතාකර දවසකට යුරෝ 120 කට කාමරය වෙන්කර දුන්නේය. 

" අද මම උදේ වරුව නිවාඩු, ඒ හින්ද හොඳට ගියා!" යි කියමින් කොල්ලා අපෙන් සමුගත්තේය.   අහම්බෙන් හමුවූ ඒ පරාර්ථකාමී තරුණයා නොවන්නට එදා රාත්‍රිය අපට ගෙවන්නට වෙන්නේ බොහෝදුරට රයින් ගඟ අයිනේ බංකුවකය.   කාලයක් යනතුරු කොල්ලා මගෙත් එක්ක ඊ මේල් වලින් යාලු මිතුරුකම් පැවැත් වුවත් පසුකාලීනව අපි දෙන්නාටම ඊ මේල් ලියාගැනීම එපාවිය.

හෝටලේ කාමරය ඉතා කුඩා එකකි, අපි තුන්දෙනාට යන්තමට වගේ සෑහෙයි.   කාමරයේ පදිංචි වීමෙන් පසුව අපි ඉක්මන් වුණේ දවල්ට කෑම කා ඇවිදින්නට යන්නටය.   කොහේ හරි රටකට ගියොත් යන එන තැන් ගැන අපි තුන්දෙනාගේ එකඟතාවක් කවදාවත් ඇතිවෙන්නේ නැත.   ඒ මොකද කිව්වොත් හැලපි වඩා කමතිවෙන්නේ ඇඳුම් කඩවලත් සුපර් මාකට් ගානේත් රස්තියාදු වෙන්නටය.   හැලපැට්ටා කැමති මැක්ඩොනල්ඩ් සහ KFC වලටය.   මගේ රුචිය වෙනම එකකි.   කෞතුකාගාර හා වෙනත් පුරාණ ස්මාරක බලන්නටද ඒ රටේ ජන ජීවිතය ගැන දැනගන්නට ද මම කැමැත්තෙමි.   කෞතුකාගාර බලන්නට අපේ දෙන්නා එක්ක ගිහිං මම ඉස්සෙල්ලාම පාඩමක් ඉගෙන ගත්තේ ප්‍රංශයේ දීය.   ලුව්ර බලන්නට ගියදා එහි තියෙන අගනා මිළ කළ නොහැකි පුරා වස්තූන් ගැන කිසිම සැළකිල්ලක් නොදැක්වූ අපේ දෙන්නා බලන දෙයක් මට ගිහිං බලා එන්නට කියා පැත්තකට වී ඉඳගෙන සිටියෝය.   පුරාණ මිසරයේ නයිල් නදී නිම්නයේ ශිෂ්ටාචාරය ද පාරාවෝ රජවරුන් හා පිරමීඩ ගැනද මුන් දෙන්නා එක්ක කුමන කතාද?   ඒ දෙන්නා වෙනුවට දැනුම් තේරුම් තියෙන යාලුවෙක් එක්ක ආවානම් මොන තරම් දේවල් දැක බලාගෙන සාකච්ඡා කරන්නට තිබුණාද කියා මා කල්පනා කළේ කේන්තියෙනි.    එක්සත් රාජධානියේදී හා ඉතාලියේදී ද වුණේ ඒ ටිකමය.   ඉතින් ජර්මනියේදී ඒ වැරැද්ද ආයෙම නොකරන්නට ඉටා ගත්තේ අපේ දෙන්නා එක්ක කටුගෙවල් වලට යෑම ටිකට් වලට ගෙවන මුදලටත් පාඩු නිසාය.

අපි දවාලට කෑම කෑවේ ඒ ලඟම තියෙන KFC එකකිනි.   කැතිඩ්‍රාල් යනු කොලෝන් වල ඇති විශාලතම පැරණි දේවස්ථානයක් වන අතර එය කොලෝන් නගරයේ සංකේතය ලෙසද හැඳින්වේ.   දවල්ට කද්දී මම බොන්නට ගත්ත කුඩා බියර් බෝතල් දෙකේ වෙළඳ ලකුණ වුයේ කැතිඩ්‍රාල යයි.   කැතිඩ්‍රාල් හෝ ඩෝම් යනුවෙන් වෙළඳ ලකුණ යොදාගෙන නිෂ්පාදනය කරන බියර් වර්ග හතර පහක්ම ඇතිබව පසුව දැනගන්නට ලැබිණි.   අපේ රටේ මොන යම් හෝ ආගමික සිද්ධස්ථානයක පිංතුරයක් මත්පැන් වර්ගයක වෙළඳ ලකුණ හැටියට යෙදුවොත් කොහොම ජංජාලයක් වේවිද කියා මම කල්පනා කළෙමි.   කොලෝන් දුම්රිය පොළෙන් පිටතට පැමිණ කැතිඩ්‍රාලය ලඟින් පහළට බැස ගඟ පැත්තට යද්දී හමුවන අති විශාල ප්‍රතිමාව ඩේවිඩ් ගේය. 





ගඟේ බෝට්ටු සවාරියක් යන්නට අපි තුන්දෙනා මුල්වරට එකඟතාවකට පැමිණියෙමු.   ගඟ අයිනේ හිඳ අපි මාරුවෙන් මාරුවට පිංතුර ගද්දි එය දුටු ජර්මන් ජාතිකයෙක් තුන්දෙනාටම එක තැන ඉන්නට කියා පිංතුර අරගෙන දුන්නේය.   ඊට පස්සේ එතැනම තිබුණු තොටුපොළෙන් බෝට්ටුවකට ගොඩ වැදී ගඟේ සවාරියකට එකතු වුණෙමු.   ගඟ දිගේ යද්දී අපි දැක්කේ කේබල් කාර් ගඟ උඩින් එහාට මෙහාට යන හැටිය.   කේබල් කාර්වල යන්නටත් තුන්දෙනාම කැමති වුන නිසා බෝට්ටුව ආපහු එනවිට කේබල් කාර් යන තැනට ලඟින් තිබුණු තොටුපොළේ බැහැගෙන කේබල් කාර් එකක ගඟ උඩින් අනික් පැත්තට ගිහිං ඒකෙම අපහු ආවෙමු.   සාමාන්‍යයෙන් මේ කේබල් කාර් සේවය තියෙන්නේ ගඟේ එහා පැත්තට යන අයගේ පහසුව සඳහා වුණත් කේබල් කාර් අපට මැජික් වගේ නිසා ගමන බෙහෙවින් විනෝදමත් එකක් විය.   ගඟ උඩින් යද්දී ගඟේ බඩු  ගෙනයන යාත්‍රා ලස්සනට දර්ශනය වේ. 












ඊළඟට බලන්නට ගියේ චොකලට් පැක්ටරි එකය.   ඒ ගැන මම මීට පෙර ලියා ඇති නිසා දැන් ලියන්නට නොයමි.   චොකලට් පැක්ටරිය නරඹා එනවිට දවස ගතවී හමාරය.   අපට ආපහු එන්නට තිබුනේ රෑ කෝච්චියේ වුණත් පහුවදා දවල් වෙන්නට පෙර හෝටලයෙන් පිටත් වුණේ හිටියානම් එදාටද ගෙවන්නට වෙන නිසාය.   

දවසම ටවුමේ රස්තියාදුවක් ගසා බලන්නට ඇති තැන් බලමින් දවස ගතකර හවස් වෙද්දී ඉස්ටේසමට ගොස් රෑ කෝච්චියේ නැග ආපහු මිඩි ඉස්ටේසමට එද්දී රෑ නවය පමණ විය.   මිඩි කියන්නේ ප්‍රංශ භාෂාවෙන් මැද කියන එකටය.   එතකොට මිඩි ඉස්ටේසම බ්‍රසල්ස් හි මධ්‍යම දුම්රිය නැවතුම් පොලය.   උතුරු නැවතුම නෝඩ් වන අතර දකුණ සුයිඩ් ය.   මේ නැවතුම් තුනම ගමනාන්ත බව නොකිවමනාය.   එහෙත් දුර ගමනාන්ත හා අන්තර් ජාතික දුම්රිය පිටත් වන්නේ මිඩි වලින් නිසා මිඩි බ්‍රසල්ස් හි ලොකුම නැවතුම ය.   අපේ ගෙදරට එන්න තියෙන ට්‍රෑම් කාර් ද ආරම්භ වන්නේ මිඩි වලිනි.   ට්‍රෑම් කාර් රෑ දොළහ වෙනතුරු දුවන නිසා වෙලාව ගැන ප්‍රශ්නයක් නැත. 

ට්‍රෑම් කාර් ගැන කියද්දී මට තව කතාවක් මතක්වේ.   ඒ අපි බෙල්ජියමට ගියපු මුල්ම දවස්වල වෙච්ච වැඩකි.   ඒ කාලේ ට්‍රෑම් කාර් ගැන හෝ විවිධ මාර්ගවල දුවන ට්‍රෑම් අංක ගැන මට කිසිම දැනීමක් නොවීය.   දවස හරියටම කිව්වොත් දෙසැම්බර් 25 වෙනිදාවක් නොහොත් නත්තල් දවසක හවසය.   එදා මම බ්‍රසල්ස් හි තියෙන එකම ලංකාවේ කඩේ වන නාදන් ගේ කඩේට ගියේ බඩු ටිකක් ගන්නටය.   ගමන යන්නට හැලපැට්ටා ද මා සමග එකතු විය.   නාදන් ලාගේ කඩේට ට්‍රෑම් එකේ ටිකක් දුර යන්නට තිබේ.   අපි දෙන්නා කඩේට ගිහින් බඩුත් අරගෙන නාදන්ගේ සංග්‍රහය ද භුක්ති විඳ ආපසු ට්‍රෑම් නැවතුමට ආවේ ගෙදර එන ට්‍රෑම් එක අල්ලා ගන්නටය.   ටිකකින් ට්‍රෑම් එකක් පැමිණි අතර එහි අංකය 4 විය.   අංක 4 ට්‍රෑම් අපේ පාරේ යනවා දුටු මතකයක් මට තිබුණු නිසා අපි දෙන්නා ට්‍රෑම් එකට ගොඩවුනෙමු.   ටිකක් දුර යද්දී අපට පෙනුණේ ට්‍රෑම් එක යන්නේ අපට හුරුපුරුදු පාරේ නොවන බවය.   ඊළඟ නැවතුමේදී ට්‍රෑම් එකෙන් බැසගෙන දැන් කුමක් කරන්ට දැයි කතා කරමින් හිටියෙමු.   පාර වැරදුන නිසා හැලපැට්ටා හොඳටම බය වෙලාය.

" මම කිව්වනෙ තාත්තට, දන්නෙ නැති ට්‍රෑම් වල නගින්න එපා කියල! "

හැලපැට්ටා කියයි.   මම ට්‍රෑම් හෝල්ට් එකේ හිටිය කෙනෙකුට කතාකර පාර ඇහුවෙමි.   ඔහු කීවේ දැන් එන ට්‍රෑම් එකේ නැගී ආපහු ගොස් තවත් හන්දියකින් බැස වෙනත් ට්‍රෑම් එකකින් යන්නට කියාය.   අද නත්තල් දවස නිසා කොච්චර රවුම් ගැහුවත් ටිකට් ගන්නට අවශ්‍ය නැති නිසා බය වෙන්නට එපා යැයි ඔහු කීවේ සිනාසෙමිනි.   ආපහු එන ට්‍රෑම් එකකට නැග ටිකක් දුර එද්දී දැක පුරුදු හන්දියක් දුටුව නිසා එතැනින් බැස ගතිමු.   ඒ හන්දියේ සිට අපේ ගෙදරට පයින් යන දුරය.   ගෙදරට එනතුරුම හැලපැට්ටා මට දොස් කීවේය.

දැන් ඉතින් අවුරුදු විස්සක් පමණ අතීතයට ආපසු යන්නට වුවමනා වෙන්නේ ඩැනිස් ගේ කතාව කියන්නටය.   කීප දෙනෙක්ම පප්පාගේ විස්තර දැනගන්නට ආශාවෙන් ඉන්න නිසා ඉස්සෙල්ලාම පප්පා ගැන විස්තරේ කියමි.   මම කළින් කියා තිබුණා වගේ පප්පා උස මහත දේහධාරී පුද්ගලයෙකි.   විනෝදකාමියෙක් වගේම සල්ලි කාරයෙක් නිසා හොඳට වියදම් කර තමන්ගේ සොමිය නොඅඩුව ලබාගනී.   වයස හැට පැන තිබුණත් කොල්ලෙක් වගේ හොඳ ශරීර ශක්තියෙන් යුතුව ඉන්නේ පප්පා ගේ ක්‍රමානුකුල ආහාර රටාව නිසා විය යුතුය.  පප්පා උදේට කෑම කන්නේ උදෑසන හයටය.   කරකරපු පාන් පෙති දෙකතුනක් මාමලේඩ් ජෑම් සහ බටර් සමග උදේට කන ඔහු කන ගමන් පෘතුගීසි පෝට් වයින් කුඩා බෝතල් දෙකක් විතර බොයි.  දවල්ට කෑම හරියටම දවල් දොළහටය.   ගනකමට හැදු කෝන් සුප් එකක් සමග කුළු බඩු දමා සැර නැතිව තම්බා පිළියෙළ කළ මස් පෙත්තක් කන ඔහු දවල්ට බොන්නේ රෙඩ් වයින් ය.   ඊට පසු පළතුරු කයි.   රෑට කෑම ගැන කිසිම තැකීමක් නැත.   තියෙන මොනවා හෝ සුළු දෙයකින් රෑ කෑම සපුරා ගන්නා පප්පා විස්කි බොන්නේ කෑමෙන් පස්සේය.   ඩැනිස් හවස ඉඳන්ම බීගෙන වැඩිවුණ පසු කාත් එක්ක හෝ කොක්කක් ඇදගනී.   කොක්කට කවුරුවත් නැතිම නම් කොක්ක දාගන්නේ පප්පා එක්කය.   ඊට පසු මහ රෑ වෙනතුරු බනිමින් ද තර්ජනය කරමින් ද හඬමින් ද ගතකරන ඩැනිස් කෑමක් නැතිවම නිදාගනී.

දෙන්නාගේ මිතුරු කමට අවුරුදු කීපයක් ගතවූ පසු පප්පා ඩැනිස්ට යෝජනාවක් කළේය.   යෝජනාව නම් වැල්ලේ තියෙන ඩැනිස් ගේ ඉඩම් කෑල්ලක ගෙස්ට් හවුස් එකක් හැදීමය.   ඉඩම ඩැනිස්ගෙන් වන අතර ගෙස්ට් හවුසියට ආයෝජනය කරන්නේ පප්පාය.   පප්පා ලංකාවට ආවිට ඔහුට නවතින්නට ගෙස්ට් හවුස් එක තනි සම්බුද්දියට දිය යුතු අතර පප්පා ලංකාවේ නැතිවිට ඩැනිස් ගෙස්ට් හවුසියේ කවුරු නවත්වා ගත්තත් පප්පාට ප්‍රශ්නයක් නැත.   මේ ආකාරයට දෙන්නා එකඟතාවකට පැමිණ පප්පා රට සිට ගෙස්ට් හවුසිය හදන්නට ඩැනිස්ට මුදල් එව්වේය.   අද ඉන්නා උන් නම් සංචාරකයෙකු ගෙන් මෙවැනි ආයෝජනයක් ලැබුණොත් ඒ මිනිහා ගෙන් පුළුවන් තරම් මුදල් ගසා කා හදපු දේකුත් නැතුව පොල්ල තියා සංචාරකයාට  ලංකාව පැත්ත බලාගෙන බත් කන්නේවත් නැති තරමට ලංකාව එපා කරවන විදියට වැඩ කළත් ඩැනිස් ඒ ආකාරයේ පජාති වැඩ කරන තුට්ටු දෙකේ මිනිහෙක්  නොවේ.

පප්පා එවපු සල්ලි වලින් ඩැනිස් හොඳ ලස්සනට ගෙස්ට් හවුස් එක හැදුවේය.   සල්ලි මදිවන විට අතින්ද වියදම් කළ ඩැනිස් ගෙස්ට් හවුසිය නිමකළ පසු ගෙනැත් දැම්මේ හොඳම ගෘහ භාණ්ඩය.   බිත්තිවල එල්ලන්නට පිංතුර තෝරා දීම හා ඒවා එල්ලන තැන් පෙන්වා දීම මට පැවරුවේ " උඹ ඉතින් කලාබරය නොවැ! 'යි කියමිනි.    පිංතුර වලට වැඩි ආයුෂක් නැති බව මම දැන සිටියත් මොකුත් නොකියා ඉල්ලපු උදව්ව කරදුන්නෙමි.   ගෙස්ට් හවුසිය විවෘත කිරීමේ ප්‍රධාන ආරාධිතයා වුයේ පප්පාය.   එතෙක් කල් ලංකාවේදී ඩැනිස්ගේ ගෙදර හෝ හෝටලයක නවතින පප්පා ඊට පසු ලංකාවට ආවිට නැවතුනේ අලුත් ගෙස්ට් හවුස් එකේය.   එමෙන්ම ඩැනිස් හම්බවෙන්නට කළුවාමෝදර යන අපගේ නවාතැන වුයේද ගෙස්ට් හවුසියයි.   පප්පා හිටියා කියා අපට වෙනසක් නොවුණේ පප්පාද අපේ හොඳම මිත්‍රයෙක් නිසාය.

රෑ වෙද්දී ගෙස්ට් හවුසියේ අප අරඹන සාජ්ජය ඩැනිස්ගේ පැරණි රසාංග වලින් පටන් ගෙන කොල්ලන්ගේ බයිලා වලින් ද පප්පාගේ ජර්මන් ගීත වලින්ද හැඩවෙන්නේ ගෙස්ට් හවුසිය දෙදරවමිනි.   ඩැනිස්ට පදම වැඩිවෙද්දී කාත් එක්ක හරි කොක්කක් ඇදගනී.   කොක්ක නිසා සාජ්ජය ඇනහිටින එකට පප්පා කැමති නැත.   එවිට පප්පා මාලු කාරයෙක් කද කරට ගන්නාසේ කඳ නවා ඩැනිස්ව කරට ගනී.   අඩි හයක් විතර උස හතර රියන් පුරුෂයෙකු වූ ඩැනිස්ව සෙල්ලම් බඩුවක් සේ කරගහ ගැනීම පප්පාට සුළු දෙයකි.  ඩැනිස් අත පය විසිකරමින් විරෝධය පළකළත් පප්පාගෙන් බේරෙන්නට බැරිය.  පප්පා ඩැනිස්ව කරතියාගෙන ලඟම තියෙන ඩැනිස්ගේ ගෙදරට ගෙනගොස් ඔහුව ඇඳට දමා සිනාසෙමින් ආපසු ආවේ ඩැනිස් නිදි යැයි අපට අතින් කියමින් සාජ්ජයේ ඉතුරු හරිය පටන් ගන්නටය.   

තවත් දවසක අපි කට්ටිය ඩැනිස් එක්ක ගෙස්ට් හවුසියේ සෙට් වී සිටියෙමු.   එදා පප්පා ලංකාවේ නොසිටි දවසකි.   කොක්කක් ඇදගත් ඩැනිස් හොඳටම රණ්ඩුවී අපට බැන වැදුණේය.   බැන වැදී නතර නොවූ ඔහු ගෙස්ට් හවුසියේ කාමරයක ඇඳක් පෙරලා දමා ඇඳ පොල්ලක් ගෙන කන්නාඩි මේසයේද අල්මාරි වලද වීදුරු වලට පහර දී සල සලාං ගා කුඩු කළේය.   ඉන්පසු ටී වී ස්ටෑන්ඩ් එකට පයින් ඇන ටී වී එක බිමට පෙරළා දැම්මේය.   බිත්තිවල එල්ලා තිබු පිංතුර එකින් එක ගෙන පොළොවේ ගසා කුඩුකර දැමීය.   ගෙස්ට් හවුසිය යකුන් නැටු පිටියක් කර වටපිට බැලු ඩැනිස්,

" ඇද්ද තොපිට!"යි කියා අපට ගෙස්ට් හවුසියෙන් එළියට බහින්නැ යි අණකර දොර ලොක්කර යතුරද ගෙන ගෙදර ගියේය.   අපි එදා රෑ නිදා ගත්තේ ගෙස්ට් හවුසියේ ඉස්තෝප්පුවේය.  පහුවදා එළිය වැටෙන විටම ඩැනිස් ගෙස්ට් හවුස් එකට ඇවිත් අපිව ඇහැරවුයේය.    අපි කට්ටියට කන්නට කෑමද බොන්නට තේ ද ඔහු ගෙනැවිත් තිබුණි.   දවල් වනවිට වඩු බාස් කෙනෙක් එක්කර ගෙන ආ ඩැනිස් කැඩුණු ඒවා හදන්නට අවශ්‍ය බඩුද අලුත්ගමින් අරගෙන ආවේය.   අපේ දවසම එදා ගතවුණේ කැඩුණු බිඳුණු බඩු අලුත්වැඩියා කරන්නටත් ගෙස්ට් හවුස් එක සුද්ද පවිත්‍ර කරන්නටත්ය෴

ප. ලි. - ලබන සතියේ ඩැනිස්ගේ මල්ලීගේ පොඩි දුවගේ විවාහ මංගල්‍යයයි.  ඩැනිස්ගේ බිරිඳ හෙවත් අක්කාත් දු දරුවනුත් මඟුල් ගෙදරදී මට මුණගැසෙනු ඇත.   මා රටේ නොසිටි කාලයේදී සිදුවූ දේවලුත් දැනගෙන කතාවේ අවසාන කොටස ලියන්නට බලාපොරොත්තු වෙමි.