බ්ලොග් කඩඉමක් සහ අලුත් අවුරුද්ද.

This summary is not available. Please click here to view the post.

පළතුරු,කුණු මාලු සමග මාදුවාගේ කොටු පැනීම.

                                                           photo. google images

මාදුවා දැන් පළතුරු විකිණීම අතහැර රස්සාවක් කරයි. ඒත්  පළතුරු බොන එක නවත්වා නැත.   උගේ යාලුවා වන බෙරයාත් සමග උදේම ෂොට් එකක් දාගනී.  කලින් නම් මාදුවා පළතුරු පොට් එකට ගොස් බඩු අරගෙන එයි.  නමුත් වැඩේ පොලිසියට මාට්ටු වූ පසු මාදුවා පළතුරු ගෙනෙන්නට යන්නේ නැත.  ඒ වෙනුවට පළතුරු විකුණන පොර බඩු පැකට් අරගෙන සයිකලෙන් උදේම මාදුවලෑ හන්දියට එයි. ඌ එනතුරු නොඉවසිල්ලෙන් බෙල්ල දිගු කරගෙන බලා සිටින කීප දෙනෙක් හන්දියේ සිටිනු උදේට දැකගත හැක.  ටික කලක් මේ වැඩේ කරගෙන යද්දී අපේ යාලුවන් කීප දෙනෙක් එකතුවී පළතුරු කාරයාට තර්ජනය කළ පසු උගේ ගමන නැවතුනි.  ඊට පසු මාදුවාද උගේ යාලුවන් දෙදෙනාද පළතුරු කාරයා එන තැනට පා ගමනින්ම යනු දකින්නට ලැබුණි.

ත්‍රීවීල් හයර් කරන කාලේ මාදුවා උදේ පාන්දරම මාලු ලෝඩ් එකක් පටවාගෙන ගාමන්ට් එකකට යයි.  ඒ ගාමන්ට් එකේ වැඩ කරන කෙල්ලන්ට දවල්ට කන්න දෙන කෑම එකට උයන්නටය.  මාලු ගෙනියන ගමන් ඌ කිලෝ එකක් හමාරක් පන්නයි.  ඒක විකුණා උදේට බොයි.  සමහර වෙලාවට මටත් විකුණන්න හදයි.  කොච්චර ලාබ උනත් ඒවා මාකට් එකේ විකුණන පරණ කෙලවල්ලන්ය. සත්තුන්ට දෙන්නවත් හොඳ නැතිය.  අපේ මාකට් එකේ විකුණන තරමක් පරණ මාලුය. ගොඩක් වෙලාවට ඒවා නරක් වෙලාය.  මාලු විකුණන උන් මොන මොනව හෝ කියා නරක් වෙච්ච මාලු ගෑණුන්ගේ ඇඟේ ගසයි.  ගෙදර ගෙනිහින් උයල කන්න බැලූවිට අල්ලන අතද කසන්නට ගනී.  පෙළක් වෙලාවට ගෑණු මාලු හට්ටි පිටින් උස්සගෙන ආපහු මාකට් එකට ගෙනෙන බව කියන්නේ මාදුවාය.  මාලු කාරයෝ ටික ගෑනුන්ට මොනව හරි කියා ෂේප් කර පිටත් කර හැර මාලු අල්ලපු අතත් කසනවා කියා හිනාවෙන බවද කියන්නේ මාදුවාය.  ඉතිං දැන දැනම ඔය කුණු මාලු ගන්නට බැරිය.  මාකට් එකේ මාලු විකුණන උන් කොච්චර දැන අඳුනනවා වුනත් මූණ බලාගෙන දෙන්නෙම කුණු මාලුය.  ඊට පස්සෙ කාලෙක ධීවර සංස්තාවෙන් ටවුමේ මාලු වෙළඳසැලක් විවෘත කරන්න යනවිට මාලු විකුණන කට්ටිය ඒකට විරුද්ධව ලොකු උද්ඝෝෂණයක් කලේ ඒ වැඩෙන් උන්ට කෙලවෙන බව හොඳින් දන්නා නිසාය.   නමුත් ඒකෙන් වැඩක් උනේ නැති නිසා අද ටවුමේ මාලු කෑල්ලක් ගන්නට තැනක් තිබේ.

මාදුවාගේ ලදරං ෆෝන් එක කැඩිලා හදන්නට බැරුව තැන තැන කිය කියා හිටියේ කොහොම හරි ෆෝන් එකක් හොයාගන්නට ඕනෑය කියලාය.  තියෙනවා නම් පරණ ෆෝන් එකක් දෙන්න කියා මගෙනුත් ඉල්ලුවේය.  ඒ මම අලුත් ෆෝන් එකක් ගන්න හිතමින් සිටි කාලයේය.  මම අලුත් එකක් ගත්තාම දැන් තියෙන එක උඹට දෙන්නම් කියා මම කීවෙමි.  එදා ඉඳන් කොයි වෙලේ බැලුවත් මාදුවා අපේ ගේ ඉස්සරහය. පේන්න හිටියොත් එහෙම ෆෝන් එක ගත්තාදැයි අසයි.  කෙසේ හෝ අන්තිමට මම අලුත් ෆෝන් එකක් ගත්තෙමි. එදා සිට මාදුවා අපේ ගෙදර පදිංචි වෙලා වගේය.  මගේ කම්මැලිකමට පරණ ෆෝන් එකේ තිබුණු දත්ත ටික අලුත් එකට මාරු කරගන්නට තවත් මාසයක් විතර ගතවිය.  ඒ කාලය මාදුවා ගතකලේ උපරිම අසහනයකිනි.  

"ඔය නොම්මර ටිකයි පින්තුර ටිකයි කොපි කරගන්න එක එච්චර දෙයක්ද? ඒකට පැය කාලක් වත් යන්නෑ කියල අපේ කෙල්ලත් කිව්වා."  

විටෙක මාදුවා සිය අසහනය පිටකරයි. කොහොමහරි අන්තිමේ ෆෝන් එක දෙන දවස වනවිට මාදුවා මට ෆෝන් ගැන මා නොදත් බොහෝ දේවල් උගන්වා තිබුනි.  පෝන් එක ලැබුනු මාදුවා සතුටු උනේ  ඔටුන්නක් පැලඳ ගත් රජෙක් වගේය.   හැම තැනම ගිහින් පෝන් එකේ වරුණාව කියයි.

"මේ බලපං, මේක හීරිලාවත් නෑනෙ"   

කොහොමත් ඒ පෝන් එක තිබුණේ ඉතාම හොඳ තත්ත්වයෙනි.  මම පෝන් එක මාරු කළේ මට මදි නිසා මිසක පෝන් එකේ අවුලක් නිසා නොවේ.  ඒකේ කැමරාවෙන් ගත් පොටෝ වල කොලිටියට මාදුවා වශී විය.  සතියක් විතර යනතුරු ඌ හැම වැඩක්ම පැත්තකට දමා තැන තැන ගොස් පින්තූර ගනිමින් කාලය ගතකළේය.  වැඩ කරන පැක්ටරියේද පින්තූර ගන්නට ගොස් කාර්‍යාලයට කැඳවා අවවාද කර ඇත.

දවසක් මාදුවා මට හමුවුනු වෙලේ ඌ කිව්වේ ලඟදිම බෝතලයකුත් අරගෙන මාව හම්බවෙන්න එන බවය.  ඒ උගේ කෘතගුණය පලකිරීමටයි.  නමුත් මාස ගණනක් ගතවන තුරුම පොරොන්දුව ඉටු කර ගන්නට නොලැබීම මාදුවාට සිතට දුක ගෙන දෙන කරුණක් විය.  මට බෝතලය මතක නැති උනත් හමුවන හැම තැනකම මාදුවා ඒක මතක් කරයි.  මේ දවස්වල ඇති මුදල් අපහසුකම් කියයි.  සමහරවිට පොකැට් එක ඇද ඒටීඑම් රිසිට් එකක් පෙන්වයි.  මම බෝතලයක් නොඉල්ලූ බවත් බෝතලය ලැබුණත් නොලැබුණත් මට ප්‍රශ්නයක් නැති බවත් මම ඌට කිව්වෙමි.  පසුබසින්නේ  මාදුවා නොවේ.  ඔන්න දවසක අපි හත් අට දෙනෙක් පිට්ටනිය ලඟ කතා කරමින් ඉද්දී මාදුවා උගේ ට්‍රේල් බයිසිකලයේ එතැනට ආවේය.  

කියන්න අමතක විය මාදුවාට දැන් ට්‍රේලක් තිබේ.  උගේ ත්‍රී වීල් එක විකුණලාද නොදනිමි,  කාලෙකින් ඒකද දැක්කේ නැත.  මාදුවා දැන් හැම තැනම රවුම් ගසන්නේ ට්‍රේලෙනි.  බොන්නට යන්නේද, පළතුරු ගෙනෙන්නට යන්නේද,වැඩට යන්නේද ආදී වශයෙන් ට්‍රේලෙන් මූ නොයන තැනක් නැත.  හැබැයි මූට ලැයිසන් නැත, ට්‍රේලට ලයිසන් ඉන්ෂුවරන්ස් මොකුත් නැත.  පොලිසියෙන් අල්ලනවාත් ඉවරයක් නැත.  බීල ගිහින් උසාවි දානවාද දඩ ගහනවාද ඉවරයක් නැත.  හැබැයි ආයෙම පහුවදා සිට ට්‍රේලෙන් රවුම් ගහයි. මේ ලඟදි දවසක හොඳටම බීගෙන ගියා විතරක් නෙවෙයි පළතුරුත් එක්ක පොලිසියට මාට්ටු විය.  ඊට දවස් කීපෙකට පස්සෙ පොලිසියෙන් ෂේප් එකක් දාගන්න යනවා කියා ගියේය.  ආපහු ඇවිත් කිව්වේ බීල ට්‍රේලෙ ගිය එක වෙනුවට ලයිසන් ඉන්ෂුරන්ස් නැතුව ගිය හැටියට හදාගත්ත බවයි.

ඉතින් මාදුවා උගේ ට්‍රේලෙ එනවිට මා දැක ලඟට ඇවිත් කතා කලේය.

"ආ අද අර වැඩේ කරන්න පුලුවන්. අද මගෙ අතේ සල්ලි තියනවා" යි කියමින් බෝතලයක් ගේන්න හදයි.  මාදුවා බෝතලයක් ගෙනාවොත් එතන ඉන්න හත් අට දෙනාට කණේ වක්කරගන්නවත් මදිය.  උන් ගේන්න සල්ලි දෙන්නෙත් නැත.  දෙන්න සල්ලි ඇත්තෙත් නැත.  තියෙන එවුන් දෙන්නෙත් නැත.  අන්තිමට ඒකටත් කරගහන්න වෙන්නේ මටමය.  මාදුවාට මේවා තේරෙන්නෙ නැත.

ඔය සල්ලි එකතුකර බෝතල් ගෙනෙන එක ගැන කප් ගසා ඇති එකෙක් ඔය සැට් එකේ ඇත.  හැමදාම බොන්නට සෙට් උනොත් සල්ලි එකතු කරන්නේ ඌය.  සමහරු දාහක් දෙති තවත් එවුන් පන්සීයක් දෙති.  තවත් අය සීයෙ කොළ දෙකක් සමහරු පණහත් දික්කරන වෙලාවල් හිඟ නැත.  එකතු කරන එකාට ඒවායේ ගාණක් නැත.  දෙන සල්ලි ඔක්කොම ගනී, විස්සක් දුන්නොත් ඒකත් ගනී.  අන්තිමට උගෙ අතින් සතපහක් වත් නොදා බෝතලුත්, බයිටුත්, ඌට සිගරැටුත් ගෙන්නාගෙන කණ පැලෙන්නටම නොමිලේ බොයි. බෝතල් ඉවර වෙනකොට ආයෙම ගෙන්නයි, මෝරා වෙන්නේ කවුරුහරි එතන ඉන්න අහිංසකයෙකි.

මාදුවාට බීගත්තාම මෙලෝ කල්ලිතාවක් නැත.  ගොඩක් වෙලාවට ඌට මෝල් වෙයි.  ඒ වෙලාවට ඉතිං අදින්නේම සබ්ජෙක්ට් එකටය.   දවසක් මරු වැඩක් විය.  ආ, ඊට කලින් කියන්නට කතාවක් ඇත.  ඒ මාදුවාගේ අවයවයේ සයිස් එක ගැනය.  කිව්වට ඇස්වහක් කටවහක් නැත ඒක නම් නොම්බර එකේ අවයවයකි.  බබා ඇතින්න එහෙම ඒ කාලේ මාදුවාට වශී වෙලා හිටියේ ඒකෙන් කාපු නිසාය.  ඒ කතාව මම කලිනුත් ලියා ඇත.  වැඩේ පටන් ගත්තේ අපි ගොයම් පාගන්නට ගිය දවසකය.  අපි කිව්වේ මමත් සුද්දාත් මාදුවාත්ය.  අපි මායක්කලෑ වත්තේ ගොයම් පාගනවාට එරෙහිව බබා ඇතින්න ගේම ඉල්ලුවාය.  මමත් හරහට කතා කරගෙනම හිටියෙමි.  සුද්දා මාව පැත්තකට කර බබා ඇතින්නව ෂේප් කර ගත්තේය.  ගොයම් පාගා ඉවරවී ආපහු එන ටිකට සුද්දා මාදුවාත් එක්ක බබා ඇතින්නව ටෝක් කරගෙන තිබිණි.  දවස් දෙකකට පස්සේ මුං දෙන්නා බබා ඇතින්නව ඉස්සුවෝය.  ඉස්සුවේ සුද්දාගේ ගෙදරටයි.  ඒ සුද්දා පවුල දාලා ගිහින් ගෙදර තනියම හිටපු කාලයයි.  බබා ඇතින්න හාපුරා කියා මාදුවාගෙන් කෑවේ එදාය.  කාපු කෑම කොච්චරද කිව්වොත් බබා ඇතින්න මාදුවාට වශී වුනාය.  ඊට පස්සේ මාසෙකට දෙතුන් සැරයක් බබා ඇතින්නට ඉවසා ගන්න බැරි දරුණු බඩේ අමාරුවක් හැදෙයි.  බඩේ අමාරුව වැඩිවී බබා ඇතින්න බෙරිහන් දෙන්නට පටන් ගනී.

"බුදු අම්මෝ, මට ඉන්න බැරියෝ, මාදුවට එන්න කියපියෝ!!"

මාදුවාට එන්න කියන්නේ ත්‍රීවීල් එකේ බේත් ගන්න යන්නටය.  කොහොමහරි මාදුවා ඇවිත් බබා ඇතින්නව ත්‍රීවීලයේ පටවාගෙන යයි.  බේත් දී ආපහු මාදුවා එක්ක එද්දී අර තිබුන අමාරු මොකුත් නැත.  හිනාවෙවී එයි.  ඇඟේ මහන්සිය යන්නට මාදුවාට අරක්කුත් අරගෙන දෙයි.  ටික දවසකින් ආයෙම ඒ ලෙඩේම හැදෙයි.  ඔය මම කිව්වේ අවුරුදු දහයකට පහලොවකට පමණ පෙර වෙච්චි කතාවකි.  දැන් බබා ඇතින්න ඉන්නවද මැරිලාද නොදනිමි.   මුගේ වැඩ කටයුතු ගෙදරටත් ආරංචි නොවී තියෙන්නේ නැත.  බීමත්කමත් වලත්ත වැඩත් නිසා ඌව ගෙදරින් අතඇරලා වගේය.  මේ නිසාම මාදුවා ජීවත් වන්නේ දැඩි පොර සෝකයකිනි.  කොටුවක් පැනගන්නට ක්‍රමයක් සොයමින් සිටිනා මාදුවාට රස්සාවට යන්නත් බෑ බෑ වගේ හිතෙයි.  රස්සාවට නොගියොත් අතට මුදලක් එන එකත් නවතී.  

මාදුවා මනුස්සයෙක් වගේ හිටපු කාලයේ ඌට ටෝක් උන කෙල්ලෙක් සිටී.  ඒ වෙනින් කවුරුවත් නොව උගේ එකට බොන හොඳම යාලුවාගේ පවුලය.  ඉන්නෙත් ගෙවල් ළඟමය. ටෝක් වී සිටි කාලයේ දවසක් මාදුවා මේ කෙල්ලට වචනයක් දැම්මේ නිකමට වගේය.  ඒක වැඩ කළේය.  යාලුවා ගෙදර නැති රැයක මූට එන්න යැයි කොළ එළිය පත්තු විය.  නියමිත දිනයේ මාදුවා කෙල්ල බලන්නට රාත්‍රියේ ගියේය.  ගියේ හිස් අතින් නොව කෙල්ලට තෑග්ගකුත් අරගෙනය.  තෑග්ග චිකන් කොත්තුවකි.  ගේ ඇතුළට ගොස් සැටියේ තුරුල් වී හිඳගෙන චිකන් කොත්තු කවාගනිමින් සිටි ජෝඩුවට එකවරම ගැහුවේ නොසිතූ හෙණයකි.  කෙල්ලගේ ගෙට අල්ලපු වැටේ ඉන්නා ඒකිගේ අම්මා එකපාරටම දොර ඇරගෙන ඇතුල්විය.  කෙල්ල තනියම ඉන්න නිසා ආවද නැත්නම් මාදුවා ආපු එක දැක ආවාදැයි නොදනිතත් වැඩේ සිද්දවී මාදුවා තක්කු මුක්කු විය.  කොහොමහරි එදා මාදුවාට පසුබැස යන්නට විය.   

ඊට පස්සෙ දවසක් දා හොඳටම බීගත් මාදුවාට මෝල් අමාරුව තදේටම ඇතිවිය.  ඌට එක්වරම මතක් උනේ උගේ කෑල්ලවය.   කෙල්ලගේ අම්මා මාස කීපයකට කලින් පරලොව ගිහින් නිසා මෙදා සැරේ ඒ කරදරයත් නැතිය. දෙසැරයක් නොහිතා මාදුවා කෙල්ල බලන්න යන්නට පිටත් උනේය.  හැබැයි මෙදා සැරේ කලින් දාගත් ඇපොයින්මන්ට් වත් කෙල්ලට තෑගිවත් මොකුත් නැත.  රා බීපු නාලාගිරියා මෙන් කෙලින්ම ගෙදරට කඩා වැදුනේය.  කෙල්ලට හොල්මන්ද පොල්කොළ උනේ එකපාරට මාදුවා ගෙට පැන්න එකටය.  කිසිම එකඟතාවක් හෝ දැනුම් දීමක් නොමැතිව මාදුවා ආපු විදිහ ගැන කෙල්ලට ඇතිවුනේ අප්‍රසාදයකි.  කෙල්ල ඌට හොඳින් කිව්වේ මේ වෙලාවේ ඌට මුහුණ දෙන්නට බලාපොරොත්තුවකින් නොසිටි නිසා ආපහු යන්නට කියලාය.  නමුත් මාදුවා හිටියේ ඒ වගේ ඉල්ලීම් වලට කන් දෙන තත්ත්වයක නොවේ.  ඌ කෙලින්ම තර්ජනය කරන්නට විය.  කෙල්ලට තද උනේ මාදුවාගේ හිතුවක්කාර කමටය.   කෙල්ලත් තරමක් නහට නාහන එකියකි. හොඳින්  බැරිනම් නරකින් කියා ගෙයි තිබුණ යකඩ පොල්ලක් ගත් ඇය මාදුවාගේ කකුල් වලට පළමු ප්‍රහාරය එල්ල කළාය.  කෙලින් ඉන්නවත් බැරි ගණනට බීමත්ව සිටි මාදුවාට පළමු ප්‍රහාරයම ඔරොත්තු නොදෙන එකක් විය.  "බුදු අම්මෝ" යි මරහඬ තලා දුවන්නට සැරසෙන මාදුවාගේ පිට හරහට දෙවැනි ප්‍රහාරය පතිත විය.  ඒත් සමගම අඩපන වූ මාදුවා කෙලින්ම බිම පතිත විය.  මාදුවාව එලියට ඇද දැමූ කෙල්ල දොර වසා දැමුවාය.

දවස් කිහිපයක් එකතැන්ව සිටි මාදුවාට උගේ වැඩපොලෙන් හදිසි අනතුරු නිවාඩු අරන් දෙන්නට උගේ යාලුවන් කීප දෙනෙක් කටයුතු කලහ.

නිහඬතාව, හැලපැට්ටාගේ වගතුග, දික්ඔය සිට අක්කරේපත්තුවට, හැක්වීම සහ අලුතෙන් ලැබුණු තෑග්ග.

අපේ බ්ලොග් ලිවීම නැත්තටම නැතිවී ගොසින් දැන් අවුරුද්දකටත් කිට්ටුවේගන එයි.  ඒ කියන්නේ මම අන්තිමට පෝස්ටුවක් දැම්මේ පහුගිය අවුරුද්දේ දෙසැම්බර්ය.ඒ නිසාවෙන් අදත් එදත් අතර කාලය තුල සිද්ද වුනු දේ ටිකක් කතාකලොත් හොඳයි කියා සිතේ. 

පහුගිය දෙසැම්බරයේ පෝස්ටුව දැම්මායින් පසු මම හිතා සිටියේ  දිගටම ලියන්නටය.  නමුත් අවාසනාවකට මෙන් ලෙඩ දිදී තිබුනු ලැප්ටොපය අවසන් ගමන් ගියේ මගේ බලාපොරොත්තු සුන් කර ලමිනි,  අවුරුදු හය හතක් පරණ එකක් වූ ඒ ලැප්ටොප් එක ආපහු හදනවා නම් ලොකු මුදලක් යන බවත් එහෙම හැදුවත් වැඩි කලක් වැඩ ගන්නට බැරි බවත් කියූ කොම්පියුටර් කාර්මිකයා නොකියා කියන්නේ හදලා වැඩක් නැති බව යැයි මට තේරුම් ගියේය. ඉතින් අකැමැත්තෙන් වුවත් බ්ලොග් ලිවීමට සමුදෙන්නට සිදුවිය. පෝන් එකෙන් බ්ලොග් බලන්නට හැකි උනත් ලියන්නට බැරිය. ඉතින් ඔය විදියට ඊයේ වෙනතුරු කටයුතු සිදුවිය.

හැලපැට්ටා ගැනත් යමක් නොකිව්වොත් පෝස්ටුවේ අග මුල ගැට ගහගන්නට බැරිය. දික්ඔය සනීපදායක සීතලේ වැඩ කරමින් සිටි හැලපැට්ටා ගිය අවුරුද්දේ අගෝස්තු මාසයේ සිට ගිණිගහන අව් රශ්මිය ඇති අක්කරේපත්තුවට මාරු කළේය.  තනියෙන් නෙවෙයි යුවලමය.  කියන්නට අමතක විය හැලපැට්ටා දැන් තනියම නොව ජෝඩුවකි.  ඌ විවාහ උනේ ගිය අවුරුද්දේ මුලය.  ඉතින් දෙන්නාම දික්ඔය සිට අක්කරේපත්තුවට පැමිණ පදිංචි වූහ.  ඒ නිසාම අපි දෙන්නාටත් දෙතුන් සැරයක්ම අක්කරේපත්තු යන්නට ලැබිණි. මෙහෙම ඉද්දී ගිය අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් වල හැලපැට්ටාගේ බිරිඳ(තවම බ්ලොග් සහෘදයන් නමක් දමා නැති නිසා නමක් නැත) අසනීප විය.  රෝගය පපුවේ සෙම වැනි තත්ත්වයකි.  අවටපිට බහුලව ඇති දුහුවිලි නිසා විය හැකිය.  කෙසේ හෝ රෝහලේ නවත්වා බේත් දුන්නද අඩුවක් නැති තැන නිව්මෝනියා තත්ත්වයෙන් කොලඹට මාරු කරන්නට යෙදුනි.  දෙසැම්බර් අග අසනීප වූ රෝගියාට ජනවාරි අග වෙනතුරු කොලඹ මහ රෝහලේ දැඩි සත්කාර ඒකක තුනක නැවතී ප්‍රතිකාර ගන්නට තරම් රෝගය දරුණු විය. බොහොම අමාරුවෙන් සනීප කරගත් පසු රෝහලෙන් අවවාද කළේ දුර ගමන් වලිනුත් දුහුවිලි සහිත පරිසරයෙනුත් ඈත්වී සිටින ලෙසය. දැන් ඉතින් ආපසු අක්කරේපත්තුවට යන්නට බැරිය.  බොහොම අමාරුවෙන් තත්ත්වය සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයට කරුණු කාරණා පැහැදිලි කළ පසු මාස හතරක තාවකාලික මාරුවක් කොලඹ මහ රෝහලට ලැබුණි.  

දැන් හැලපැට්ටා අක්කරේපත්තුවේ තට්ට තනියමය.  මාසෙකට දෙවතාවක් පමණ ගෙදර එයි.  මාස දෙක තුනකට සැරයක් අපි දෙන්නාත් එහෙ ගිහින් සතියක් දෙකක් නැවතී ගේ සුද්දකර හැලපැට්ටාට කෑම හදාදී ආපසු ඒම සිරිතක් කර ගත්තෙමු.  අක්කරේපත්තුවට යන එකම පට්ට කට්ටකි.  එය පැය 10 ක පමණ ගමනකි.  උදේ හතට මඩකලපු කෝච්චියට නැග මඩකලපුවට යන විට හවස හතර පහුවෙයි.  මඩකලපුවෙන් බස් එක  අක්කරේපත්තුවට යනවිට හයහමාරත් පහුවෙයි. ආපසු ඒම නම් කිසි අවුලක් නැත,  රෑ අටට කොළඹ සුඛෝපභෝගී ඒසී බස් එකට නැගගත් විට පාන්දර තුනහමාරට පමණ නිට්ටඹුවෙන් බැසගත හැක.  බස් එක කුරුණෑගලින් හයිවේ නොදා ආවොත් හතර විතර වෙයි. මගක් එද්දී එන නිදිමතට නින්ද ගියවිට ආපහු ඇහැරෙන්නේ රෑ දොළහට විතර කදුරුවෙල හරියේ කෑමට නැවැත්තුව විටය.  ආයෙම යන නින්ද කැඩෙන්නේ නිට්ටඹුවේදී කොන්දොස්තර ඇහැරවන විටය. පැය හය හතක ගමනක් ආවද කියාවත් නොදැනේ.

අක්කරේපත්තුව මරු ටවුමකි. රශ්නය ඇරෙන්නට අනෙක් හැම අතින්ම, කෑම බීම අතින් ඉන්න මිනිස්සු අතින් බැලුවම සුපිරිය.  ඔනෑතරම් අලුත් මස් මාලු අපි මෙහෙ ගන්න ගණන් වලට සාපේක්ශව හරි අඩුවට ගත හැක. කඩ කෑමද ඒවගේමය.  හැලපැට්ටා පදිංචිවී සිටියේ ටවුමේමය.  හරියටම කිව්වොත් පල්ලිය ලඟය.  ගෙවල් අයිතිකාරයා වන නිසාම් වයස නැතත් වයසයි වගේ පේන ලොකු බඩක් ඇති හොඳ මනුස්සයෙකි.  පල්ලිය ලඟ ඇති බිල්ඩිම ඔහුගේය.  බිල්ඩිමේ පහල තට්ටුව හාඩ්වෙයාර් එකකට සහ තව කඩ කීපයකට බදු දී තිබේ.  උඩ තට්ටුව ගෙවල් දෙකකි.  එකක හැලපැට්ටාය, අනිකේ තවත් දොස්තර කොල්ලෙකි.  කොච්චර ඉල්ලගෙන ආවත් දොස්තරලාට ඇරෙන්නට වෙන කාටවත් ඒ ගෙවල් දෙක කුලියට නොදෙන බව නිසාම් කියයි. ඊට අමතරව නිසාම් කුඹුරු වවයි.

"මටත් කුඹුරු ටිකක් තියනවා" දවසක් නිසාම් මගෙත් එක්ක කතා කරමින් ඉද්දී කීවේය.

"කොච්චරක්ද?" මම ඇසුවේ කුඹුරු සබ්ජෙක්ට් එක මගෙත් ප්‍රියතම එකක් නිසාය.

"පොඩ්ඩයි, අක්කර විස්සක් විතර"

"හොඳ පොඩ්ඩ"

"ඔව් පොඩ්ඩ තමයි,  මෙහෙ අයට අක්කර සීය හමාර තියනවා" නිසාම් කීවේය. 

අක්කරපත්තුවේ සිට කල්මුණේට යද්දී පාර දෙපැත්තේ පේන තෙක් මානයේ විශාල වෙල් යායකි. වෙල් යාය පහුකල ගමන් විවිධ නම්වලින් ඇති හාල් මෝල්‍ ය. ගොයම් කපන කාලයට අස්වැන්න පාරේ වේලන දර්ශනය අක්කරපත්තුවේ සිට සම්මන්තුරේට යනතුරු පාර අයිනේ දැක බලාගත හැක.  රත්න සහල් මෝලේ විශාල කන්ටේනර් ලොරි පාර අයිනේ නවත්වා වී කිරයි. සම්මන්තුරේ හරියේද අනික් පැත්තට පොතුවිල් පහුකරගෙන ආරුගම්බේට යනතුරුම වී කිරනවා මම දැක්කේ  රත්න ලොරි විතරය.  නිසාම්ලා වැනි කුඹුරු හිමියන් වෙල්වල දඟලන්නේ නැත.  වෙලට යන්නේ වී විකුණා සල්ලි ගන්නට විතරය.  ඉතුරු වැඩ සියල්ල කරන්නේ කුඹුර වැඩ කරන්නට දී ඇති ගොවියාය.

අක්කරේපත්තුවට ගිහින් ඉද්දි අවම වශයෙන් මම දවසකට තුන් සැරයක් වත් ටවුමට යමි.  උදේම යන්නේ උදේට කෑම ගේන්නය.  උදේට කන්නට කිරි ආප්ප හෙවත් පාල් අප්පම් ද වණ්ඩු ද තෝසේ ද ඉඳිආප්පද පරෝටා සහ පොල් රොටීද පිට්ටු හෙවත් පුට්ටුද ඇත.  අපි වඩා කැමති පාල් ආප්පම් සහ වණ්ඩු වලටය.  වණ්ඩු යනු අපි මෙහෙ කන වණ්ඩු නොවේ. ලා පැණි රසකුත් එක්ක ඇති මේ වණ්ඩුව හරියටම අණ්ඩ නැති සුදුපාට කෝප්පයක් මුනින් අතට නැමුවා මෙනි.  අනික පාල් ආප්පම්ය,  හරියටම සුදු ආප්පය වුණත් බොහෝ කිරි රසය. දෙකක් එකට අලවා ඇත.  එතකොට එක කියන්නේ දෙකකි.  මම මුලින්ම මේවා ගද්දී දහයක් ඉල්ලා ගෙනාවිට විස්සක් ලැබී දවසම කිරි ආප්ප කන්නට සිදුවිය.  උදේ ගමනින් පසු දවල් දහයට එකොළහට පමණ ආයෙම ටවුමට යන්නේ දවල්ට උයන්නට එළවලු මාලු හෝ මස් ගෙනෙන්නටය.  හවස බොහෝවිට යැවෙන්නේ මොකුත් ගෙදර නැතිනම් පානයට අරගෙන එන්නටය.  ඒ එන ගමන රෑකෑමටත් යමක්ගෙ නෙන්නට සිදුවෙන්නේ රෑටත් ගෙදර ඉවීමක් සිදු නොකරන බැවිනි.  

මම ටවුමේ යනවිට බොහෝ දෙනෙක් මා දෙස බලන්නේ මම පිටස්තරයෙක් බව බැලූ බැල්මටම ඔවුන්ට පෙනීයන බැවිනි.  සාමාන්‍යයෙන් එහේ උදවිය ටී ෂර්ට්, ෂෝට් ඇඳගෙන පාරට බසින්නේ නැත.  මාත් එක්ක මුලින්ම හිතවත් උනේ කුකුල් මස් කඩේ කොල්ලාය.  ඌ කඩේ ඉස්සරහ ඉඳගෙන සිටින අතර කුකුලන් රංචුවක් කඩේ ඇතුලේ වී ඇට ඇහිඳිමින් සිටිති.  ඕඩරය ලැබුණු විට එකෙකුට ආගම කියා කටට වතුර ටිකක් වත්කර ෂොට් එක දෙනු ලැබේ.  ඒ දර්ශනය බලන්නට මම අකමැති නිසා කොල්ලාට ඇඟිල්ලෙන් එක පෙන්නා මම මාකට් එකට යමි.  ආපසු එන විට මස් ටික තරාදියට දමා ලෑස්ති කර තිබේ.  හරක් මස් හෝ එළු මස් කඩවල ඒ ප්‍රශ්නය නොමැත.  ඒවා රෙඩිලි ඇවේලබල්ය.  ඌරු මස් කඩ කොහෙවත් නැති බව කියන්නට අවශ්‍ය නොවේ.  

කඩේට ගිහින් මස් කිරවා ගන්නා අතරේ කොල්ලා මගෙත් එක්ක කතාවට වැටෙන්නේ උගේ කුතුහලය සංසිඳුවා ගන්නටය.

"අයියා කොහෙද ඉන්නෙ?"

"ම්ම් පල්ලිය ලඟ, නිසාම්ගෙ ගේ දන්නවද, අන්න ඒ ගෙදර උඩ තට්ටුවෙ" මම කියමි.

"ඔව් ඔව්, මෙහෙ මොකද කරන්නෙ?"

"පුතා බලන්න ආවෙ. ඒ ගෙදර පුතාල ඉන්නෙ"

"දිගටම ඉන්නවද?"

"නෑ නෑ සතියක් විතර ඉන්නවා"

මම දිගටම හිටියොත් උගේ බිස්නස් එකටත් හොඳ බව උපන්ගෙයි බිස්නස් කාරයන් වන උන් දනිති. රොටී ගන්නට හෝටලයකට ගියත් සල්ලි ගන්න එකා මගෙන් ඒ ප්‍රශ්නයම අසා විස්‍තර දැනගනී.     සාමාන්‍යයෙන් ඒ තොරතුර වටේටම පැතිරී යන නිසා බොහෝ අය ඊට පසු මාව දැනගනී.  වයසක මුස්ලිමුන් නිතරම පාහේ සිංහල කතාකළත් කොල්ලන්ට බොහෝවිට සිංහල බැරිය.  විශේෂයෙන් කොල්ලන් ගණන් කියද්දි උන්ට සිංහලෙන් කියන්නට බැරිව හිරවී සිනාවෙමින් මා දෙස බලයි.  "සොල්ලුංග තම්බි" කියා මම කියද්දී ඌ ටක් ගා ගණන දෙමලෙන් කියයි.  සමහර කොල්ලන් එච්චර දඟලන්නේ නැතුව ගාන කැල්කියුලේටරයේ හදා මට පෙන්වා මුදල් ගනී.

ජූලි මාසය අන්තිමේ හැලපිත් මමත් හැලපැට්ටා බලන්නට ගියේ ඔහුට අගෝස්තු සිට කොලඹට මාරුවක් ලැබී ඇති නිසා ගෙයි බඩු අස්කරගෙන එක්ක එන්නටය. ගෙදර තිබුනේ බඩු ටිකක් උනත් අහුරන්නට කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි කීපයක් අවශ්‍ය වුනේය.  පෙට්ටි කීපයක් ගන්නට තැනක් නිසාම්ගෙන් විපරම් කළෙමි.   

"සල්ලිවලට ගන්න ඕන් නෑ, මගෙ ෆාමසියට බේත් එන පෙට්ටි තියනවා. මම හොයල දෙන්නම්"  නිසාම් පොරොන්දු විය.

පෙට්ටි ගෙනෙන්නට නිසාම් මගෙත් එක්ක ෆාමසියට ගියේය. බෙහෙත් තොග බාන්නේ ගබඩාවකටය.  ෆාමසියේ බේත් අඩුවෙන විට ගබඩාවෙන් බේත් ගනෙයි.  ඒ සඳහා ගබඩාවේ කෙල්ලන් දෙන්නෙක් සිටී. උන්ට සිංහල තේරෙන්නෙ නැත.නිසාම් උන් එක්ක කතාකර පෙට්ටි ඉල්ලා ගත්තේය.  අපි පෙට්ටිත් අරගෙන ආපහු එන ගමනේ නිසාම්ගෙන් මෙදා සැරේ අස්වැන්න ගැන ඇහුවෙමි.

"මට හොඳයි, මේ සැරේ වී මිටියක් හත්දාහ ගානෙ වික්කා" නිසාම් කීවේය.  

ටවුමේ සිට ඔරලෝසු කණුව පසුකර අම්පාර පැත්තට ටික දුරක් යද්දී වයින් ස්ටෝස් එක පිහිටා තිබේ.  බියර් එකක්වත් බොන්නට කියා මම වයින් ස්ටොස් එකට ගියෙමි.  අක්කරපත්තුව සහමුලින්ම වාගේ මුස්ලිම් ටවුමක් නිසා බාර් එක පාලුවට ගොස් ඇතැයි මම සිතා සිටියත් බාර් එකේ තිබුනු පෝලිම් දෙකේම සෙනග පොදිකමින් සිටියහ. පහුවදා උදේ හැලපිගේ නංගී ඇතුලු තුන්දෙනා පැමිණුන අතර එදා රෑ බස් එකෙන් මම ගෙදර ආවෙමි.  අනික් කට්ටිය එදා නැවතී පහුවදා උදෙන් කාර් එකෙන් පිටත් වීමට නියමිත විය.

හැලපැට්ටා අගෝස්තු මුල නව සේවා ස්ථානයට වාර්තා කළේය.  අක්කරේපත්තුවේ ඉද්දී ඌ අඩුම වශයෙන් මාසෙට දෙවතාවක් ගෙදර ඇවිත් ගියේය. කොලඹට ආ පසු ගෙදර එන්නෙම නැත.   එන්නට නිවාඩු නැත කියයි. සෙනසුරාදාත් වැඩ කියයි.   මගේ තර්ජනාත්මක ඉල්ලීමකට අනුව ලැප්ටොපය එකලස් කර දෙන්නට ගිය සතියේ ආවේය.

තව කතාවක් කියන්නට අමතක විය.  පහුගිය ජනවාරි මාසේ මගේ යාලුවෙක්ගේ මෙසේජ් එකක් මෙසෙන්ජර් වලට ආ අතර මම එයට ප්‍රතිචාර දැක්වූයෙමි.  ඒ ටිකකින් මට මතක් වුණේ එය යම්කිසි හැකරෙකුගෙන් ලැබුනු එකක් වෙන්නට බැරිද කියාය.  ඒ නිසා ඊට පසු ලැබුනු ඉල්ලීම් වලට ප්‍රතිචාර නොදක්වා සද්ද නැතුව සිටියෙමි.මොහොතකින් ඒ කාලකණ්නි බල්ලා මගේ එෆ්බී එක හැක් කළේය.  ටික දවසකින් එය නැවත යථා තත්වයට පත්කර ගත්තත් එෆ්බී ආයතනය මට තහනමක් දමා තිබුණේ එහි නීති වලට පටහැනිව පෝස්ට් දමනවා කියලාය.  හැකරාගේ වැඩ නිසා මට දවස් 180 ක තහනමක් වැටුණි.  ආපසු පහුගිය මාසේ එෆ්බී එක හදාගත්තත් ඒ අලුත් එකක් විදියට නිසා මගේ අවුරුදු දහයක පමණ තිබූ පැරණි වටිනා පින්තූර ඔක්කොම  නැතිවිය.

ඉතින් මේ මාසයේ හැලපිත් හැලපැට්ටාත් එකතුව මට අලුත් ලැප්ටොප් එකක් අරගෙන දුන්නේ මම ලියන්නට නැතුව කම්මැලි කමින් ඉන්නවා කියලාය.ඔක්කොම පරණ වැඩකෑලි ටික හැලපැට්ටා ආපහු දමා දුන්නේ මගේ ඉල්ලීමටය.  මම ලියන්නට ගත්‍තේ එහෙමය.

ඉතින් මගේ බ්ලොග් මිතුරු කැල ආදරයෙන් මතක් කරමි.  පහුගිය කාලයේ මම නොලිව්වත් ඔබලා බ්ලොගයට ගොඩ වැදී යාමම ලොකු දෙයකි.  බලාපොරොත්තු වෙන්නේ පරණ කතන්දර ටිකක් නැවත ලියන්නටය.  එක කේස් එකක් ඇත.  ඒ මට හැලපයා නමින් කමෙන්ට් කරන්නට බැරිකමය.  වදින්නේ ඇනෝ කමෙන්ට්ස්ය. ආපහු එය හදා ගන්නේ කෙලෙසදැයි මම නොදන්නවා උනත් එයත් කෙසේ හෝ හදාගත යුතුමය.

සේනගේ කතාව, ලණුවේ පටලැවිල්ල, නිළමේගේ සංග්‍රහය, ගුරාගේ කොටුව සහ නඩු විභාගය.

 

https://helapakade.blogspot.com/2020/07/blog-post.html

අපි අන්තිමට සේනගේ කතාව කියෙව්වේ 2020 අවුරුද්දේය.   කතාව තව ටිකක් කියන්නට ඇත.  අද ලෑස්ති වෙන්නේ ඉතුරු ටික කියන්නටය.  ඉවර කරගන්නට හැකිවේදැයි නොදනිමි.

සේනත් මමත් නිළමේගේ රා පොළෙන් රා කටු දෙක තුනක්ද සප්පායම් වී කයියක්ද ගසමින් සිට ආපහු ඩැනිස්ගේ කාමරයට ආවේ සෑහෙන්න ප්‍රමාද වෙමිනි.  අපි එනවිට ඔහු නින්දෙන් නැගිට උදේට කා බී සිගරට්ටුවක්ද උරමින් කොට බිත්තිය උඩ වාඩිවී සැහැල්ලුවෙන් සිටියේය.

"අම්මට සිරි! මේ සේන නේද?  මොකද මේ හදිස්සියෙ?" ඩැනිස් ඇසුවත් සේන හදිස්සියෙන් ආවේ ඇයි කියන එක ඔහු හොඳින් දැන සිටි බව ඔහු මට ඇසකින් ඉඟි කරන විටම තේරුම් ගියේය.

"නිකං ඇවිත් යන්න ආව සිල්වා රාළහාමි."  ඩැනිස්ට ගමේ කවුරුත් කතා කළේ සිල්වා රාළහාමි යනුවෙනි.

"යමු ඇතුළට දෙන්නම." කියමින් ඩැනිස් අපව කාමරය තුලට කැඳවාගෙන ගියේය.  

කාමරයට ගොස් ඇඳක හිඳගත් වනම සේනගෙන් ඩැනිස්ට ප්‍රශ්නය යොමුවිය. 

"ඇත්තද රාළහාමි මේ මෙයා කියන්නෙ?"

"මොකක්ද?"

"රාළහාමි රොටියත් එක්ක සම්බන්ධකමක් තියෙනව කියල?"

"ඉතිං මොකක්ද ඒකෙ ඇති වැරැද්ද?" සේනයාව මඩවන්නම හිතාගෙන  ඩැනිස් සැහැල්ලුවෙන් උත්තර දෙයි.  ඒ චෝදනාව ඩැනිස් තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇතැයි සිතාසිටි සේන ඩැනිස් චෝදනාව වැඩි බරක් නැතුවම  පිළිගැනීම ගැන මවිතයට පත්වෙයි.   එන්න එන්නම සේනගේ ස්වරය හැඬුම්බර වෙයි.

"ඉතිං රාළහාමි බැඳලනෙ?"

"හරි මගුලක්නෙ.  බැඳපු මිනිහෙකුට කෙල්ලක් යාළු කරගන්න තහනම් කියල නීතියක් මොකක්හරි තියෙනවද?  මම ඇහුවා ඒකිත් කැමති උනා එච්චරයි."

"ඒ උනාට රොටියා මගෙත් එක්කනෙ යාලුවෙලා හිටියෙ."

"ඒ කලින් වෙච්ච දෙයක්නෙ.  යාලුඋනා නම් කෙල්ලව පරිස්සම් කරගන්න තමුසෙ දැනගන්න ඕනෑ.  කෙල්ලව ගෙදර දාල කැලෑ හතේ රස්තියාදුවෙ ගියාම කෙල්ලො වෙන අතක් බලාගන්නව තමයි.  ඒකට උන්ට දොස් කියල හරියන් නෑනෙ." 

"යකෝ ඕකිමනේ මට කිව්වෙ, අනාගතයක් තියෙන්න ඕනෑ, ගමේ රස්තියාදු ගගහ ඉඳල හරියන් නෑ.  රස්සාවකට ගිහිං යමක් කමක් හම්බ කරගන්න කියල.  ඒක හින්දනෙ මම ගියෙ.  ගිහිං මාසයක් උනේ නෑ ඕකි මට මෙහෙම  කළානෙ."

බිම බලාගෙන හිසේ අත් ගසාගත් සේන හඬන්නට විය.  සේනයා අඬන හැටි ඩැනිස්ට බලාගෙන ඉන්නට බැරිවිය.  ජොලියට ලණුවක් දුන්නත් එය එහෙම පිටින්ම ගිල කතාව නොසිතූ පැත්තකට හැරේවි යයි අප බලාපොරොත්තු වුණේ නැත.

"ඔය විලාපෙ නවත්තගන්නව සේන.  අපි තමුසෙව රවට්ටන්න බොරුවක් කළේ.  යාලුවන්ට අපි එහෙමත් සවුත්තු වැඩ කරනවද මනුස්සයො."

ඩැනිස් හොඳින් කතාකර සේනගේ හිත හැදුවේය.  කඳුළු පිසදාගත් සේන අප දෙස බලා සිනාසුනේ සතුටිනි.  එදා හවස සේනත් රොටියාත් දෙහි ගහ යටටවී පෙම් බස් දොඩනු අප දෙදෙනා බලා සිටියේ සිනාසෙමිනි.  සේන පහුවදා පාන්දරම ගඩොල් වාඩියට යන්නට පිටත් වුණේ දවස් දෙකක් වැඩ පාඩු උනා යයි මට දොස් කියමිනි.

"අහිංසකයට පව් බං." ඩැනිස් කීවේය.

ගුරාද ඩැනිස්ගේ කාමර සගයෙකි.  නුවර දෙයියන්නෙවෙලින් පැමිණි ගුරාත් අලුත්ගම කළුවාමෝදරින් පැමිණි ඩැනිසුත් එක කාමරයක එකතුවුනේ රෙදි මෝලේ රස්සාව නිසාය.  ඔය වගේ රටේ විවිධ පළාත්වලින් පැමිණ එකට නැවතීගෙන කමින් බොමින් රස්සාව කරපු සිය ගණනක් ඒ කාලයේ අපේ ගම සිය තාවකාලික වාසස්ථානය කරගෙන සිටියහ(එමෙන්ම සමහරක් පසුකාලීනව තාවකාලික වාසස්ථානය සදාකාලික කරගත්හ)  රටේ හැම පැත්තකින්ම පැමිණි විවිධ ජනවර්ග වල අයගේ ප්‍රාදේශීය භාෂා ව්‍යවහාරයන්ද විවිධාකාර විය.  බිබිලේ දුෂ්කර ගම්මානයකින් පැමිණ රස්සාව කළ රසාක් කැඩි කැඩී සිංහල කතා කළේය.  බදුල්ල පළාතෙන් පැමිණි තරුණයෙක් වූ කරුනාසිංහත් ගිරුවා පත්තුවේ වීරකැටියටත් එහා ගමකින් පැමිණි පාලත් බෙහෙවින් ප්‍රිය කළේ රා බීමටය.  කොටින්ම එකල අපේ ගම මුළු ලංකාවේම හරස්කඩක් වුයේ රෙදිමෝල නිසාය.  මොන ජාතියක වුවත් රටේ කොයි පළාතක වුවත් නිවාඩු ඇති හැම වෙලාවේම කට්ටිය එක් රැස් වුණේ පොඩි මහින්දලාගේ ගේ ඉස්සරහ තිබුණු කොට්ටං ගහ යටටය.  වැඩුමල් වුනත් බාල උනත් පිටින් පැමිණි සියළු දෙනාම කරන දෙයක් කරන්නේ ගමේ කොල්ලන් වූ අපේ අනුදැනුම පිටය.  ඔය මම කියන්නට යන දවසේද අඩු තරමින් හත් අට දෙනෙක්වත් කොට්ටං ගහ යට එකතුවී කතා කරන්නට වුණේ අද කුමක් කරමුද කියාය.  මාසයේ අග දවස් නිසා  ඊළඟ මාසයේ පඩි ලැබෙනතුරු රස්සාව කරන උන් අතේ මුදල් නැත.  රස්සාවල් නැති කොල්ලන් වූ අපේ අතේ කවදාවත් මුදල් ගැවසුණේ නැත. හොර කුරුම්බා කැඩීම, අලවත්තේ අන්නාසි හොරෙන් කඩා කෑම, මාළු වලවල් ඉසීම, දෙල් හෝ මඤ්ඤොක්කා තම්බාගෙන කෑම සහ කොළ කැඳ හැදීම එකල අප අතර ජනප්‍රියම අංග විය.  එදා ඒ එකකටවත් කාගේවත් කැමැත්තක් නොතිබුණි.  අවසානයේ තීරණය වුයේ නිළමේ බලන්නට යෑමටය.  එයට සියළු දෙනාම එකඟ වුයේ මහත් සතුටිනි.   නිළමේ බලන්නට යාම යනු වෙන වචනයකින් කිව්වොත් රා බොන්නට යෑමය.  ඒ නිළමේ රාවලින් දේශීය නිෂ්පාදනයක් පෙරන්නට ගත් අලුතමය.  කැමති අයට කැමති දෙයක් බොන්නට ලැබෙන නිසාත් සත පහක්වත් වියදම නොයන නිසාත් හැම දෙනාම නිළමේ බලන්නට යන්නට බොහෝ මනාපය. 

තීරණයක් ගත් පසු ප්‍රමාද වෙමින් සිටීමේ තේරුමක් නැත.  ඔක්කොමල්ලා ඒ වනවිට මගට බැස හමාරය.  නිළමේ සිය වාඩිය තනාගෙන සිටියේ අපේ ගමට එහා ගමේ කෙළවර පියාගෙන් ලැබුණු ඉඩම් කැබැල්ලකය.  පාරෙන් යනවා නම් වාඩියට යන්නට කිලෝමීටර් දෙකහමාරක් තුනක් යන්නට ඇත.  අපි ගියේ කොට පාරවල් වලින් වතු උඩින් පැන ගනිමින් නිසා ඉක්මනටම වාඩියට යන්නට හැකිවිය.  අපි යනවිට අතුරේ ගසින් ගසට යමින් මල් කපමින් සිටි නිළමේ අපේ පැමිණීම දුරතියාම දැක අතුරෙන් බැස වාඩියට ආවේය.  සුළු කතාබහකින් පසු තව ගස් ටිකක් කපා ඉවරකරන්නට ඇතැයි කියා ඇල අසල බඩවැටියට ගිය නිළමේ තමන් ආපසු එනතුරු බොන්නටැයි කියා පිරී තිබු හතේ කෑන් එකක් ගෙනැත් තිබ්බේය.  බඩු වැඩිපුර කළවම් කර නොමැති නිසා සැර ඇතැයි කියූ ඔහු කළවම් කරගෙන බොන්නැයි අවවාදයක් කළ නිළමේ බයිට් එකට සැර ගමේ අච්චාරු මුට්ටියක්ද ගෙනැත් තබා ආපහු ගස් නගින්නට ගියේය.  අවවාද අනවශ්‍යය. අපේ උන් නිළමේ ගහ ලඟට යන්නටත් කලින් වක්කරගෙන බොන්නට පටන් ගත්හ.  මෙච්චර කොහොම බොන්නටදැයි විමතිය පළකරමින් පටන් ගත්තත් කෑන් එක කෙමෙන් කෙමෙන් අඩුවන්නට විය.  මුලින්ම වැටුනේ අබයාය.  ඌව වියපු පොල්අත්තක තබා තව පොල් අත්තකින් වැසුවේ අව් සැර වැටෙනවාටය.  තවත් දෙතුන් දෙනෙක් වැටෙද්දී කෑන් එකේ පතුල පෙනෙන්නට විය.  වත්තම් කරගෙන යන්නට පුළුවන් උන්වත් රැගෙන අපි ආපහු ආවෙමු.  එදා බීපු බීමේ සැරට මගේ උගුර පිච්චි දවස් කීපයක් කෑම කන්නද බැරිවිය.

මෝලේ වැඩකරපු සැට් එකේ ඉන්න වැඩි හරියක් බීමට කප් ගහපු උන්ය.  කෑම නැතත් කොහෙන් හෝ බීම සොයාගනිති.  බීමට පසු ප්‍රමුඛත්වය ලැබෙන්නේ මෝලටය.  බීවාට පසු මෝල් අමාරුව හැදෙන උන්ද බීවද නොබීවද නිතරම මෝල් අමාරුව ඇති උන්ද ඉන්න අතර මේ අය නිතරම අමාරුව සුව කරගන්නට තැන තැන සැරිසරති.  දවසක්දා හවස ඇඳිරි වැටීගෙන එන වෙලාවේ නාකියාගෙන එහෙම කාමරයට ආ ගුරා යාළුවෙක්ට කතා කළේය.

"ඒයි, එනව ගමනක් යන්න!"

"කොහෙද ඕයි?"

"තමුසෙට ඒකෙන් වැඩක් නැනෙ.  එනවකො යන්න!" කී ගුරා කඩිමුඩියේ ලොකු සිමෙන්ති කඩදාසි කවරයක් ගෙන ඌ පුට්බෝල් ගහනවිට ඇඳ අයින් කර දමා තිබු පරණ ජර්සි වගයක් කවරයට පුරවන්නට විය.  ජර්සි කවරයට පුරවා ලොකු පාර්සලයක් ඔතාගත් ගුරා යාළුවාත් එක්ක දෙවැට පාර දිගේ පල්ලම් බහින්නට විය.  එකල අපේ ගම වෙන්වී තිබු කුඹුරු යාය හරහා වැටුණු පාර තිබුණේ නැත.  කවුරු කවුරුත් දෙවැට දිගේ වැටී තිබු අඩිපාරෙන් ගොස් වෙල නියර දිගේ එගොඩ ගොඩට යන්නට පුරුදුවී සිටියහ.  දෙවැට පාරේ මඳක් දුර ගොස් ගෙදරක කම්බි වැට අයිනේ නැවතුණු ගුරා බලා සිටින්නට විය.  ටික වෙලාවකින් ගේ පිටුපසින් කාන්තාවක් එළියට ආවාය.  ඇය ඉක්මන් ගමනින් කබල් වැට අයිනේ සිටි ගුරා ලඟට විත් නැවතුනාය. 

"රෙදි ගෙනාවද?"  කාන්තාව කසු කුසුවෙන් ඇසුවාය.

"ඔව් මේ !" ගුරා පරණ ජර්සි පාර්සලය ඇයට පෑ විට කාන්තාව එය අතට ගත්තාය.  යාලුවා එතැනම පොල් මුලක් උඩ වාඩිවී බලා සිටී.  ගුරා ඌව ගෙනැවිත් ඇත්තේ ඔත්තු බලන්නටය.  

"එන්න!" ගුරා කීවේ රහස් හඬකිනි.

කාන්තාව වැට පැන එන්නට අදි මදි කරයි.  ගුරාද වැට පැන ඇතුළට යන්නට කැමති නැති සෙයකි.  දෙදෙනා මඳ වෙලාවක් කසු කුසුවෙන් සාකච්ඡා කර අන්තිමේ දෙදෙනාටම එකඟ විය හැකි විසඳුමකට පැමිණියහ.  කාන්තාව සිය හැඳිවත උනා දෙකට නැවී මළකඩ කාච්ච කම්බි දෙපොටක් අතරින් සිය විසල් පශ්චාත්භාගය එළියට දමා දණගසා ගත්තාය.  ගුරා කාන්තාව ලඟට කිට්ටු වුණේ තොළකට ලෙවකමිනි.  විනාඩි දෙක තුනක් ගතවන්නට ඇත.  දෙවැට පාරේ කන්ද උඩින් ගිණි පුපුරක් සෙලවෙනු යාලුවා දුටුවේය.  ගිණි පුපුර වරෙක දීප්තිමත් වෙයි.  නැවත එළිය අඩු වෙයි.  යාළුවා විමසිලිමත් විය.  ගිණි පුපුර තරමක වේගයෙන් කන්ද බසී.  කවුරුන් හෝ දුම්වැටියක් දල්වාගෙන කලුවරේම එන බව පැහැදිළිය.  ගුරාට සංඥාවක් කළ යාළුවා පහළට දුවන්නට විය.  ගුරාද ඔහු පසුපස ඉගිළුනේය.  යාළුවා වෙල නියර පසු කරමින් ගොස් නැවතී බලා සිටියේය.  ගුරා ආගිය අතක් නැත.  දුම්වැටිය දල්වාගත් පුද්ගලයාද යාළුවා පසුපසම ඇවිද ඇවිත් මහ නියරට ගොඩවී අනෙක් අතට යන්නට විය.  දුමවැටිය උරමින් ඇවිත් තිබුණේ නිළමේ බව යාළුවා දුටුවේ එවිටය.   හැමදාම උයාගෙන කන වාඩිබත එපාවුණු විට නිළමේ අම්මාගෙන් බත් කන්නට සතියකට වතාවක් දෙකක් ගෙදර යයි.  එදාද නිළමේ ගෙදර ගිය දවසකි.  ටික වෙලාවක් බලා සිට ගුරා නැති තැන යාළුවා ගෙදර ගියේය.  

කාන්තාව රෙදි ඉල්ලීම ගැන කතාවද පැහැදිලි කළ යුතුය.  රෙදි මෝලේ වැඩ කරන අයට අලුත් අවුරුද්දට රෙදි සලාකයක් හිමිවේ.  දෙන ප්‍රමාණය ගත් කළ සේවකයාගේ පවුලටම සෑහෙන රෙදි ප්‍රමාණයකි.  රෙදි සම්බන්ධයෙන් යම් යම් සීමා පැවති මේ සමයේ මෝලෙන් දෙන රෙදිවලට රෙදි සාප්පු කාරයන් සහ කලුකඩකාරයන් ඇස ගසාගෙන ඉන්නේ රෙදි හැකි ප්‍රමාණයක් මිළට ගන්නටය. මෝලේ වැඩකරන බොහෝ තනිකඩයන් තම රෙදි කොටස විකුණා අරක්කු බොති.  එක්කෝ හොරපොලේ ණය බේරති.  රෙදි ටික ගෙදර ගෙනයන්නේ පවුල් කාරයන්ය.  ඒත් ගෙදර ගෑනිගෙන් බේරෙන්නට හැකියාව ඇත්නම් උනුත් රෙදි විකුණති.  ගුරා කාන්තාව සමග ගනුදෙණුව කතා කරද්දී ඇය ඉල්ලුවේ රෙදිය.  මෙය එකල ග්‍රාමීය දුගී කාන්තාව මුහුණදී සිටි දරිද්‍රතාවේ එක් පැතිකඩකි.  බොහෝ කාන්තාවන් තම දරුවන්ට අවුරුද්දට අලුත් ඇඳුමක් මසා දෙන්නට නොහැකිව ලතවී සිටිති.  ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා උපයන මුදල බොහෝවිට යන්තම් ආහාර සඳහා සෑහෙන ප්‍රමාණයකි.  එහෙමත් නැත්නම් මනුස්සයා බේබද්දෙකි.  සිය පවුලට කෙසේ හෝ රෙදි ටිකක් ලබා ගැනීමේ අටියෙන් කාන්තාව රෙදි ලබා දිය හැකි කෙනෙකුට සිය සේවය ලබාදෙයි.

කලින්දා සිදුවුන දේ ගැන සංවාදයක් ඇතිවුනේ පහුවදා ගුරාගේ කාමරයේදීය.  

"ෂික් යකෝ, පටන් ගත්තා විතරයි!" ගුරා විස්සෝප වෙයි.

"කවුද දන්නෙ එන්නෙ නිලමයා කියල?" යාලුවා කියයි.

"ඒකනෙ, නැත්නං ෂේප් එකේ එහෙමම හැංගිල ඉන්න තිබ්බ බං!"

"ආයෙ ඉතිං එහෙ ගිහිං ඉවරයි නේද?"

"ඇයි ඒ?"

"නෑ ඉතිං රෙදි කියල ගෙනිච්ච කඩමාලු දැක්කම ආයෙ ඒ ගෑනි උඹේ මුණවත් බලයිද?"

"එහෙමම නෑ. හැබැයි මීට පස්සෙ හම්බෙන්නෙ අත්පිට මුදලට!"  ගුරා කොටු පැනීම් ගැන විශේෂඥයෙකි.

"තමුසෙට තිබුනෙ අර පාර්සලෙත් අරං පනින්න!"

"කොහෙ ගන්නද? පාර්සලේ උඩනෙ ඒකි අත් දෙක තියං හිටියෙ!"

"ඒ ඇයි එහෙම?" යාලුවා අසන්නේ මෝඩකමටය.

"ඇයි ඕයි වැලමිටි දෙකේ ගල් කෑලි නිදිකුම්බ කටු එහෙම ඇනෙන හින්දනෙ!" ගුරා පණ්ඩිතයෙක් සේ කියන්නේ යාළුවාගේ මෝඩකම ගැන හිනාවෙමිනි.

ගුරාත් සේනත් හොඳම යාළුවන්ය.  දෙන්නාම එකම උස මහතය.  ගුරා උගේ ඇඳුම් සේනයාට අන්දවා චිත්‍රපටි රඟපෑම් කරවයි.  එහෙම නැත්නම් සිංදුවලට නටවයි.  සේන ගමේ නොහිටි නිසා මේ සෙල්ලම් ටික කලකට නතරවී තිබුණි.  ගඩොල් වැඩපොළේ වැඩ ඉවර කර සේන ගෙදර ආවේ මේ අතරය.  ආපහු වැඩකට යන්න නොසිතු සේන සුපුරුදු රස්තියාදුවට වැටුනේය.  වැඩියත්ම රොටියා සමග තිබූ පලහිලව්ව නැති වේ යයි බියෙන් පසුවුණු සේනයා හැමවිටම රොටියා ලඟින් සිටීමට වග බලාගත්තේය. දෙහි ගහ යටත් මහලිඳ ලඟත් උන් දෙන්නාගේ ප්‍රේම ජවනිකාවන් නිතරම රඟ දැක්වෙන්නට විය.  බෝම්බය පුපුරා ගියේ උන් දෙන්නාම නොසිතූ වේලාවකය.  සේනත් රොටියාත් ගැන ගමේ පැතිරුණු කටකතා මුලින්ම රොටියාගේ නැන්දා හෙවත් පොඩි මහින්දලගේ අම්මා විශ්වාස නොකළත් දිගින් දිගටම ඒ ගැන නොසිතා ඉන්නට බැරි තැනට වැඩ කටයුතු සිදුවන්නට වූයෙන් රොටියාට බැන වැදුණු ඇය මේ කතාවල ඇත්ත නැත්ත විමසුවාය.  මුලින් සේනත් සමග සම්බන්ධයක් තිබුණු බව ප්‍රතික්ෂේප කළත් නැන්දාගේ දැඩි ප්‍රශ්න කිරීම හමුවේ ඇය සත්‍යය පිළිගත්තේ වෙන කරන්නට දෙයක් නොමැති තැනය.  නැන්දාගේ පහළ උසාවියේ ඇසුණු නඩුව තවදුරටත් විභාග කිරීම සඳහා ඉහළ උසාවිය හෙවත් පොඩි මහින්දලාගේ තාත්තා හමුවට පැමිණවීමට ඇය කටයුතු කළාය.  

දවසක් හැන්දෑවේ අපි සුපුරුදු රස්තියාදුවට ඩැනිස්ගේ කාමරයට යද්දී සාලයේ වෙනදා නැති අමුතු දර්ශනයකි.  සේනත් රොටියාත් පුටු දෙකක වාඩිවී සිටිති.  පොඩි මහින්දලාගේ තාත්තා සහ අම්මා තවත් පුටු දෙකකය.  බිම බලාගෙන නළලට අත තබාගත් රොටියා නොනවත්වාම ඉකිබිඳිමින් හඬයි.  සේන නිශ්ශබ්දව බලාසිටී.  

"මේ ගොන් හරකිට මිනිස්සු නැතුවද ඈ? මේ කොහෙවත් නැති නිකමෙක් අල්ලගත්තෙ."  පොඩි මහින්දලෑ අම්මා රොටියාට දිගින් දිගටම දොස් කියයි.

"එහෙම කතා කරන්න එපා, කාටද නිකමා කිව්වෙ මටද?  මම නිකමෙක් නෙවෙයි.  මම ඇවිල්ල මට ඕනෑ වෙලාවක ඕනෑ ගාණක් හම්බ කරන්න පුළුවන් පොරක් හරිද!"  සේන වහාම ඔහුට එරෙහිව නැගුණු චෝදනාවට විරුද්ධ වෙයි.

"අනේ උඹයි මමයි කරන හම්බ කිරිල්ල. යකෝ පවුලක් කනව නං යමක් කමක් හම්බ කරගෙන තියෙන්න ඕනෑ.  තොට තියෙන්නෙ ඉනේ වස්තරේ විතරයි.  කසාද බැඳල ගෑනිට කන්න දෙන්නෙ තොගෙ ලබ්බද?"  පොඩි මහින්දලෑ අම්මට හොඳටම කේන්ති ගිහින්ය.

"දැන් ඔය රණ්ඩුව නවත්තගන්නව.  තමුසෙ අගේට ගෙදර වැඩපල කරගෙන හිටපු ළමයට බොරු කියල රවට්ට ගත්තනෙ!"  මහින්දලෑ තාත්තා කීවේය.

"වැරදියි. මම රවට්ට ගත්තෙ නෑ හරිද? අපි දෙන්න කැමති වුණා. ඊට පස්සෙ ලව් කළා.  ඇයි මොකද වැරදිද?" සේනයා ආක්‍රමණශීලීය.

"මම දැක්කනෙ තමුසෙ ලියල දීල තිබුණු බොරු ගොඩ!"

සාලයේ කැබිනට් එක උඩ ලියුම් මිටියකුත් ලේන්සු කීපයකුත් කොණ්ඩා කටු වගයකුත් තබා තිබුණේ නඩු භාණ්ඩ වශයෙනි.  ඒවා සේන විසින් රොටියාට තෑගීදී තිබියදී සොයාගත් බව නඩු විභාගයේදී හෙළි වුනි.  නඩුව රෑ බෝ වෙනතුරු දිගින් දිගටම ඇදී ගියේය.  සේන පුරාජේරු කියවයි.  රොටියා දිගටම හඬයි. මහින්දලගේ අම්මා ජෝඩුවටම දෙස් දෙවොල් තබයි.  ඉවරයක් නැත.  කම්මැලි නිසා අපි යන්නට ගියෙමු.  පහුවදා උදේ අපි එද්දී තීන්දුව ලබා දී දඬුවම ක්‍රියාත්මක කරලාත් ඉවරය.  සේනයාට කිසිම දඬුවමක් නැත.  ඇත්තටම ඌට දඬුවම් දෙන්නට විදියකුත් නැත.  අහිංසක රොටියා වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ගෙදර පිටත් කරලාය.  ඊට පසු කවදාවත් මට රොටියා දකින්නට ලැබුණේ නැත.  හොඳින් පවුල් ජීවිතයක් ගෙනයමින් ඉන්නවා කියල නම් දැනගන්නට ලැබුණි.  පොඩි මහින්දලෑ කාමරය හිස්විය.  මුලින්ම යන්න ගියේ ඩැනිස්ය.  ඔහු රස්සාවෙන් අස්වී ගෙදර ගියේය.  ඊට පසු ගුරා ගියේ මාදුවාගේ ගෙදර කාමරයකටය.  පසුකාලීනව අපි සෙට් උනේ එතැනය.  එතකොට මාදුවලා චූ කොල්ලන්ය.  අපිටත් එක එක්කෙනාට රස්සාවල් ලැබෙන්නට වූ පසු කාමරේ එකතුවී පිස්සු නැටිල්ල අඩුවී ගියේ වැඩ වැඩිකම නිසාය.  කොහොමින් කොහොමින් හරි මට සේනව ගොඩක් මග ඇරුණේය.  පසුකලක ආරංචි වුණේ සේන වීරඟුලේ පැත්තෙන් කසාදයක් කරගෙන එහෙටම බින්න බැස ඉන්නවා කියලාය.  පහුගිය අවුරුද්දේ වගේ මට අහම්බෙන් සේනව හමුවුණේ සේනලාගේ මහගෙවල් පැත්තේ මලගෙදරකදීය.  මම යනවිට ආපහු එමින් සිටි සේනව දුටුවිට කතාකළෙමි.  සේන කීවේ ඔහු කලකට ඉහතදී දරුණු ලෙස අසනීප වූ බවත් දැනටත් බේත් බොමින් සිටින බවත්ය.  ඉතින් සේනගේ කතාව අවසන් වෙන්නේ ඔය විදියටය෴

කුඹුරු කතා, හාල්, බත් සහ කිරිබත්.

 

අපේ රටේ අයගේ ප්‍රධාන ආහාරය බත්ය.  බත් ලැබෙන්නේ හාල් වලිනි.  හාල් ලැබෙන්නේ වී වලිනි.  වී ගන්නට කුඹුරු වපුරා වී වැවිය යුතුය.  කුඹුරෙන් නිපදවෙන වී ඇටය ගෙදර බත් මුට්ටියට එන ගමන නම් බත් තරම් රසවත් නැත.  අද කියන්නට හදන්නේ ඒ කතාවෙන් ටිකකි.  සාමාන්‍යයෙන් ගම්වල උදවිය තුන් වේලටම බත් කති.  ඒත් අපේ මහගෙදර නම් බත් ඉව්වේ දෙවේලකි, දවල්ට සහ රෑටය(අපේ ගෙදර දැන් නම් එක වේලකි, ඒ තාක්ෂණික ප්‍රශ්න නිසාය)  දෙවේල බත් ඉව්වේ මා කුඩා කාලයේය.  උදේට අනිවාර්යයෙන්ම වෙන මොනවා හෝ කෑමකි.  ගෙදරට වී ගන්නට අපේ කියා කුඹුරු තිබුණේ අක්කරයකි.  අවුරුද්දට එක කන්නයක් වැපුරූ ඒ කාලයේ කුඹුරෙන් ලැබෙන අස්වැන්න ගෙදර අයට අවුරුද්දම කන්නට නොසෑහේ.  ඒ කාලයේ වැපුරුවේ මාවී නමැති  හයමස් වියකි.  ගොයම් ගස තරමක බට ගසක් සේ උඩට වැවෙන ඇට කුඩා සම්බා හාලේ විය අවුරුද්දකට දෙවරක් වපුරන්නට කල් මදිය.  අස්වැන්නද ටිකකි.  නමුත් වී ගෙට ගෙන හොඳට වේලා ඉපියන්, ගුල්ලන් එනවාට දෙහි කොළ එහෙම දමා ගබඩා කරගත් විට අවුරුදු හතරක් පහක් කිසි ප්‍රශ්නයක් නැතිව තබාගත හැක.  දැන්නම් ඒ හයමස් වී වර්ගය දකින්නටවත් නැත.  අපේ මිතුරු රැවුලා පහුගිය කාලයේ උගේ කුඹුරකට ඔය හයමස් විය ගසා තිබෙනු මම දැක්කෙමි.  කාලෙකින් නොකෑ නිසා ආසාවටවත් ටිකක් කන්නට මම උගෙන් වී ටිකක් ඉල්ලූ විට දෙන්නම්ය කියා කීවත් පහුගිය කාලේ රට වසා තිබූ නිසා ගේන්න යන්නට බැරිවිය.

වී වලට තරම් නම් ගොඩක් ඇති වෙනත් ධාන්‍ය වර්ගයක් නැති තරම්ය.  උදාහරණයකට කුරක්කන් ගතහොත් වපුරන්නේ කුරක්කන්ය.  හැදෙන්නේ කුරක්කන්ය.  කපන්නේ කුරක්කන්ය.  කන්නෙත් කුරක්කන්ය.  එහෙත් වී වල වී වැපුරූ විට හැදෙන්නේ ගොයම් ගස්ය.  ගොයම් කපද්දී ඒවා උප්පිඩි වෙයි.  කමතේදී බැතය.  වී වලින් ලබාගන්නේ හාල්ය.  හාල් තැම්බූ විට බත්ය.  අපේ අම්මා වී ඇට වලට කිව්වේ වියැට ගෙඩි කියලාය.  හාල් වලට හාට ගෙඩි කියා කිව්වාය.  දැන්නම් එහෙම වචන ඇහෙන්නේ නැතිය.

ඉතිං අපට තිබුණු කුඹුරු අක්කරයට අමතරව රේල් පාර අයිනේ තිබුණු සී ජී ආර් රිසිවේෂන් එක හෙවත් දුම්රිය රක්ෂිතයට අයිති කුඹුරු කෑලි කීපයක්ද සීයා වැඩ කළේය.  නියමය තිබුණේ අස්වැන්නෙන් කොටසක් දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවට දෙන්නටය.  නමුත් අස්වනු කපාගත් පසු දෙන්නට කෙනෙක් නැත.  දෙපාර්තමේන්තුවේ කවුරුත් ගන්න එන්නෙත් නැත.  ඒ නිසා ඒ වී කොටසද ගියේ අපේ ගෙදරටමය.  සීයා වෙල් මුලාදෑනියා නිසා යායේම කුඹුරු වලින් සීයාට බුසල දෙක වශයෙන් කොටස ලැබේ.   අපට අවුරුද්ද කන්නට ඇති තරම් වී ලැබුණේ ඔය විදියටය.  වී දමන්නට අපේ ගෙදර අති විශාල පෙට්ටියක් තිබුණි.  ඒ පෙට්ටිය අපේ මහගෙදර කෑම කාමරයෙන් හරි අඩක් අහුරා තිබුණි.   දැන්නම් ඒ වී පෙට්ටිය ගලවා දමලාය.  කෙනෙකුට පෙන්නන්නට වටින තරම් විශාල ඒ වී පෙට්ටියේ පිංතුරයක් මට කලින්ම ගන්නට නොහැකිවීම ගැන මම අදටත් කණගාටුවෙමි.  වී පෙට්ටියේ කාමර දෙකකි.  ඔය කාමර දෙකම පිරෙන්නට අස්වැන්න ලැබුණු වාරවල අම්මා සතුටු වෙයි.  වී පෙට්ටියේ දෙපැත්තම පුරවා ඉඩ මදිවී ගෝනිවලත් පුරවා ගොඩ ගසා තබන්නට තරම් වී ලැබුණු විට අම්මා වඩාත් සතුටු වෙයි.  

වී පෙට්ටියට නිකම්ම වී දමන්නේ නැත.  ඒකටත් ක්‍රමයක් ඇත.  අස්වැන්න ගෙදරට ගෙනා පසු සතියක් විතර අව්වේ දමා හොඳින් වේලාගත යුතුය.  ඊට පසු වී පෙට්ටිය සුද්ද කර පරණ වී තිබේ නම් අයින් කර සුබ දවසක මුලින්ම දෙවියන්ගේ කොටස වෙන්කරනු ලබයි.  දෙවියන්ගේ කොටස දමන්නේ කොළපත් ගොටුවලය.  කොළපතට වී දමා පැණි මුල් වගේ හදන ගොටු දෙක කට බැඳ එකක ප යන්නද අනිකේ වි යන්නද අඟුරු කැටයකින් ලියා වහලේ බාල්කයක එල්ලීම සිදුකරයි.  ප ගොට්ට පත්තිණි දෙවියන්ටය.  වි ගොට්ට විෂ්ණු දෙවියන්ටය.  කොහොම වෙන්කලත් ඔය ගොටු දෙකම ගෙනියන්නේ දෙවාලේ කපුවාය.  අස්වනු කපාගත් පසු දෙයියන් වඳින්නට ගෙවල් ගානේ යන දෙවාලේ කපුවා වී දමන්නට ගෝනිත් උස්සාගෙන යන්නට ගෝලයනුත් රැගෙන එයි.  එකතු කරගන්නා වී ගෝනි ටික අපේ ගෙදර තබා ගෙදර යන කපුවා දවසකින් දෙකකින් කරත්තයකුත් අරගෙන ඇවිත් වී ගෝනි රැගෙන යයි.  දෙයියන් වඳින තුරු පිටි කොටන්නට හෝ කැවුම් කොකිස් ආදී කැවිලි හදන්නටත් තහංචිය.  කපුවා දෙයියන්ට යාතිකා කර තහංචිය අයින් කර දමා සීයා දෙන කිතුල් රා බෝතලයද බී යන්නට යයි.

වී අස්වැන්න ගෙට ගෙනෙන්නට පෙර සුබ දවසක වී ටිකක් ගෙට ගැනීමේ චාරිත්‍රයක්ද ඇත.  මට එය කලින් කියන්නට අමතක විය.  එය මෙහෙමය.  සුබයි කියන දවසක කුඹුරෙන් වී ටිකක් ගෙට ගෙනේ.  සුබයි කියන්නේ නැකත් බලා නොවේ.  බොහෝ විට බදාදා හෝ බ්‍රහස්පතින්දා දවසකය.  අඟහරුවාදා නම් වී සම්බන්ධ කිසිම වැඩක් නොකෙරේ.  වී ටික ගෙට ගෙනෙන්නේ වයිතාලයෙන්ම පොළොවට එළිය වැටෙන්නට පෙරය.   වී ටික ගෙට ගන්නේ හොඳ යයි කියන කෙනෙක්ගේ අතිනි.  හැම කන්නයකම මේ වැඩේට අහුවෙන්නේ මාවය.  අපේ තාත්තා උදේ පාන්දර වැඩට යනවිට මාවත් ඇහැරවා ගෙන එක්ක යයි.  තාත්තා අතේ දෑකැත්තක්ද ඇත.  මම සුදු රෙදිකඩක් හිසේ ඔතාගෙන නිදිමරගාතේම තාත්තා පසුපස යමි.  අපේ කුඹුරු තියෙන්නේ ගෙදරින් ටිකක් දුරය.  තාත්තා මාව කරුවලේ එපමණ දුර එක්ක යන්නේ නැත.  ගෙවල් ලඟපාතම කුඹුරකින් බොහෝවිට අපේ නෑදෑයෙක්ගේම කුඹුරකින් පැසුණු ගොයම් මිටක් කපන තාත්තා එය සුදු රෙදිකඩක ඔතා මගේ හිසමත තබයි.  "හා දැන් ගෙදර යන්න" කියා දෑකැත්ත මගේ අතට දී තාත්තා එහෙමම වැඩට යයි.  ගොයම් මිට හිසමත තබාගෙන මම ගෙදර එමි.  ගෙදර ආපසු සීයා ගොයම් මිට කෙසෙල් පට්ටයකින් බැඳ බාල්කයේ එල්ලයි.  ඊළඟ කන්නයේ ගොයම් මිට ගෙදරට එනතුරු එය එසේම බාල්කයේ එල්ලී සිටී.

ගොයම කපා අස්වැන්න ගෙටගත් පසු සතියක් දෙකක් යනතුරු කරන්නට තියෙන්නේ වී ටික වේලා ගැනීමය.  ගෙයි තිබෙන ගෝනි වලින් එළියේ මාගලටත් ආයෙම හවසට මාගලෙන් ගෝනිවලට දමා ගෙටත් අදින්නට ඇති වී වේලීම පණ යන වැඩකි.  හොඳට වේලාගත් වී ටික පෙට්ටියේ ගබඩා කිරීම ඊළඟ කාරියයි.  මම ඉස්සෙල්ලා කිව්වාසේ හොඳට පිරිසිදු කරගත් වී පෙට්ටියට වී ටික පුරවන්නෙත් සුබ දවසකය.  වී පුරවන විට දෙහි කොලද වීත් එක්කම දමන්නේ කෘමි සතුන්ගෙන් වෙන හානි වලක්වා ගන්නටය.  මීට අමතරව තවත් කෙම් ඇත.  වී දමන විට පෙට්ටියට බෙල්ලෙකුත්, කොහොඹ ලෑල්ලකුත්,දෑකැත්තකුත් දැමීම සිරිතකි.  ඒ වී තනිවෙනවාට සහ ආරක්ෂාවටය.  එහෙම නැත්නම් කොහොඹයා වී අදිනවා කියා කුඩාකල මට අම්මා කියා ඇත.  වී පෙට්ටිය ගැලෙව්වායින් පසුව පැත්තකට දමා තිබු බෙල්ලා සහ කොහොඹ ලෑල්ල මම ගෙදර ගෙනාවෙමි.  පිංතුරයේ තියෙන්නේ ඒ දෙකය.  මේවාට වයස නම් මේ වන විට අවුරුදු සීයක් හමාරක් හෝ ඊටත් වැඩි වෙන්නට පුළුවන. 

හයමස් වී වලට පසු වෙනත් වී වර්ග වපුරන්නට පටන් ගත්තේ හයමස් වියේ අස්වැන්න ප්‍රමාණවත් නොවන නිසාත් ගතවෙන කාලය වැඩි නිසාත්ය.  ඊට පසු හැංගිමුත්තන් කියා වී වර්ගයක් ගොවීන් අතර ජනප්‍රිය විය.  මාස තුන හමාරේ හෝ හතරක් වයස වීය ඉස්සාම බාල කන්නයට තුන්මස් වියක් ගසා කන්න දෙකක් කරදරයක් නැතිව වැපිරිය හැක.  හැංගිමුත්තන් කියන්නේ පැහුණු වී කරල පහළට වැටී කොළ අතරේ නොපෙනී යන නිසාය.  පසුකාලීනව වී පර්යේෂණ ආයතනය විසින් වැඩි දියුණු කරන ලදුව ගොවීන්ට ලබාදුන් එච් 4 , එච් 8 වැනි බිත්තර වී ගොවීන් අතර බොහෝ ජනප්‍රිය වුයේ අඩු මාසෙන් වැඩි අස්වැන්නක් ලබාගත හැකි නිසාය.

ආණ්ඩුවෙන් නොමිලේ ලබාදුන් හාල් සේරු දෙකක් කෙනෙකුට ලැබුණු මේ කාලයේ චීනයෙන් හෝ බුරුමයෙන් ගෙන්වන ලද අපේ ගමේ කාන්තාවන් මින්චාට් කියා හැඳින්වූ මිල්චාඩ් සහල ගම්වල බොහෝ ජනප්‍රිය විය.  සුදු හෙවත් තරමක බොර පාට මිල්චාඩ් හාලේ බතට සැරට අඹරාගත් පොල් සම්බෝලයක් එකතු කරගත් විට ඇති සුවඳ සහ රසය අදත් මතක් කල හැක.  මිල්චාඩ් වලට අමතරව සමුපකාරයේ තිබුණේ සුදු කැකුළු හාල සහ රතුම රතු රතු කැකුළු හාලයි. තැම්බූ සම්බා හාලේ බත්වලට පුරුදුව සිටි අපේ පළාතේ අයට කැකුළු හාල උවමනා උනේ කිරිබතක් හදාගන්නට පමණි.  අදටත් රතු කැකුළු බත් පමණක්ම කෑමට පුරුදුවී සිටින දකුණු පළාතේ අය කෙසේ වුවත් අපේ පැත්තේ නම් රතු බත් කෑමක් තිබුනේම නැත.  අපේ කාර්යාලයේ සිටි දකුණේ වැසියෙකු වූ විමලයා වරක් කීවේ රස්සාව ලැබී කොළඹට එනතුරු සුදු බත් කියා ජාතියක් තියෙනවාදැයි වත් ඔහු නොදැන සිටි බවයි.  ඒ සියල්ල දැන් අතීතයයි.

දේශීය හාල් වර්ග සිය ගණනක ලැයිස්තුවක් මම දවසක් මුහුණු පොතේ තිබෙනවා දැක්කෙමි.  ඒ වගේම දෙමළ චිත්‍රපටියක් බලද්දී එහි ප්‍රධාන නළුවා සහල් වර්ග සිය ගණනාවක නම් කටපාඩමෙන් කියාගෙන ගියේය.  කෙසේ වුවත් ඉන්දියාවේ සිටිද්දී අපි අතර ජනප්‍රිය සහල් වර්ගයක් වුණේ පොන්නි සම්බා හාලය.  වතාවක් කේරළයේ සංචාරයකදී හෝටලයකින් කන්නට ලැබුණු පබළු ඇට මෙන් ඇට ලොකු රවුම් හාලේ බත ඊට පසු කිසි දිනෙක කන්නට නොලැබුණි.  මට්ටා හෙවත් මෝටා නම් තැම්බූ රතු හෙවත් දුඹුරු පැහැති හාල්වල බතද කෑමට බෙහෙවින් රුචිකරය.  මැද පෙරදිග ඉද්දී දවසක් සුපර් මාකට් එකකින් ගත් ඉඩ්ලි රයිස් ටිකක් මම ගෙදරට ගිහිං දුන්නේ කිරිබත් හැදුවොත් රසට තියේවි කියා හිතලාය.  හිතුවා වගේම ඒ හාලෙන් හදපු කිරිබත ගෙදර පමණක් නොව අපේ යහළුවන් අතරත් නැගලා ගිය බව තේරුණේ ඒ ව්දියට කිරිබත් හදාදෙන ලෙස ඉල්ලමින් උන් අපේ ගෙදර එන්නට වූ විටය.  ලුණු මිරිසකුත් මාළු හොද්දකුත් එක්ක ඉඩ්ලි හාලේ කිරිබත අපූරුය.

කිරිබත් කන්නට අපි බොහෝ දෙනෙක් මනාපය.  අපේ රටේ හන්දි ගානේද තොග පිටින් කිරිබත් උයා කාපු හැටිද පහුගිය දවස්වල දැකගන්නට ලැබුණි.  ඒවා නම් රැල්ලට කන කිරිබත් උනත් මට හිටපු යාලුවෙක් කිරිබත් කෑමේ රුසියෙකි.  කිරිබත්ව්ලට ඔහු කොච්චර කැමතිද කිව්වොත් ලැබෙනවා නම් තුන් වේලම හරි කිරිබත් කයි.  ඔය අපි විප්‍රවාසයේ හිටපු කාලයේය.  ඔහු වැඩකළ කොම්පැනියේ තුන් වේල කෑම තිබුණත් ඉන්දියන් කෝකියන් උයන කෑම කන්නට ඔහු මනාප නැත.  කාමරේ ලංකාවේ විදියට මොකුත් හදාගෙන කන්නට ඔහු උයන්නට දන්නේ නැත.  හැම සති අන්තයකම පාහේ ඔහු අපේ ගෙදර එන්නේ ලංකාවේ විදියට කන්නටය.  එළු මස් ගාතයක් හාල් එළවළු ආදී අඩුම කුඩුම රැගෙන එන ඔහු අඩියක්ද ගසා කාබී සතියට හරියන්නට කෑමද හදාගෙන යයි.  ගෙනියන්නට වැඩිපුර ඉල්ලන්නේ කිරිබත්ය.  ඒවා ෆ්‍රිජ් එකේ තබාගෙන කනවිට මයික්‍රොවේව් එකේ  රත්කරගෙන කන බව ඔහු කීවේය.

අපේ ලොකු අම්මා හෙවත් අම්මාගේ අක්කා රතුම රතු ලුණුමිරිස් තලියකුත් එක්ක හදා දෙන කිරිබත අදටත් මගේ සිතේ නොමැරෙන මතකයක්ය.  ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර තුන් වේලටම කෑම බත්ය.  උදේට කුඹුරු හාලේ සම්බා බත කන්නට රස කිරි හොද්දක් හෝ පොල් සම්බෝලයක් ලැබේ.  කොච්චර කැමති උනත් කිරිබත් කන්නට ලැබෙන්නේ ඉඳහිටය.  සුද්දා වෙසක් එකට දෙන කිරිබත් දන්සලත් ගමේ කිරිබත් උයන ගෑණු උදවිය වැඩ පෙන්වන තැනකි.  සුද්දා ඔවුන්ට තමන් කැමති විදියට තනි තනිව කිරිබත උයන්නට දෙයි.  එතනදී අපටද විවිධාකාර රසයේ කිරිබත් කන්නට වාසනාව ලැබේ.  කොහොම උනත් සුද්දාගේ දන්සැලේ කිරිබත උයා කෙසෙල් කොළයට දමා පොල්තෙල් ගාන ලද කෙසෙල් කොළයකින් තුනී කරන විට එන සුවඳ නම් කියා නිමකරන්නට බැරිය.  එහෙම කියාගෙන යනවිට මට තවත් කිරිබතක් මතක්වේ.  ඒ අපි රත්නපුරේ මහ සමන් දේවාලයට ගිය දවසකය.  අපි ගිහිං දේවාලයේ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර බලා හැම තැනම රවුමක් ගසා එළියට එන්නට පිටත් උනා විතරය.  බන්දේසියක කිරිබත් ගොඩක් තබා එය අපේ පැත්තට දික් කරගෙන ඉන්න කෙනෙක් එතන විය.   බාරයක් ඔප්පු කරන්නට ආ කෙනෙක් විය යුතුය.  ඒ කිරිබත් කෑල්ලක ප්‍රමාණය කිව්වොත් ගඩොල් ගෙඩියකට වඩා ටිකක් ප්‍රමාණයෙන් අඩුය.  ලා රතුපාට කිරිබත් කැටය බැලු බැල්මට එහෙම රස පාටක් නොපෙනේ.  කෝකටත් කියා අපි කිරිබත් කෑල්ල බැගින් අරගත්තෙමු.  රස බැලුවේ වාහනයට ගිහින්ය.  ඒ කිරිබත් කෑල්ල කොච්චර රසද කිව්වොත් ආපහු ගිහිං තව කෑලි කීපයක් ගන්නට තිබුණා නම් හොඳයි කියා අපි කතාවුනේ සිනාසෙමිනි.

ඉතිං කුඹුරුත් හාලුත් කිරිබතුත් ගැන කතාව නොදැනීම දික්විය.  කුඹුරු ගැන කියපු වෙලේ මම මෑතකදී කියවපු කවියක් මතක් විය.  මේ කවියේ මුල් පද තුන කෙසේ වෙතත් අවසන් පදය නම් අදද නිතරම පාහේ කියැවෙන එකකි.  කවිය කෙතරම් නිර්ව්‍යාජද අවංකද කිව්වොත් එයින් නැගෙන ශෝකී රසය මා සිත බෙහෙවින් තැවුලට පත්කළේය.  සති ගණනක් මගේ හිතේ රැව් පිළිරැව් දුන්නේ ඒ නිර්නාමික කවියාගේ ශෝකී චිත්තයයි.  සරල කවියක් වුවද එයින් කියැවෙන ලොකු විස්තරය මසිත සැබවින්ම කම්පාවට පත්වන තරම ප්‍රබල එකක් විය.  කවිය විවරණය කරන්නට අර්ථ නිරූපනය කරන්නට තිබුණා නම් හොඳ වුවත් එසේ නොකර මා නිකම්ම කවිය මෙහි ලියන්නේ එහි රසය ඔබට කැමති ආකාරයට ඔබේ ආරයට විඳ ගන්නටය.   ඔබට මෙයින් දැනෙන යම් රසයක් වේ නම් ලියා තබන්නට යැයි මා ඉල්ලා සිටින්නේ කවදා හෝ මේ කවියට මම දෙන අර්ථ නිරූපණය ලියන්නට මා සිතා සිටින හෙයිනි.  මා සිත් සසල කළ ඒ කවිය මෙසේය.

පින්ඇති අතපත්තු මට කරපු කාරියා 

මා වැඩකළ කුඹුර වපුරන්ට නෑරියා 

ගස්මුල් ගලවන්ට මා කරපු වීරියා

නඩු නැති රටට මොට පායාද සූරියා෴ 

කොරෝනා පස්සෙන් ඒම සහ අපේ මන්නාරම් සංචාරය.

අද වන විට ලිවීම පමණක් නොව කියවීමද බොහෝ දුරට අඩු වී ඇති බවද තේරෙන්නේ මිළදී ගත් නමුත් නොකියවා හෝ බාගෙට කියවා දැමු පොත් මේසය උඩ ගොඩගැසෙන විටය.  ලියනවා නම් කාලය බොහෝ ඇතත් ලිවීමට අවශ්‍ය මානසික විවේකය බොහෝ ඈතය.  එයට හේතුව නම් මගේ අඩුපාඩුවක් හෝ ගෙදර දොර ප්‍රශ්නයක් නොව දැනට රටේ පවතින වාතාවරණයයි.  ගෙදරට කොටුවී සිටීමම අතිශය වෙහෙසකාරී ක්‍රියාවකි.  අපි සාමාන්‍යයෙන් මාස දෙක තුනකට වරක්වත් කොහේ හෝ ඇවිදින්නට යන්නට පුරුදුවී සිටියේ ඒකාකාරිත්වය නැතිකර ගැනීමට සහ ගෙදරටම වී සිටීමේ ආතතිය අඩු කර ගන්නටය.

කොරෝනා පස්සෙන් ඒමක් අපට සිදුවූ බවද ලියා තැබීම වැදගත්ය.  ඒ කතාව මෙහෙමය. වසංගතය ලංකාවට එන්නට පෙරාතුව නමුත් විදේශයන්හි ශීඝ්‍රයෙන් පැතිරී ගිය පහුගිය අවුරුද්දේ මාර්තු මාසයේ මුල දවසක මම හැලපිත් එක්ක නුවර යන්නට කතා කර ගත්තේ අපේ පරණ යාලුවෙක් වූ ටෙරන්ස්ලගේ ගෙදරය.   ඒත් එක්කම සිටි බන්දු  සහ මමද යන තුන්දෙනා අතර පැවතුනේ අතිශය සමීප මිත්‍රත්වයකි. ඒ කාලයේ ඉන්දියාවේදී අපේ පවුල් අතරද ඉතා කිට්ටු සම්බන්ධතාවක් පැවතුණි.   අපි ඔක්කොම වගේ ඉන්දියාවේ සේවා කාලසීමාව අවසන් කර ලංකාවට ආවේ 2001 වසර වනවිටය.  ආයෙම අපට එකට පිටරට වැඩ කරන්නට නම් අවස්ථාවක් නැතිවූ නමුත් මිත්‍රත්වය නොනැසී පැවතුණි.  ලංකාවට ආ පසු අපි තිදෙනා ආයෙමත් එක එක රටවල්වලට මාරුවීම් ලබා ගිය අතර සේවා කාල අවසන් කර ලංකාවට ආ විටද හමුවීම උගහට වුණේ එකෙක් එනවිට තවෙකෙක් රට යෑම නිසාය.

අප එන බව අසා ටෙරන්ස් සහ ඔහුගේ බිරිඳත් මහත් සතුටට පත්වුණේ ආපහු අප මුණ ගැහෙන්නේ අවුරුදු විස්සකට පමණ පසුව නිසාය.  බන්දුට යෙදී තිබූ ගෙදර වැඩක් නිසා ඔහුට අපිත් එක්කම යන්නට බැරිවුනත් එදා රෑ කෝච්චියෙන් බන්දු එන බව කියා සිටියේය.  අපිත් එක්ක ගිය අනික් සාමාජිකයා අපේ හිතවත් අසෝකන්ය.  දවස මට මතක හැටියට මාර්තු 9 වනදාය.  එදා රෑ වනවිට ටෙරන්ස් ගේ නිවසේ අප එකතු වුණේ බොහෝ කාලයකට පසුව නිසා මහ රෑ වෙනතුරු කතා කරන්නට ඕනෑ තරම් දේවල් විය.  දවස් දෙකක් ටෙරන්ස් ගේ ආගන්තුක සත්කාර ලබමින් සිට දොළොස් වෙනිදා පිටත් වනවිට අපට ලැබුණු ආරංචිය උනේ ලංකාවේ පළමු කොරෝනා රෝගියා හමුවී ඇති බවය.

ඊට පසු ගෙවී ගිය පළමු කොරෝනා සමය, රට වසා ඇඳිරි නීතිය යටතේ ගතකල කාලය රෝගීන් වාර්තා නොවුණු අපේ පළාත්වලට නම් කලකින් ලද නිවාඩු සමයක් විය.  එකම ප්‍රශ්නයකට තිබුණේ වයින් ස්ටෝරු වසා තිබීමය.  නමුත් විකල්ප බීම ගම පුරා පැතිර ගියෙන් බොන්නන්ට එපමණ ප්‍රශ්නයක් උද්ගත වුණේ නොමැති බව කිවයුතුය.  ඒ කෙසේද කිව්වොත් පෙරන්නට දන්නා හැම එකාම පෙරන්නට පටන් ගත්හ.  පෙරන්නට බැරි උන් දන්නා අයට කියා තමන්ගේ පාවිච්චියට පෙරවා ගත්හ.  අපේ ගෙට පහළ තිබූ පුරන් වෙල් යායේ මාදුවාට අයත් කුඹුරු කෑල්ල වැඩ කරන්නට මම මාදුවාව බොහොම අමාරුවෙන් කැමති කරවා ගත්තේ කම්මැලිකමට කරන්න වැඩක් නැති නිසාමය.  ඒ වැඩේ හරියටම හරිගිය නිසා මාදුවා ඉන් පසු දිගටම තම කුඹුර වැඩ කරයි.  ඊට අමතරව සිය පළතුරු බිස්නස් එකද කුඹුරේ සිටම කරගෙන යන්නට හැකිවූ නිසා මාදුවාගේ අතේ සල්ලිද නොඅඩුව තිබුණි.  ඒ කතාව මම කලින් ලියා ඇත.

කොරෝනා දෙවෙනි රැල්ල නම් පටන් ගත්තේ දෙපා මුලින්මය.  ඒ කතාව කොහොමද කිව්වොත් එක දිගට මාස ගාණක් ගෙදරට කොටුවී හිඳ වසංගතය සෑහෙන්නට මර්දනය වී ගමන් තහනමත් ඉවත්වී සාමාන්‍යකරණය වුණායින් පසුව අපි දෙන්නා එනම් හැලපිත් මමත් නුවරඑළි ගියේ සතියක් පමණ එහේ ගතකර එන්නටය.  අපේ ඥාති දුවෙක් බොරලන්දේ ඉන්න නිසා නවාතැන් හෝ කෑම ප්‍රශ්නයක් ගැන කරදර නොවී කැමති දවසක් ගතකරන්නට පුලුවන් නිසාය.  අපි ගිය දවස්වලත් තරමක වැස්සක් තිබුණත් එය එපමණ කරදරයක් නොවීය.  එළවළු කොටු ගානේ ඇවිද අලුත් එළවළු හොයාගෙන එන්නටත්, ලඟපාත බලන්න ඇති තැන්වල ඇවිදින්න යන්නටත් කාලය ගතවෙනවා නොදැනේ.  ඒත් එක්කම තවත් සිත්ගන්නා කරුණක් වුණේ අපි ඇවිත් ඉන්න නිසා අහල පහල ඇති ද්‍රවිඩ නිවෙස් වලින් එවන රසවත් ආහාර නිතරම පාහේ ලැබීමය.  ඔය විදියට ගතවුනේ යන්තං දවස් තුනකි.  ආයෙම වසංගතය හිස ඔසවන බවක් පෙනෙන්නට ඇති නිසා වහාම ගෙදර එන්නට යයි ගෙදරින් තර්ජනාත්මක දුරකථන පණිවිඩයකි.   ඒ ගමන කරගෙන ගිය වැඩ සියල්ල අතහැර දමා ආපහු ගෙදර ආවෙමු.  

දෙවෙනි රැල්ල ආවේ ඔක්තෝබර් වලය.  ඒ සුප්‍රසිද්ධ බ්‍රැන්ඩික්ස් රැල්ලයි. ඒ ගාමන්ට් එකේ අපේ ගමේ තරුණ තරුණියන් සැහෙන පිරිසක් වැඩකරති.  රැල්ල පටන් ගන්නට දවස් දෙකකට කලින් අපි ගමේ පිට්ටනියේ එල්ලේ තරඟාවලියක් පැවැත්වූයේ අලුත් අවුරුද්දට වත් මොකුත් කරගන්න බැරිවුණු නිසාය.  වැඩේ හොඳට ගියත් කට්ටියටම දෙලෝ රත්වුනේ තරඟ වලට ආපු ගාමන්ට් එකේ වැඩකරන කොල්ලන් කෙල්ලන්  ආසාදනය වන්නට වූ විටය.  ඒ කාලයේ ආසාදනය වුවන් ප්‍රතිකාර මධ්‍යස්ථාන වලටත් ගෙවල්වල අය නිරෝධායන මධ්‍යස්ථාන වලටත් ගෙනගිය නිසා ගමේ රැල්ල එතැනින්ම නතරවුණේ කාගේත් වාසනාවකටය.

දෙවෙනි රැල්ල හොඳටම පාලනය කර ගමනාගමන කටයුතු දුම්රිය ආදී සේවාවන් නැවත ආරම්භ වූ පසු අපි ලෑස්ති වුණේ කලින් යන්නට හිතාගෙන හිටියත් කල්ගිය ගමනකි.  ඒ මන්නාරම් ගමනය.  මීට කලින් එක් වතාවක් මම මන්නාරමට ගොස් ඇත.  ඒ 2002 සාම ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වුන කාලයේය.  එදා වැඩේ ලෑස්ති කළේ අසෝකන්ය.   උගේ යාලුවෙක් මන්නාරමේ සිටී, මමත් අපේ ඔෆිස් එකේ හිටපු සිරිත්, අසෝකනුත් එදා මන්නාරම් ගියේ රෑ බස් එකේය, මොකද කිව්වොත් එකල කෝච්චි තියා කෝච්චි පාරවත් තිබුණේ නැත.  එළිවෙන පාන්දර මන්නාරම බස් නැවතුම් පොලෙන් බැසගත් අපව රැගෙන යන්නට අසෝකන්ගේ හිතවතා වූ තවරාසා ඇවිත් තිබුණි.   එදා මන්නාරම් බස්පොල නිකම්ම නිකං තනි මඩුවක් තිබූ සහ බිම රතු දුවිල්ලෙන් නැහැවී ගිය තැනක් විය.  පොඩි පොඩි මඩු කුඩාරම් වැනි කුඩා කඩ කීපයක් හැරෙන්නට නගරයක් කියා දෙයක් නොතිබුණු තරම්ය.   අසෝකන්ගේ මිතුරු තවරාසා සමග ඔහුගේ ගෙදරට ගිය අපට නවතින්නට දුන්නේ ඔහුගේ දුවට දෙන්නට අංග සම්පුර්ණව ඉදිකර තිබුණත් තාම පදිංචියට නොගිය අලුත්ම නිවසකය.   ඒ ගෙදර ඉඳගෙන තවරාසාගේ  බිරිඳ හදාදෙන රසවත් කෑම කමින් හැමතැනම ඇවිදිමින් ගතකළ දවස් තුන ජීවිතයේ නොමැකෙන මතකයක්ය.  අපි නියම ද්‍රවිඩ සිරිතට  කන්නේ බිම එරමිණිය ගොතාගෙන ඉඳගෙන කෙසෙල් කොලයට බෙදන බත් මාලුය.  කෑමට පෙර බඩ පිරෙන්නට තල් රා පාරකි.   තල් රා කෑන් එකක් රැගෙන එන්නේ ළඟ පාත තිබුණු රා පොලකිනි.  රා ගන්නට ගිය විට ප්‍රශ්නයක් මතු වුණේ ළඟ පාත හමුදා කඳවුරේ සොල්දාදුවන්ගෙනි.  දැන් කියන හැටියට කිව්වොත් රණ විරුවන්ගෙනි.    රණ විරුවන් ජීප් එකේ ලොකු බූලි පටවාගෙන එන්නේ රා පොලේ තියෙන රා ටික ඔක්කොම ගෙනියන්නටය.(නිකම් නොව මුදලටය)  නමුත් ඒ වැඩේ නිසා රා බොන්නට බලාගෙන රා පොලට එන ගම්වැසියන්ටද අපි වගේ සංචාරයට ආපු අයටද වෙන්නේ දැඩි අසාධාරණයකි.   ගමේ අය මේ වැඩේට විරුද්ධව වචනයක්වත් කතා නොකරන්නේ බයටය.  ආමි එකට විරුද්ධව කතා කළොත් රේල් පාරේ යකඩ කෑවා සේ වෙන බව ගමේ අය දනිති.  අපට එහෙම ප්‍රශ්නයක් නැති නිසා දෙවෙනි දවසේ කෙළින්ම ආමි එක කරන මේ වැඩේට විරුද්ධව කතා කෙරුවෙමු.   අපි ගමේ අය නොවන නිසාත් සිංහලෙන් කතා කළ නිසාත් රණ විරුවන් අපි කියපු දේවල් සලකා බලන්නට කැමති වූහ.  ඒ අනුව ගමේ මිනිස්සුන්ටත් අපටත් සෑහෙන්නට රා ප්‍රමාණයක් ඉතුරු කර ඉතුරු හරිය ගෙනියන්නට ඔවුන් කටයුතු කළ අතර ගමේ මිනිස්සු අතර අපට ලොකු ජනප්‍රියත්වයක් ඇති වීමට එම කාරණය හේතුවිය.

රා පොලෙන් පසුව මුහුදු වෙරලටය.  වෙරළේ දැල් කීපයක් ඇත.  දැල් අදින අයගෙන් අපට අලුත්ම කලවම් මාළු ලැබේ.  එයද ඉතාම අඩු මිලකටය.  මාළුත් රාත් අරගෙන ගෙදර ගියවිට    තවරාසාගේ බිරිඳ ඒ මාළු නොයෙක් ආකාරයට රසවත්ව පිසින අතර තියෙන මාළු ගොඩ අපට කාගන්නට බැරි තරමය.  ඇය දම්පාට වැල් අල නොහොත් දන්දිල තම්බා පොඩිකර පොල්කිරිද සීනිද දමා හදන ඉතා රසවත් කැඳ වර්ගය මම බිව්වේ පළමුවරටය.   සිංහල වචනයක් වත් නොදන්න කියන හැම දේටම සිනාවෙන ගෙදරට ආ කවදාවත් නොදුටු ආගන්තුකයන්ට උපරිමයෙන් සත්කාර කළ ඒ කරුණාවන්ත කාන්තාවගේ රුව කිසිදා මගේ සිතින් ගිලිහී නොයයි.  ගේ ගෙදරින් උදේට කෑම එපා යයි අපි කීවේ ඒ ගෙවල් ළඟ පාරේ ඇති කඩයේ හදන ඉන්දියන් කෑම වලට අපි වහවැටී සිටිය නිසාය.   කඩේ තියෙන තෝස, වඩේ, ඉඩ්ලි ආදී සයිවර් කෑම ඉන්දියාවේ ගතකළ කාලය සිහිගන්වයි.   

මන්නාරමේ ඇවිදිමින් දවස් තුනක් ගතකලද තලෙයිමන්නාරමට යන්නට බැරිවිය.  ඒ ගමනින් අවුරුදු දාහතකට පමණ පසු ආයෙමත් මන්නාරම් ගියොත් හොඳයි කියා මම කල්පනා කළෙමි.  අසෝකන්ද ලංකාවේ හිරවී සිටි නිසා වැඩේ තවත් ලේසි විය.  ගමනේ අරමුණු වුයේ තල් රා බීම, ඇතිවෙන්නට අලුත් මාළු කෑම සහ තලෙයිමන්නාරමට යාමයි.  කලින් ගිය ගමනේ මෙන් නොව දැන් කෝච්චිද දුවයි.   ගමන යන්නට කතාවුනේ මමත්, බන්දුත්, අසෝකනුත් පමණකි.  ගමන ගැන හැලපිට කී විට ඇය එක්වරම මාත් එනවා යයි කීවාය.  ඊට පසු හැලපි ඇගේ නංගීත් සමග කතාකරද්දී මෙහෙම ගමනක් යන්නට හිතාගෙන ඉන්නවායි කියා ඇත.  නංගි එක්වරම කියා ඇත්තේ අපි දෙන්නත් එනවා කියාය.  ආයෙ කවදා යන්නට ලැබේදැයි නොදන්නා නිසා ඒ දෙන්නාවත් එක්ක යන්නට කියා ඇත.  ඊට අමතරව හැලපි බන්දුගේ බිරිඳටද කතා කර ඇයවත් ගමනට එක්කාසු කර ගත්තාය.  තුන්දෙනා යන්නට හිටි ගමනට දැන් හත් දෙනෙකි.  අසෝකන්ට මම කීවේ පරණ යාලුවාටම කතාකර නවාතැන් සොයාගන්නට කියා උනත් අසෝකන් කීවේ උගේ තවත් යාලුවෙක් ඉන්න බවත් කලින් තැනට වඩා හොඳ තැනක් යාළුවාට ඇති නිසා මේ ගමන එහෙ යමුයි කියලාය.   අසෝකන් ඒ පළාත දන්න කාරනාකාරයෙක් නිසාත් පහුගිය ගමන අසෝකන් සොයා දුන්න තැන හොඳටම හොඳ නිසාත් මම ඒ කතාවට එකඟ උනෙමි.  

ඊළඟට තියෙන්නෙ ගමන යන එකය.  උදේ කෝච්චිය තිබුණේ නවයකුත් ගානටය.  බන්දුත් බිරිඳත් ගම්පහින් කෝච්චියේ නැග ආ අතර අසෝකන් එක්ක අපි දෙන්නා ගොඩවුණු පසු නංගීත් මහත්තයාත් මීරිගමින් ගොඩවුනි.  කෝච්චිය බාගෙට එක්ස්ප්‍රස්ය.  මන්නාරමට යද්දී හවස පහත් කිට්ටුවී ඇත.  අසෝකන්ගේ යාළුවා වන සෙල්වරාජා නොහොත් සෙල්වා ඉස්ටේසමට ඇවිත් සිටියේ අපව එක්කරගෙන යන්නටය.  යාළුවාගේ වාහනයේ යනවා යනවා කෙළවරක් නැත.  කිලෝමීටර් විස්සකට කිට්ටුවෙන්නට ගිහින් සෙල්වාගේ ගෙදරට සැපත් වුනෙමු.  එය ලොකු වත්තක පිහිටි ගෙයකි.  හිටියේ යාළුවාත් බිරිඳත් දරු දෙන්නාත් ආච්චිත්ය.  වත්ත ලොකු උනාට ගෙයි නම් අසෝකන් කියපු සැප පහසුකම් මොකුත්ම තිබුණේ නැත.  සැප පහසුකම් තබා මුලික පහසුකම්වත් තිබුණේ නැත.  ගේ බලා ගෑණු ටික මුනු ඇඹුල් කරගන්නා හැටි මම දැක්කෙමි.  මමත් බන්දුත් කතා කර තීරණය කළේ වහාම වෙන තැනක් සොයා ගමුය කියාය.  ඒ ගැන සෙල්වාට කීවිට ඔහු අපිවත් අපේ ගමන් බඩුත් ආයෙම වාහනයට පටවාගෙන එක හෝටලයකට අරගෙන ගියේය.  එය ලොකු හෝටලයකි.  කාමරයකට දවසකට රුපියල් පහළොස් දාහක් ගනී.  ඒක හරියන්නෙ නෑ කියූ පසු ඔහු තව තැනකට අපව අරගෙන ගියේය.  එතන අයිතිකරු සුහදශීලී මනුස්සයෙකි.  සාධාරණ මුදලකට ඔහු අපට නවාතැන් දෙන්නට කැමති විය.  කොහොමත් ඒ කාලයේ පිටරට තියා ලෝකල් සංචාරකයන්වත් නැති නිසා අපව අත හැරගන්නට ඔහු කැමති නොවන්නට ඇත.  ප්‍රශ්නයක් කියා තිබුණේ එතන කෑම නැති එකය.  හෝටල් කුස්සියේ අලුත්වැඩියාව ඒ වන විටත් ඉවරවී නැත.  එය ප්‍රශ්නයක් නොවුනේ එතන ඉස්සරහම පාරෙන් එහා පැත්තේ හෝටලයක්ද මීටර් සීයක් පමණ දුරින් කෑම කඩ කීපයක්ද තිබුණු නිසාය.   ඒ වන විට අඳුරත් වැටී තිබුණු නිසා ගෙනගිය පානයක්ද පාවිච්චි කර ඉස්සරහ කඩෙන් රෑ කෑම කා නිදාගතිමු.

අපි නවාතැන් ගත් හෝටලයේ සිට පේසාලේ ටවුමට පයින් යන දුරය.  හෝටලය පිටුපස මුහුදු වෙරළය.  වැල්ල දිගේ දිගටම යනවිට මාළු වාඩි හමුවේ.  අපට උවමනා කර තිබුණේ ඉස්සන් සහ කකුළුවන් මිලට ගන්නටය.  උදේම මාළු වාඩි වලට ගිහිං ඉස්සන් සහ කකුළුවන් අරගෙන ඇවිත් උයන්නට දුන්නේ ඉස්සරහ කඩේටය.  පේසාලේ ටවුම පසුකර ටික දුරක් යනවිට තල් රා කඩයක් ඇත.  ඒ කඩේට ගිහිං රාද අරගෙන ආවෙමු.  එදා දවස ගතවුනේ තිරුකේතීශ්වරම් කෝවිලට යන්නටත් බයෝබැබ් ගහ බලන්නට යන්නටත් මන්නාරම් ටවුමේ රස්තියාදුවක් ගසා කාන්තාවන්ට අවශ්‍ය රෙදි ආදිය හා කරෝල මිලදී ගන්නටත්ය.  රා වලට වඩා සැර මත්පැනක් අවශ්‍ය නම් මන්නාරමෙන් ගත යුතුය.  පේසාලේ වයින් ස්ටෝස් නැත.  එහි ඇත්තේ රෙස්ටුරන්ට් එකක් පමණකි.  රෙස්ටුරන්ට් එකේ මත්පැන් වයින් ස්ටෝස් එකට වඩා ගණන් වැඩිය.  

මමත් අසෝකනුත් පේසාලෙන් රාත් අරගෙන ආපහු හෝටලයට ආ ත්‍රීවීල් එක හෝටලය ඉදිරියේ අපව බස්සා ආපහු යන්නට හැදුවා පමණකි.  පාරේ ගිය මනුස්සයෙක් කෑ ගසා කීවේ නවත්තන්න කියාය.  ඔහු ත්‍රීවීල් එක ලඟට ඇවිත් නායි නායි කියා ත්‍රීවීල් එක යට පෙන්නුවේය.  බැලුවාම චූටිම චූටි බලු පැටියෙක් ත්‍රීවීල් එකේ රෝදය ළඟ හිඳගෙන සිටී.  ඌව එළියට ගත්විට අප පස්සෙන් වැටී හෝටලයට ආවේය.  හැලපිලා ඌට කෑම දී සාත්තු කලවිට බලු පැටියා බඩ තිත්ත ලබ්බ වගේ වෙන්නටම කෑම කා නිදාගත්තේය.  එවෙලේම අපි බලු පැටියාට පොඩි නායි කියා නම තැබුවේ ලොකු නායිලා කීප දෙනෙක්ම හෝටලය වටේ රස්තියාදු ගසමින් සිටි නිසාය.  පොඩි නායි හවස් වෙද්දී හෝටලයට ආ කාන්තාවක් පස්සෙන් ගිය බව හැලපි මට කීවේ පොඩි නායි කොහෙද කියා මම විපරම් කලවිටය.  

අපි රෑට කෑම කන විටද බල්ලන් කීප දෙනෙක් අවට සැරිසරමින් සිටියෝය.  එක බැල්ලියක් මගේ ලඟින්ම සිටි නිසා මම කන ගමන්ම ඌටද කෑම දුන්නෙමි.  පහුවදා උදේ අපි තලෙයිමන්නාරමට යන්නට පාරට ගිය විට බැල්ලියක් ඇවිත් මාව ඉවකර දඟලන්නටත් බිම පෙරලෙන්නටත් පටන් ගති.  බැලුවාම කලින්දා රෑ මම කෑම දුන්න බැල්ලියය.   මේ පිංතුරයේ ඉන්නේ මගේ යාළු බැල්ලිය.  බස් පරක්කු නිසා පෙසාලේට ගියෙමු.  ඒ වනවිට අපි උදේට කෑම කා නොතිබුණු නිසා කාටත් බඩගිනි දැනෙමින් තිබිණි.  පේසාලේ කඩවලින් කෑම කන්නට බැරි උනේ බස් එකක් කොයි වෙලේ ඒදැයි නොදන්නා නිසා බස් එක මග ඇරුණොත් තවත් පැයක් විතර ඉන්නට වෙන නිසාය.  ලාබෙට තිබුණු පුවාළු කෙසෙල් ඇවරි කීපයක් මිලදීගෙන බඩගින්න තරමකට සමනය කරගත්තේ තලෙයිමන්නාරමේ කඩේකින් හොඳට කන්නට හිතාගෙනය.  සෙනග පිරුණු බස් එකක නැගී තලෙයිමන්නාරමට යාගත්තෙමු.  බැස්ස ගමන් අපි කෑම කන්නට තැනක් සෙව්වමුත් තිබුණේ පොඩි කඩයක් පමණය.  ඒකෙත් තෝස ආදී කෑම ඉවරවී ඉතිරිව තිබුණේ පරෝටා පමණකි.  ඒ විදියටවත් කන්නට තැනක් ලැබුණු එක ලොකු දෙයක් කියා පරෝටා පරිප්පුත් මාලුහොදිත් සමග කා තේ බිවු විට ඇඟට පණක් ආවේය.

ඊට පසු ළඟදී ඉදිකළ තලෙයිමන්නාරම දුම්රිය පොළ පසුකර පරණ පෙරිය තිබුණු වෙරළටය.  එක්දාස් නවසිය හැත්තෑ ගණන් වෙද්දීත් තලෙයිමන්නාරම රාමේස්වරම් පෙරී සේවය ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබුණි.  කෝච්චියේ තලෙයිමන්නාරමට ඇවිත් ආගමන විගමන කටයුතු නිමකර ටිකක් එහායින් තියෙන ජැටියේ නවතා ඇති නැවෙන් රාමේශ්වරමට යාගත හැක.  අද ආගමන විගමන කටයුතු කළ ගොඩනැගිල්ල නටබුන් වී ඇත.  දිරාපත්  ජැටිය නේවි කෑම්ප් එක ඇතුලේ නිසා එතනට යන්නට දෙන්නේ නැත.  නටබුන් ගොඩනැගිලි හා ජැටිය දුටු අසෝකන්ගේ සිත අතීත ස්මරණයන්ගෙන් පිරී යන්නට විය.  ඉන්දීය පියකුගේ සහ ලාංකික මවකගේ දරුවෙක් වශයෙන් ලංකාවේ උපන් අසෝකන්ට සිය පවුල සමගම ආපසු ඉන්දියාවට යන්නට වුණේ සිරිමා ශාස්ත්‍රී ගිවිසුම අනුවය.  ඉන්දීය පුරවැසියෙක් වුවත් අසෝකන් අදටත් මගේ රට කියන්නේ ලංකාවටය.  අසෝකන් විවාහ වුනෙත් ලාංකික තරුණියක් සමගය.  මගෙ කෙල්ල ඉන්දියාවෙ එකෙක්ට දෙන්නෙ නෑ කියා එකම දුව දීග දුන්නෙත් ලංකාවේ කොල්ලෙකුටය.

1972 වර්ෂයේ එක් සැන්දෑවක කෝච්චියෙන් තලෙයිමන්නාරමට ඇවිත් තාත්තාගේ අතේ එල්ලී නැවට නගින්නට ගිය හැටි අසෝකන් ඒ තැන් පෙන්වමින් අපට විස්තර කළේය. අසෝකන් තාත්තාගේ අත අල්ලාගෙන ජැටියට යද්දී අම්මා මල්ලීව වඩාගෙන ආ බවත් නංගී ඒ වනවිට ඉපදී නොසිටි බවත් අසෝකන් කීවේය.  අසෝකන්ගේ පියාවූ මනවෙයිතම්බි වෘත්තීය සමිති ක්ෂේත්‍රයේ ටිකක් කලබල කාරයෙක් වූ නිසාම ඔහුව පිටත් කිරීම ඉක්මන් වූ බවත් තාත්තාත් ලංකාවේ ඉන්නවාට වඩා ඉන්දියාවට යන්නට කැමැත්තෙන් සිටි බවත් අසෝකන් කීවේය.  රාමේශ්වරමට නැවෙන් ගෙනගිය අසෝකන්ලා පදිංචි කළේ මනපාඩ් නම් වෙරළාශ්‍රිත ධීවර ගම්මානයේය.  මනපාඩ් ඉන්දියාවේ උල් කෙළවර වූ කන්‍යාකුමරි සිට කිලෝමීටර් හැත්තෑ ගණනක් දුරින් පිහිටි සුන්දර ගමකි.  අපි ඉන්දියාවේ ඉද්දි අසෝකන් වතාවක් මනපාඩ් ගමට අපිවද එක්කරගෙන ගියේය.  ඒ කතාව මම මීට කලින් බ්ලොගයේ ලියා ඇත්තෙමි.  

අසෝකන්ලා සමගම ඉන්දියාවට යැවූ මනවෙයිතම්බිගේ මල්ලි හෙවත් අසෝකන්ගේ බාප්පා මනපාඩ් ගම්මානයේ පදිංචිවී ධීවර රැකියාවේ යෙදුනත් මනපාඩ් හි නිදිමත ජීවිතය රටේ තොටේ දේශපාලන චරිත සමග ගැවසුන සටන් කරුවෙකුවූ අසෝකන්ලාගේ පියාට ඇල්ලුවේ නැත.  ඒ නිසා ඔහු වැඩිකල් නොයවාම මනපාඩ් වලට සමුදී මදුරාසියට සංක්‍රමණය වුණේ සිය පවුලද සමගිනි.  මදුරාසියේ පදිංචිවූ මනවෙයිතම්බි සිය ජීවන වෘත්තීය වශයෙන් ප්‍රින්ටින් ප්‍රෙස් එකක් දාගත්තේය.  දන්නා අඳුනන දේශපාලකයන් මාර්ගයෙන් වැඩ හොයා ගත්ත නිසා ප්‍රෙස් එකද මනවෙයිතම්බිට සුපුරුදු දේශපාලනයද කරගැනීමට ලැබුණි.  ප්‍රෙස් එක නැගලා යනවිට මනවෙයිතම්බි ට්‍රැවල් ඒජන්සියක්ද පටන් ගත්තේය.  ඒ වන විට පාසල් ජීවිතය අවසන් කර සිටි අසෝකන්ව ට්‍රැවල් ඒජන්සියේ වැඩට පුරුදු කර එය බාරදුන්නේය.  ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට එන්නට වීසා අවශ්‍ය වූ ඒ කාලයේ අසෝකන්ට හොඳට වැඩ ලැබුණි.  මම ඉන්දියාවේ රස්සාවට ගිය අලුත මදුරාසිය ගැන කිසිම දැනීමක් නොමැතිව සිටි මට ගෙයි පදිංචිවී වැඩ කටයුතු කරගෙන යාමට සහයෝගය දුන්නේද අසෝකන්ය.  ඔහු ඒ තරමට ලංකාවටත් ලක් වැසියන්ටත් ආදරය කරන චරිතයකි.  ඒ නිසාම ඇනගත් අවස්ථාද බොහොමය.  කෙසේ වුවද අසෝකන් පසුකාලීනව අපි දෙතුන් දෙනාගේ ගෙදර චරිතයක් වගේම කිට්ටුවෙන් සිටියේය.  අදටත් එය එසේමය.  පසුගිය කෝවිඩ් වසංගතය කාලයේ අසෝකන් බිරිඳ ප්‍රමිලාත් එකක්ම හිටියේ ලංකාවට ඇවිත් දුවගේ ගෙදරය.  රට වසා දැමීම සහ ඉන්දියාවේ දරුණුවට පැතිරුණු වසංගතය නිසා අසෝකන්ට අවුරුද්දක් හමාරක් ලංකාවේ කොටුවී සිටින්නට සිදුවිය.  ආපහු මදුරාසියට යන්නට ඔහුට ඉඩ ලැබුණේ මේ ඊයේ පෙරේදාය.  ඉන්දියාවේ සිට මට කතාකළ අසෝකන් කීවේ ඔහු පදිංචිවී සිටි ටී නගර් වල නිවස අතහැර පුරුසවල්කම් වල මහල් නිවාසයකින් අලුත් ගෙයක් ගත්තා කියලාය.  මට ගෙයි පිංතුර වගයක්ද එව්වේය.  ඇත්තටම අසෝකන් හිටපු ගෙදරට වඩා අලුත් ගේ හොඳය.  දවස් දෙකතුනකට පෙර අසෝකන් ආයෙම මට කතාකලේ ආපහු ලංකාවට ඇවිත්ය.  අලුත් ගේ ගත්තේ කොහොමද කියා මම අසෝකන්ගෙන් අහුවෙමි.  සාමාන්‍යයෙන් මදුරාසියේ එහෙම ගෙයක් හොයාගන්නට සෑහෙන අමාරුය.  ඔහු කීවේ සිය පියාගේ මිතුරෙක් වූ කරුණානිධිගේ පුත්‍රයා වූ නගරාධිපති ස්ටාලින් ගේ හොයා දෙන්නට උදව් කළ බවය.

ආයෙම කතාවට ආවොත් අපි දැන් පේසාලේ හි දවස් දෙකක් ගතකර හමාරය.  කරන්නට හිතේ තියාගෙන ආ ආසාවන් ඉටු කරගෙනය.  පසුවදා රෑ කෝච්චියෙන් ආපහු ගෙදර එන්නට ලෑස්ති වී දවල්ට සෙල්වා රැගෙන ආ  කෑමත් කා ඉන්නවිට ලැබුණු ආරංචිය වුණේ නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානයකින් හොරෙන් පැනගත් රෝගියෙක් මන්නාරම ස්ටේෂන් එකේ සිට හමුවූ බවත් එතැන් සිට මන්නාරම ස්ටේෂන් එක වසා කාර්ය මණ්ඩලය නිරෝධායනයට යැවූ බවත්ය.  කොහොමත් අපි කෝච්චියට නගින්නට ලෑස්ති වී සිටියේ පයින් ඇවිදින දුරක තිබුණු පේසාලේ ස්ටේෂන් එකෙන් නිසා එය අපට ප්‍රශ්නයක් නොවීය.  එදා රෑ කෝච්චිය ආවේ මන්නාරම ස්ටේෂන් එකේ නවත්වන්නේ නැතුවය.  කොරෝනා පස්සෙන් ආවේ ඒ ආකාරයටය.

ආපහු එන දවසේ දවල් අතේ මුදල් ඉවරවී තිබුණ නිසා මට මුදල් ටිකක් ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් විය.  පේසාලේ ඒ ටී එම් එක පයින් යන දුරක තිබුණත් දැඩි අව් රශ්මිය නිසා මම හෝටලයට එහායින් තිබු බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට වී සිටියේ බස් එකේ පේසාලේ හන්දියට යන්නටය.  මම එහෙම ඉන්නවිට සරමක් කමිසයක් හැඳගත් කළු උස වැඩි වයසක් නැති තරුණයෙක් එතැනට ආවේය.  ටිකකින් ඔහු මා සමග සිනාසී කතාකරන්නට විය.  කතාව දෙමළෙනි, ඔහුට සිංහල වචනයක් වත් බැරිය.  සාමාන්‍යයෙන් ඒ පැත්තේ අය හරිම සුහදශීලිය.  කවදාවත් දැක නැති අමුත්තන් සමග පවා හොඳට කතාකරති.  කොච්චර සුහද වෙනවාදැයි කිව්වොත් අමුත්තන් සමග ගෙදර දොරේ පුද්ගලික තොරතුරු පවා කිසිම අඩුවක් නැතුව බෙදාගනිති.  අමුත්තාගේ තොරතුරුද අසති.  තරුණයා මගෙන් ඇසුවේ කොහේ යනවාදැයි කියාය.  පේසාලේ හන්දියට යන්නෙමැයි මම කීවෙමි.  මේ පැත්තෙ නෙවෙයි නේද ගම කොහෙදැයි ඊළඟට ඇසුවේය.  මම පිළිතුරු දුන්නෙමි.  එතකොට දෙමළ කතා කරන්නෙ කොහොමදැයි ඊළඟට ඇසුවේය.  ටික ටික ඉගෙන ගත්තා කියා මම කීවෙමි.  ෂිහ් මට සිංහල වචනයක් වත් බෑනෙ, ඔහු කනස්සළු විය.  ඔහු තලෙයිමන්නාරමේ පදිංචි කරුවෙකු බවත් පේසාලේ මාළු වාඩියක වැඩ කරන බවත් උදේ පාන්දර බස් එකේ ඇවිත් වැඩ ඉවර කර ගෙදර යන බවත් මම අසන්නේ නැතුවම ඔහු කීවේය෴

 

"හැලප කඩේ බ්ලොගයට අවුරුදු නවයක් පිරුණේ පසුගිය 12 වෙනිදාය.  බ්ලොගය ආරම්භ කළේ 2012 නොවැම්බර් 12 වෙනිදාය.  මේ වන විට මම බ්ලොගයට පෝස්ට් 305 ක් ලියා ඇත්තෙමි.  මම බ්ලොගය අරඹන කාලයේ සිංහල බ්ලොග් ලියු බොහෝ දෙනෙක් දැන් ලිවීම අතහැර දමා ඇත.  කමෙන්ට් කරන අයද එසේමය.  කෙසේ වුවද මෙපමණ කලක් බ්ලොගය පවත්වාගෙන යාමට හැකිවීම ගැන මට ඇත්තේ සතුටකි.  ඒ සතුට ඔබ සියලුම දෙනා සමග බෙදාගැනීම මගේ යුතුකමක් බැවින් ඒ ගැන මෙසේ සඳහන් කළෙමි."

ත්‍රිකෝණය 5

 

ත්‍රිකෝණය 4

"අහස ගොඩක් ලොකුද මහත්තයා?"

බිසෝ රංජිත්ගෙන් එක්වරම ඇසුවේ රංජිත් ඇඳේ හාන්සිවී සිටිද්දීය.  රංජිත්ට පිටුපා හිඳගෙන හැට්ට කටුවක් දත් අතර රඳවාගෙන කොණ්ඩය බැඳ ගනිමින් කතාකළ බිසෝගේ හඬ අව්‍යක්ත විය.  දිගු ඝන වරලස පීරා උඩට බැඳගනිද්දී කොණ්ඩය පොල් ගෙඩියක් මෙන් විසල්ය.  ඇගේ හිසකෙස්වලින් හමන තරුණ සුවඳ රංජිත්ගේ සිත  මන්මත්කරයි.  බිසෝගේ කොන්ඩයෙන් හැමුවේ කපා වේලී ඇති තණපත් වල සුවඳය.  ඇය වැළඳගෙන සිටිද්දී බිසෝගේ වරලසෙහි හිස සඟවා ගන්නට රංජිත් ප්‍රියකලේ ඒ නිසාමය. බිසෝ සීරුවට කටු ගසමින් සෙමෙන් හැට්ටය ඇඳගනී. 

"අපොයි ඔව් ලොකුයි කියන්නෙ කිසිම සීමාවක් නැහැ.  අපි ඒ විශාල අවකාශයෙ පාවෙන පුංචි තිතක් විතරයි!"

"එතකොට දිවිය ලෝකෙ ?"

"මම දන්න හැටියට දිව්‍ය ලෝකෙයි අපායයි දෙකම තියෙන්නෙ අපි ජීවත්වෙන මේ ලෝකෙ!"

"ඉතිං බුදු බණේ තියෙන්නෙ එහෙම නෙවෙයිනෙ?"

"බුදු බණේ කොහොම තියෙනවද මම දන්නෙ නෑ.  අපි ඉන්න මේ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලේ නම් දිව්‍ය ලෝකයක් කියල ලෝකයක් දැනට හොයාගෙන නෑ.  අපි ඉර වටේ කැරකි කැරකි යනවා තව ලෝක හත අටක් එක්ක!"

"එතකොට ඉර නෙවෙයිද කැරකෙන්නෙ? උදේට අර කන්ද පැත්තෙන් ඇවිත් හවසට වැව පැත්තෙන් බැහැල යන්නෙ එහෙනං?"

"ඒක තමයි.  ඒ අපි කැරකෙනකොට පේන හැටි. ඉර කොහෙවත් යන්නෙ නෑ. එක තැන තියෙන්නෙ!"

"මං පොඩි කාලෙ අපේ අම්ම කිව්වා සූර්ය දිව්‍ය රාජයයි, චන්ද්‍ර දිව්‍ය රාජයයි මතු බුදුවෙන මෛත්‍රී බුදුහාමුදුරුවන්ගෙ අග සව්වො වෙලා උපදිනව කියල.  අම්මට කිව්වෙ උපාසිකාරාමේ මෙහෙණින්නාන්සෙ කෙනෙක්ලු!"

රංජිත්ගෙන් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොමැත්තේ බිසෝ ඔහු දෙස හැරී බැලුවාය.  රංජිත් කොට්ටය මුහුණට තද කරගෙන සිටී. ඔහුගේ සිරුර එක දිගට ගැස්සෙයි.

"ඇයි මේ මහත්තය හිනැහෙන්නෙ?"

"නෑ ඉතිං, මෛත්‍රී බුදුහාමුදුරුවො බුදුවෙන්න කලින් අපි මැරෙන නිසා සතුටට හිනාගියෙ!"

"ඇයි එතකොටත් හිටියොත් මොකක්ද වැරැද්ද?"

"වැරැද්ද? වැරැද්ද තමයි ඉර නැතිවෙන එක. අපට ඉන්න වෙන්නෙ ඉර නැති ලෝකෙක."

"එතකොට හැමදාම රෑ නේද මහත්තය?"

"ඔව් ඉතිං, ඉර විතරයැ හඳත් නැතිවෙනවනෙ. දවල් එළිය තියෙන වෙලාවට ඉන්න ඉරට වඩා කරුවලේ ඉන්නකොට එළිය දෙන හඳ ගොඩක් වටිනව කියල කවුදත් කිව්වලු."

රංජිත් නැවතත් සිනහසෙන්නට විය.

"මට තේරෙන්නෙ නෑ මහත්තය කියවන ඒවා."

"කියවන දේවල් වල තේරුමක් තියෙන්නම ඕනැද බිසෝ? සමහර වෙලාවට මම කියවන ඒවා මටත් තේරෙන්නෙ නෑ. එහෙමයි කියල මම කියවන එක නවතිනවද?"

"මං දන් නෑ මහත්තය, කරුවලත් වැටීගෙන එනවා මම යන්නද?"

ඇඳේ පසෙක පොඩිවී තිබූ චීත්තය රැගෙන හැඳ ගනිමින් බිසෝ අසයි.

"මම ඉන්නය කිව්වත් බිසෝට ඉන්න බෑනෙ. යන්න එපායැ. එහෙම නේද?"

"මහත්තය ඉන්න කිව්වොත් මම ඉන්න කැමතියි.  ඒත් මහත්තයට එහෙම කියන්න බෑනෙ.  හා නැද්ද?"

"මේ ලෝකෙ අපි කැමති දේවල්ම කරන්න, අපි කැමති දේවල්ම කියන්න තියෙනව නම් ලෝකෙ කොච්චර ලස්සනද බිසෝ?  අපි දෙන්නටම වෙලා තියෙන්නෙ ඒක නේද?"

"මහත්තයගෙ ප්‍රෙහේලිකා මට තේරෙන් නෑ. හැම දේම වෙන්නෙ අපි පතාගෙන ආපු හැටියට කියලයි මම දන්නෙ.  අපි දෙන්නටත් මෙහෙම හම්බවෙන්න නියම වෙලා තියෙන්න ඇති."

"එහෙම හිතල හිත හදා ගමු."

"කොහොමත් මහත්තය ඉක්මනට පිළිවෙලක් වෙන එක හොඳයි.  මේවා තව කොච්චර කල් නං වසං කරගෙන ඉන්නද? කොයි වෙලාවක හරි මේවා එලිඋනොත් ඉස්කෝලෙ ලොකු මහත්තයටත් ආරංචි වෙයි.  එතකොටත් මහත්තයටමනෙ හොඳ නැත්තෙ. මට නං ඕනෑ එකක්."

රංජිත් නිහඬවම සිටියේය.  ඔහුගේ අත ගෙන තදින් මිරිකා බිසෝ පිටත්ව ගියාය.  එදා රාත්‍රිය රංජිත්ට බොහෝ දිගු එකක් විය.  රෑ දෙගොඩහරියක් වෙනතුරු ඇඳේ ඒ මේ අත පෙරළෙමින් සිටි රංජිත්ට නින්ද ගියේ පාන්දර ජාමයේය.

                                                                             *

"ඈ හාමිනේ, දැන් රංජිත් ම්හත්තේලගෙ ගෙදරින් ඇවිත් ගිහිල්ලත් සති දෙක තුනක් ගියා නේද?අපිටත් ඒ ගම් පලාතෙ ගිහිං එන්න කාලෙ හරි."

ජයතිස්ස ඉස්කෝලෙ මහත්තයා බිරිඳ සමග කතා කළේ රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු ඉස්තෝප්පුවේ හාන්සි පුටුවේ දිගාවීගෙනය.  පියවතී හාමිනේ එතනම පුටුවක වාඩිවී සිටියේ පරණ සඟරාවක් පෙරලමින් මැහුම් පාඩමක් සොයමිනි.

"ඒක නං මටත් කීප දවසක්ම කල්පනා උනා මහත්තයො. දැන් පරක්කුත් එක්ක නේද? ඒ ගොල්ලො බලනව ඇති අපි නේන්නෙ මොකද කියල?"

"එහෙමනං අපිත් රංජිත් මහත්තයට කියලා එහෙ යන්න දවසක් වෙලාවක් දා ගම්මු."

සිකුරාදා සවස කුලියාපිටි ගොස් කෙල්ලන් දෙන්නා ගෙදර ඉඳිද්දී සෙනසුරාදා ජයතිස්ස මහත්තයගෙ මල්ලිගේ පවුලත් සමග ඒ අයගේ වාහනයෙන් රංජිත්ගේ ගෙදර ගිහිං ආපසු ඉරිදා ගල්ගමුවට එන්නට තීරණය විය.

ඒ සිකුරාදා පාසැල නිමවී රංජිත් ගෙදර ගියේ පහුවදාට යෙදී ඇති මගුල් ගමන නිසාය.  පහුවදාට ගෙදර එන්න කියා අනුර මහත්තයට ආරාධනා කරන්නට රංජිත් යන ගමන්ම අනුර මහත්තේලාගේ ගෙවල් පැත්තෙන් ගියත් ගේ වසා තිබුණි.  විස්තර සෝදිසි කළ රංජිත්ට දැනගන්නට ලැබුණේ අනුර මහත්තයා නෝනාත් එක්කම රට ගිහිං ඇති බවය.  ආපහු එන්නට තව අවුරුදු තුන හතරක් ගතවන බවය.  ඊට පේර එනවානම් නිවාඩුවකට ටික දවසකට ඇවිත් යන්නට ආවොත් පමණය.  රංජිත්ගේ හිතට ඇති වුණේ පාලුවකි.  මේ වෙලාවේ ලඟින් සිටිය යුතුම හිතවතා නැතිවීම මහත් පාඩුවක් බව ඔහුට සිතුණි.

දෙපැත්තේ විස්තර දෙගොල්ලම දැනසිටි නිසා රංජිත්ලාගේ ගෙදර පැමිණි ජයතිස්ස මහත්තයා ඇතුළු පිරිසට වැඩිපුර කතාබහ කර තීරණ වලට එන්නට දෙයක් නොවූ අතර තිබුණේ මගුලට දින තීරණය කරගන්නට පමණකි.  ගෙදරට පැමිණි අලුත් නෑදෑයන්ට හැකි උපරිමයෙන් සංග්‍රහ සත්කාර කරන්නට රංජිත්ගේ මව උත්සුක වුණේ ගමේ කාන්තාවන් කීප දෙනෙක්ද ඉවුම් පිහුම් වැඩවලට අඬගහ ගනිමිනි.

"අපි මේ චාරිත්‍රේට ආව මිසක ආපහු බලන්න කරන්න දෙයක් ඉතුරු වෙලා නෑනෙ? "

පියවතී හාමිනේ කිව්වෙ රංජිත්ගේ මව සමගය.

"ඔව් ඉතිං, මේවා  සිරිතට කරන දේ මිස ආයෙ මොනව හොයල බලන්නද?"

රංජිත්ගේ මව කීවාය.  ඒ වුණාට කුස්සියේ වැඩ කරන ගෑණු දෙතුන් දෙනාට නම් රංජිත්ගේ මවගෙන් කටයුත්ත ගැන දැනගන්නට බොහෝ දේ වූ බව අහපු ප්‍රශ්න වලින්ම තේරුම් ගිය රංජිත්ගේ මව,

"ඉස්සෙල්ල ඔය කරන වැඩේ ඉවරයක් කරලා ඉඳිල්ලකො.  ඔය අපේ ළමය උගන්නන ඉස්කෝලෙ ලොකු මහත්තයයි පවුලෙ අය නොවැ.  මේ ළමයට ඔය මහත්තයගෙ ලොකු දුව කතා කරල තියෙන්නෙ ඒ ගොල්ලන්මයි.  අපි පහුණු දවසක ගිහිං ඒ ගෙවල් දොරවල් බලල ආවත්නෙ."

"රස්සාවක් කරන ළමෙක්ද හාමිනේ?"

කටකාර සිරියාවතී ඇසුවාය.

"තාම එහෙම වයසක්වත් නෑ බං.  ඉස්කෝලෙන් අයින් උනා විතරයි.  ගෙයක් දොරක් බලා කියා ගන්නවත් දන්නෙ නැතුව ඇති."

රංජිත්ගේ මව කතා කළේ කටහඬ පහත් කරමිනි.

"එහෙනං ඒ ළමයගෙ කොටසත් කරන්න වෙන්නෙ හාමිනේටම තමයි."

කුසුමා කීවේ සිරියා වෙත නෙත් යවමිනි.

රංජිත් කුලියාපිටියෙන් ආ කට්ටිය එක්ක වත්තේ ඇවිදින්නට ගිහිං සෑහෙන වේලාවකි.  ජයතිස්ස මහත්තයාත් ධර්මසේන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයාත් එළියේ පුටු දෙකක වාඩිවී කතා කරමින් සිටි තැනට පියවතී හාමිනේද පැමිණියාය.  ඉන්න ගෙයත් ඉඩමටත් අමතරව හංදියේ තියෙන කුලී ගෙයද, කුරුවෙවත්තේ ඉඩම් කෑලි දෙකක් සහ කුඹුරක්ද රංජිත්ට අයිති වන බව ධර්මසේන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයා කියූ විට පියවතී හාමිනේගේ වත එළිය වැටිණි.

"මම ඔය දේපල ගත්තෙ පිරිමි තුන් දෙනාටමයි.  ඒත් ඉතිං සිද්ද උනේ හිතපු දෙයක් නෙවෙයිනෙ.  දැන් ඉතිං ඒ ටිකත් මේ ළමයටම තමයි."

ධර්මසේන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයා කීවේ කණස්සල්ලෙනි.

"ඒ ගොල්ලො ගෙනාපු විදියට තමයි සිද්දවෙන්නෙ.  මහත්තය දුක් වෙලා මොනවටද?"

ජයතිස්ස මහත්තයා කියන විට ධර්මසේන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයා හිස වැනුවා මිසක මොකුත් කියන්නට ගියේ නැත. රංජිත්ලාගේ ගෙදරින් පිරිනැමුණු  සත්කාර අවසානයේ මගුල එළඹෙන ජනවාරියේ කරන්නට දෙගොල්ලන් එකඟත්වයකට පැමිණුනි.  නැකත් බැලීම ආදී ජ්‍යොතිෂ්‍ය වැඩ කටයුතු ධර්මසේන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයා විසින්ම බාර ගැනුණි. හැන්දෑවේ ජයතිස්ස මහත්තයා ඇතුළු පිරිස රංජිත්ලාගේ නිවසින් පිටත් වුණේ බොහෝ සතුටිනි ෴

සමුපකාරේ රතු හාල සහ මදුරාසියේ රතු හාල, මාටිං මාමාගේ වී මෝල, ඉඳිආප්ප කතා, කොච්චියාගේ රා සප්පායම, මාදුවා හමුවීම සහ සුද්දාගේ වගාව.

 

           

   

පසුගිය කොටස

අපි දැන් ඉන්නේ සමුපකාරෙන් කූපන් හාලුත් අරගෙන මහතුන් එක්ක මාරි බිස්කට් කකා නාරන්වත්ත පාර දිගේ ගෙදර යන ගමන්ය.  සමුපකාරෙන් දුන්නේ රතු හාල් නම් අපේ ගමන් මග මීට වඩා වෙනස්ය.  ඒ රතු හාල් මෝලට දමා තරමක් පොලිෂ් කර ගෙනෙන්නට වෙන නිසාය.  දෙවේලට තම්බන ලද කුඹුරු හාල් කන අපේ ගෙවල්වල රතු හාල ගන්නේ පිටි කොටා ආප්ප, ඉඳිආප්ප, පිට්ටු ආදිය හදන්නටත් රසකැවිලි හදන්නටත්ය.  ඒ සඳහා තදම තද රතු හාල නොගැලපෙන බැවින් මෝලට දමා පාහා ගත යුතුය.  එවිට හාල ලස්සන රෝස පාටක් ගනී.

සමුපකාරෙන් රතු හාල් අරගෙන අපි ඊළඟට යන්නේ මාටිං මාමාගේ වී මෝලටය.  එය ඇත්තේත් සමුපකාරයට නුදුරිනි.  අපි යද්දිත් මාටිං මාමා වී කොටනවා හෝ හාල් පාහිනවා නම් ටිකක් වෙලා බලා ඉන්නට සිදුවේ.  මෝලේ කවුරුවත් නැතත් අපිට තව ටික වෙලාවක් බලා ඉන්නට සිදුවන්නේ එක්කෙනෙකුට පමණක් වී කොටන්නට මාටිං මාමා වී මෝල ස්ටාට් නොකරන බැවිනි.  ඒ කාලයේ වී මෝල් අද වගේ විදුලියෙන් ක්ෂණිකව පණ ගන්වන්නට බැරි අති විශාල ඇන්ජිම් සහිත ඩීසල් වලින් ක්‍රියාකරවන මෝල්ය.  දෙතුන් දෙනෙක් එකතුවූ විට මාටිං මාමා ඇන්ජිමට ලීවරයක් දමා මුළු ශරීරයේම වෙර යොදා අතින් කරකවයි.  දෙතුන් වතාවක් කහින ඇන්ජිම අවසානයේ මහ හඬක් නගමින් දුම් දමා වැඩකරන්නට පටන් ගනී.  ඈත තියෙන ඇන්ජිමේ රෝදයට සවි කර ඇති ගනකම් සහ දිග පටිය හෙවත් බෙල්ට් එක වී මෝලේ රෝදයට සවි කර ඇත.  අද නම් වී කොටන්නේ මැෂින් තුනකිනි.  මුල් මැෂිමෙන් වී ඇටයේ පොත්ත ගැලවී යයි.  පොත්ත ගැලවුණු හාල් තවත් මැෂිමකට දමා පොලිෂ් කරගනී.  ඉන්පසුව තවත් මැෂිමකින් ගල් වැලි හා කළු ඇට ඉවත් කරයි.  මේ ළඟදී මෝලට ගිය මම දැක්කේ ඔය කාර්යයන් තුනම දැන් එකම මැෂිමකින් කරන තරමට මෝල දියුණුවී ඇති බවය.

හැබැයි ඒ මාටිං මාමාගේ මෝල නොවේ.  අපේ ගමට එහා ගමේ ඇති මෝලකි.  මාටිං මාමාගේ මෝල වැසී ගොස් සහ මාටිං මාමා පරලොව ගොස් දැන් බොහෝ කල් ගෙවී ගොස් ඇත.  මාටිං මාමා ඔය කාර්යයයන් සියල්ලම කළේ එකම මැෂිමෙනි.  නමුත් ඒ මෝලේ ගල් වැලි ඉවත් කිරීමක් නොවූ නිසා හැමදාම උයද්දී හාල් ගරා ගත යුතු විය.  මාටිං මාමා පළමුව වී ටික මෝලේ බක්කියට දමා පොතු ගැලවී ගිය පසු නැවතත් හාල් ටික ආපසු බක්කියට දමා සුදු කර ගනී. ඔය වැඩ දෙකම ඔහු කළේ මැෂිමට සවි කර ඇති ඇණයක් වැනි උපකරණයක් තද කරමින් හා බුරුල් කරමිනි.  සමහර වෙලාවට කොටද්දී හාල් ටික කුඩුවී යයි.  එවිට මාටිං මාමා කියන්නේ වී ටික වේලිලා වැඩි බවය.

වී කොටද්දී ඉවත යන දහයියා ටික වෙනම කටකින් මෝලට පිටින් ඇති දහයියා ගොඩට වැටේ.  ඒ දහයියා ගොඩ අවුස්සමින් දවල් දවස තිස්සේම අහුලා කන කුකුළු කිකිළියන් රෑනකි.  උන් එහා වත්තේ පිස්කල්ගේ කුකුළු රංචුවය.  උන්ට කන්න දෙන්නට පිස්කල්ට කිසිම වියදමක් දරන්නට වෙන්නේ නැත. ඔය වගේ තව කතාවක් මම කියවපු පොතක තිබුණා මට මතකය.  ඒ රොඩ්නි ජොන්ක්ලාස් ලියූ වාලම්පුරි නම් පොතය.  එහිද මුහුදෙන් ගොඩට ගෙනෙන හක්ගෙඩි කුණුවෙන්නට දමා තියෙන මඩුව යට කුකුළු රංචුවකි.  උන් හක්ගෙඩි කුණුවී වැටෙන පණුවන් අහුලමින් ආහාරයට ගනිති.  කුකුළු රංචුව වාඩියේ කෝකියාගේය.  කුකුළු රංචුවට කෑම දෙන්නට සත පහක් වත් වියදම් නොකරන කෝකියා බිත්තර සහ සතුන් විකිණීමෙන් ලොකු මුදලක් සොයන බව කියැවිණ.

වී කෙටීමෙන් ලැබෙන මුදලට අමතරව පැත්තක එකතුවෙන වී කුඩු විකිණීමෙන්ද මාටිං මාමාට අමතර මුදලක් ලැබේ.  සෙනග වී කුඩු ගෙනියන්නේ පුන්නක්කු සමග කලවම්කර හරකුන්ට කන්නට දෙන්නටය.  මෝලට පාහින්නට දුන්න රතු හාල් ටික සුද්දකර ගත් පසු අපි දෙන්නා ගෙදර එන්නේ අලවත්ත පාර දිගේය.  ඒ වගේ රතුම රතු හාලක් දවසක් මම මදුරාසියේ කඩේක දැක්කෙමි.  ඒ මාටිං මාමාගේ වී මෝලේ හාල් කෙටිල්ලට කාලාන්තරයකට පසුව මම ඉන්දියාවේ හිටපු කාලයේය.  ඒ රතු හාල් කිලෝ කීපයක් මිලට ගත් මම එතන ලඟම තිබුණු මෝලකට දී රෝස පාට වෙන්නට පොලිෂ් කරවාගෙන ගෙදර අරගෙන ගියෙමි.  ඒවා කොටා පිටි කරගත් විට ඉඳිආප්ප හදන්නට අනර්ඝ බව පෙනීගියේය.  එහෙම ඉඳිආප්ප හදන විට පිටි තම්බා ගෙන ඉඳිආප්ප සෑදිය යුතුය.  හාල් පිටි වලින් ඉඳිආප්ප හදන ක්‍රම දෙකක් ඇත.  එකක් නම් පිටි තම්බා ගෙන ඉඳිආප්ප හැදීමය.  අනෙක පිටි බැදගෙන ඉඳිආප්ප හැදීමය.  පාන් පිටිවලින් ඉඳිආප්ප හදනවා නම් බැදිල්ලක් නැත.  තම්බා ගත යුතුමය.

බැදගත් පිටිවලින් හදන ඉඳිආප්ප වල පිටි තම්බාගෙන හදන ඉඳිආප්ප වල තරම් මෘදු සෞම්‍ය බවක් එන්නේ නැත.  පිටි තම්බා සාදාගත් ඉඳිආප්පයේ රැල් බොහොම ලස්සනට රෝස පාටට දැක්ක දුටු ගමන් ඉඳිආප්පය කන්න හිතෙන විදියට පිරුණු බවක් සහිතව තිබේ.  දවසක් අපේ ගෙදර රෑ කෑමකට ආපු කේමදාස මාස්ටර්ටද අන්න ඒ විදියට හදපු ඉඳිආප්ප කන්නට දුන්නෙමි.  බොහොම සතුටින් ඉඳිආප්ප කෑ කේමදාස මාස්ටර් බොහොම කාලෙකින් රස ඉඳිආප්ප ටිකක් කෑවා කියමින් ඉඳිආප්ප වල අගය පාරට්ටු කළේය.  ඔය කතාව මම මීට කලින්ද බ්ලොගේට ලියපු කතාවක ලිව්වෙමි.  දැන් නම් ඒක සොයන්නට කම්මැලිය.  අපේ නයා ප්‍රසන්නට නම් ඒ කතාව මතක ඇති බව මම සිතමි.   දවසක් සුනිල් එදිරිසිංහත් මට කීවේ ඔහුත් රෝස පාට ඉඳිආප්පත් පොල් සම්බෝලත් කන්නට මනාප බවය.  ඒ ඕමාන් වල රෑ කෑමකදී අපි හමුවුණු වෙලේය.  එදා සුනිල් එදිරිසිංහ ඉඳිආප්ප සහ රතු පොල් සම්බෝලය බොහොම කැමැත්තෙන් අනුභව කළ බව මට මතකය.  අපි බෙන් එකේ ටෙලි නාට්‍ය කරන කාලයේ දවසක් උදේ ඉඳිආප්ප කන ගමන් කැමරා ශිල්පී කේ.ඒ. ධර්මසේන කීවේ ඔහු තරුණ කාලේ ලෙස්ටර් මහත්තයාගේ ප්‍රොඩක්ෂන් වල වැඩ කරද්දී උදේට ඉඳිආප්ප හැට හැත්තෑවක් කන බවය.  එහෙම නැතිව අලි පත යකඩ බාර්වල සවි කර ඇති විශාල ලයිට් උස්සන්නට බැරි බව ධර්මේ කියපු බව මට මතකය.  මේ ළඟකදී ටී වී වැඩ සටහනකට සහභාගී වූ සචිත්‍ර සේනානායක කීවේ ඔහු මාරි පැකට් දෙකක ඔට්ටුවකට ඉඳිආප්ප හැත්තෑපහක් කෑ බවකි.  මීටත් වඩා ලොකු ඉඳිආප්ප කෑමේ ඔට්ටුවක් ගැන මා කියවා ඇත.  එදා ඉඳිආප්ප කෑමේ ඔට්ටුවේ කතානායක වරයා වන්නේ තුන්වරක් මෙරට අගමැති ධුරය දැරූ ඩඩ්ලි සේනානායක මැතිතුමාය.  මේ කතාව 2018 ජුනි මාසයේ ලංකාදීප පත්‍රයකට නිහාල් ජගත්චන්ද්‍ර ලියුවක් බැවින් පත්‍රයේ තිබුණු පිළිවෙලටම උපුටා දක්වමි.

"මේ කාලයේ ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ නේවාසිකාගාරයේ නතරවී සිටි සිසුන්ට සැපයුනේ බටහිර ක්‍රමයට පිසූ ආහාර පානය.  එහෙත් ඒවාට එතරම් ප්‍රියමනාපයක් නොදැක්වූ ඩඩ්ලිගේ ප්‍රියතම ආහාරය වුයේ සිංහල ක්‍රමයට පිසූ බත් සහ මාළු පිණිය.  එසේත් නැත්නම් ඉඳිආප්ප හෝ පිට්ටුය.

ඒ අනුව ඩඩ්ලි සහ ඔහුගේ සම වියේ මිතුරන් විසින් පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණයක ප්‍රතිපල වශයෙන් ඔවුන්ගේ උදෑසන ආහාරයට ඉඳිආප්ප සහ පිට්ටුද එක්කිරීමට විදුහල්පතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ නේවාසිකාගාර පාලකයා පියවර ගෙන තිබුණේය.  එහෙත් බටහිර කෑම වර්ගද උදෑසන කෑම මේසයට එක්කර තිබුණේ බත් ඉඳිආප්ප හෝ පිට්ටු කෑමට ප්‍රියමනාපයක් නොදක්වන සිසුන් වෙනුවෙනි.

දිනක් නේවාසිකාගාර පාලකයා නිවාඩු ගොස් සිටි අවස්ථාවක උදෑසන ආහාර ගැනීම සඳහා කෑම ශාලාවට ගිය සිසුන්ට දකින්නට ලැබුණේ පෙර පරිදිම ඉඳිආප්ප,පිට්ටු සහ බටහිර ඌරුවට සකසන ලද කෑම වර්ග කීපයක් මේසය මත තිබෙන අයුරුය.  එදින වෙනදාටත් වඩා වැඩි ඉඳිආප්ප ප්‍රමාණයක් එහි තිබෙන බවද ඔවුන්ට පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුණේය.

ඩඩ්ලිට මෙතන තියෙන ඉඳිආප්ප කොච්චර කන්න පුලුවන්ද? සීයක්...

ඩඩ්ලි එහි තිබූ වෙනත් කෑම වර්ග දෙසවත් නොබලා ඉඳිආප්ප තසිම අසලින් හිඳගත් අයුරු බලා සිටි ඔහුගේ මිත්‍රයෙකු එසේ කීවේ විහිළුවටය.  තම මිත්‍රයා බොහෝ අවස්ථාවල දී ඉඳිආප්ප වැඩි ප්‍රමාණයක් කිසිදු  අපහසුවකින් තොරව ගිල දමන අයුරු ඔහු කොතෙකුත් දැක තිබුණේය.

'බැරිකමක් නෑ.  ඒත් මම ඒ තරම් ගණනක් කෑවොත් මගේ මේ මිත්‍රයා ඇතුළු වැඩි දෙනෙකුට බඩගින්නෙ ඉන්න සිද්ධ වෙනවා' යි කී ඩඩ්ලි සේනානායක ශිෂ්‍යයා තම මිත්‍රයින් පිරිස දෙස බලා උපහාසාත්මක සිනාවක් පෑවේය.  'නෑ...නෑ...ඒ ගැන ප්‍රශ්නයක් නෑ.  ඔයා ඉඳිආප්ප සීයකට වඩා කෑවොත් අපි ඔයාට මවුන්ට් ලැවිනියා හොටෙල් එකේ ෆස්ට් ක්ලාස් ලන්ච් එකක් දෙනවා, ඒත් ඔයාට ඉඳිආප්ප සීයක් කන්න බැරිවුණොත් ඔයා අපිට මොනවද දෙන්නෙ?

ඩඩ්ලිට එම අභියෝගය ඉදිරිපත් කරමින් ඔහුගෙන් එසේ විමසන ලද්දේ උඩරට වතුකාර පවුලකට අයත් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික සිසුවෙකි.

'හරි ප්‍රශ්නයක් නෑ.  මම පැරදුනොත් ඔයගොල්ලන්ටත් මවුන්ට් ලැවිනියා හොටෙල් එකේ ඒ ලන්ච් එකම දෙනවා'. යි කී ඩඩ්ලි මුලින් ඉඳිආප්ප පනහක් තම පිඟානට බෙදා ගනිමින් ඒ අසල තිබූ කිරිමාළු තසිම ලඟට ඇද ගත්තේය.

'හැබැයි මම කන්නේ අතින්, එහෙම නැතුව රස නෑ.' යි කී ඩඩ්ලි සේනානායක වතුර උගුරක්ද බී තම කාර්යය අරඹන ලද්දේ සෙසු සිසුන් පිරිස වටවී බලාසිටින අතරතුරය.  අන්තිමේදී ඉඳිආප්ප එකසිය තිහක් ඉතා පහසුවෙන් ගිල දමා අවසන් කළ ඔහු දෑස් උඩ ඉන්දාගෙන තමන් දෙස බලාගෙන සිටි මිතුරන්ගේ අභියෝගය ජයගෙන හුනස්නෙන් නැගී සිටියේ තම සුරතේ ඇඟිලිද කටින් සූප්පු කරමිනි. "

ඉහත දැක්වෙන කතාව තරමක අතිශයෝක්තියක් බව මට නම් බැලු බැල්මට පෙනේ.  ඉඳිආප්ප හැට හැත්තෑවක් කන එක වෙනම දෙයකි.  ඒත් පාසැල් ශිෂ්‍යයෙක් ඉඳිආප්ප එකසිය තිහක් කෑවා යනු පිළිගන්නට ටිකක් අමාරු කාරණයකි.  සාමාන්‍යයෙන් පත්තරවලට ලියන අයගේ කතාවල තාර බර ඇරගෙන විශ්වාස කරන එක හොඳය.  ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා හොඳට කාපු කෙනෙක් හැටියට නම් ප්‍රසිද්ධය.  මම කියවපු තවත් කතාවකට අනුව ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා අවේලාවේ ඇවිත් කහබත් කන්නට ඉල්ලන නිසා ඔහු මැති සබයේ ඉන්නාවිට පාර්ලිමේන්තු භෝජනාගාරයේ උදවිය නිතරම එයට සුදානමින් ඉන්න බවද ඔහු වරකට ලොකු කහබත් පිඟානක් සහ බැදපු කුකුලෙක් කන බවද පත්තරයකට කියා තිබුණේ ඒ කාලයේ පාර්ලිමේන්තු භෝජනාගාරයේ හිටපු සේවකයෙකි.   

ඉස්සර අපේ ගෙවල්වල ඉඳිආප්ප හැදුවේ උදේ කෑමටය.  දැන් නම් මේ කියන පරක්කුවට ගෙදර කන්නට ඉඳිආප්ප තම්බා ගැනීම සුළු දෙයක් වුණත් දැන් වගේ ගෑස් කුකර් සහ ස්ටීමර් නැති ඒ කාලයේ ගෙදරට කන්නට ඉඳිආප්ප තම්බා ගැනීම ලොකු වැඩකි.  වංගෙඩියේ පිටි කොටා තම්බාගෙන මිශ්‍රණය තනාගත් පසු දර ලිපේ මැටි මුට්ටියට වතුර දමා පස්සා ඉඳිආප්ප වට්ටිවලට වක්කර ගත් පසු එකවර මුට්ටිය උඩ තියන්නට හැක්කේ ඉඳිආප්ප වට්ටි හතරක් හෝ වැඩිම වුනොත් පහකි.  ඒ වට්ටි පහ මුට්ටියේ කට උඩ තබා ලොකු මැටි මුඩියකින් වැසිය යුතුය.  ඉඳිආප්ප තැම්බී හුමාලය මුඩියෙන් පිටතට එන්නට පටන් ගත් පසු ඉඳිආප්ප බාන්නට පදම ඇවිත් බව දැනගනී.  අනික ඒ කාලයේ හවසට රෙඩිමේඩ් ඉඳිආප්ප විකුණන කඩ ගැන අහන්නට වත් තිබුණේ නැති බවද කිව යුතුය. ඉඳිආප්ප විස්සක් තම්බා ගැනීමට හතර සැරයක් හෝ පස් සැරයක් ඔය විදියට තම්බාගත යුතුය.     කොල්ලා කාලෙ වැඩිපුර කෑවත් දැන් නම් මට ඉඳිආප්ප පහළොවකට වඩා කන්නට අමාරුය.  හොඳටම බඩගිනි තිබුණොත් විස්සකි.  ඊට වඩා කෑවොත් බඩේ ගල් දැම්මා සේ දැනේ. 

 ඒ කතාව එහෙමය.  ඔය මම කිව්වේ ගෙදර කොටාගෙන හෝ පිටි මෝලෙන් ගන්නා පිටිවලින් හදන ඉඳිආප්ප ගැනය.  නමුත් කඩේ විකුණන්නට ඇති ක්ෂණික ඉඳිආප්ප පිටිවලින් හදාගන්නා ඉඳිආප්ප වලින් ඉඳිආප්පයේ ස්වභාවික රසය ගන්නට බැරිය.  මන්දයත් ඒවා කල්තබා ගැනීමට හා පිටිවල සුදෝසුදු වර්ණය ලබා ගැනීමට රසායනික ද්‍රව්‍ය බෙහෙවින් මිශ්‍ර කරන බැවිනි.  ඉඳිආප්ප කන්නට හදාගන්නා පොල් සම්බෝලයද ඔහේ ආගිය අතේ හදන්නේ නැතිව පිළිවෙලකට හදා ගත යුතුය.  රතුලූණු ටිකක් වැඩිපුර දමා උම්බලකඩද ගම්මිරිස් ඇට කීපයක්ද යොදා ගලේ අඹරාගෙන දෙහි ඇඹුල් ටිකකුත් මිශ්‍ර කර සාදාගත් පොල් සම්බෝලය සමග හිතේ හැටියට ඉඳිආප්ප කන්නට හැක.  පොල් සම්බෝලවලට අමතරව තිබ්බොටු සහ කුණිස්සන් මිශ්‍රකර සාදාගන්නා කහපොල් මැල්ලුමද ඉඳිආප්ප සමග නැගලා යයි.  මේ ළඟකදී අපේ ගෙදර ආපු කොච්චියාටත් මම උදේට කන්නට දුන්නේ ඉඳිආප්පත් කහපොල් මැල්ලුමත්ය.  මම කොච්චියාට උදේ කෑම වට්ටෝරු කීපයක්ම ඉදිරිපත් කළෙමි.  ඉඳිආප්ප සහ කහපොල් මැල්ලුම්, හීල් බත් එක්ක පොල් සම්බෝල, පාන් සමග කිරිමාළු හොදිත් පොල් සම්බෝලත් ආදී වශයෙනි.  කොච්චියා කීවේ හීල් බත් වලටත් කැමති නමුත් මෙදා ඉඳිආප්ප කමු කියලාය.

එදා කොච්චියා ඇවිත් තිබුණේ ජා ඇලින් රා කෑන් එකකුත් වල් ඌරු මසුත් අරගෙනය.  මදිපාඩුවට මම ඩීඩී බෝතලයකුත් ගෙන්නෙව්වෙමි.  රා බොන්නට නලින්ද අපිත් එක්ක එකතු වෙන්නට නියමිත විය.  නලින් කිව්වේ පන්සලේ රැස්වීමකට ගිහින් දවල් වෙනවිට එන බවය.  නමුත් රැස්වීමෙන් පසු හාමුදුරුවන්ගේ එක එක ගමන් වලට නලින්ව දවසම බුක් කරගෙන තිබුණු බැවින් නලින්ට වැඩේ මග හැරී ගියේය.  වෙනදාට කොච්චියාත් එක්ක එන අයිවන්ටද අසනීප නිසා එදා එන්නට බැරිවිය.  අයිවන් කියන්නේ අපිත් එක්ක ඕමාන් වල වැඩකරපු කෙනෙකි.  හොඳ බොන්නෙකු, ගිටාර් වාදකයකු සහ නියම විනෝදකාමියකු වූ අයිවන් නැතුවම  අන්තිමට අපි දෙන්නා වැඩේ පටන් ගත්තෙමු.  

රා බොන ගමන් නියම අතීතකාමියකු වූ කොච්චියා කීවේ අපේ ගෙදර එද්දී ගමට ඇතුල් වුන වෙලේ සිට දැක්ක පිරිමින් ඔක්කොම මාදුවාදැයි ඔහුට හිතුන බවයි.  එදා හොඳ වෙලාවට මාදුවලාගේ කුඹුරු යායේ ගොයම් කපන දවසය.  කුඹුර තිබුණේ අපි බොන තැනට මීටර් සීයක් පමණ පහලිනි.  දැක ගන්නට ඔච්චර ආසා එකේ දැම්මම ගිහින් මාදුවා හමුවෙමුය කියා රා බීම පැත්තක තබා අපි වෙලට ගියෙමු.  අපි යනවිට මාදුවාගේ කුඹුරේ ගොයම් කපා ඉවරය.  මාදුවා වී ගෝනි කුඹුරෙන් ගොඩට අදිමින් සිටියේය.  අපි කතාකරමින් ඉන්න විට මාදුවා කොච්චියාව පෙන්වා ඇසුවේ මේ කවුද කියාය.  මම නම් ඔයාව හොඳට දන්නවා යැයි කොච්චියා කී විට බ්ලොග් හෝ අන්තර්ජාලය ගැන මෙලෝ හසරක් නොදත් මාදුවා පුදුමයට පත්ව කීවේ ඒ කොහොමද? මම ඔයාව දැක්කෙත් අදනෙ! කියාය.  කෙසේ හෝ උන් දෙන්නාගේ හතර බීරි කතා අසමින් මම ඇතිවෙන්නට සිනාසුනෙමි.  මගේ කතාවල මාදුවාද එක් චරිතයක් බව ඌ නොදන්නා එක හොඳය.  සුද්දාද එසේමය.  මගේ කතාවල තමන්ද චරිතයක් බව සුද්දා නොදනී.  

මේ දවස්වල සුද්දා නැවතත් බදු වත්ත වගාකරයි.  අයිතිකාරයාගේ ඉල්ලීම අනුව අන්නාසි වගාවෙන් පසුව සුද්දා වත්ත නැවත ඔහුට බාර දුන්නේ අන්නාසි ගස් ගලවාදමා සුද්ද කර අගල් එහෙම කපලාය.  ඊට අමතරව බද්දට හිලව්වක් ලෙස සුද්දා වත්තේ පොල් පැළද සිටුවා තිබුණේය.  දැන් පොල් පැළද තරමක් ලොකුය.  වත්ත ආපසු දුන් සුද්දා තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන සිටියේය.   සුද්දා වත්ත ආපසු බාරදුන් පසු පොල් හොරුන් වැඩ පටන්ගෙන වත්ත සුද්ද කරන්නට පටන් ගත්තෝය.  තමන්ට වගකීමක් නැති නිසා සුද්දා නිහඬව සිටියේය.  ඊට පසු අයිතිකාරයා ආවේ පොල් කඩවන්නටය.  වෙනදාට පොල් කඩවා ට්‍රැක්ටරයක පටවාගෙන යන අයිතිකාරයාට මෙදා ඉතුරුවී තිබුණේ ගෝනි කීපයක දාගෙන යාමට සෑහෙන පොල් ප්‍රමාණයකි.

දවස් දෙක තුනකට පසු සුද්දා හමුවන්නට ආ අයිතිකරු වත්ත නැවත බාරගෙන වගා කරන ලෙස සුද්දාගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.  ඔහු මුදල්ද රැගෙනවිත් සුද්දාට දී තිබුණි.  මුදල් අනවශ්‍ය බව සුද්දා කී විට ඔහු කියා තිබුණේ මෙතෙක් කල් වත්ත රැක බලා ගත්තාට ඒ මුදල ගන්නා ලෙසයි.  කෙසේ හෝ දැන් සුද්දා වත්ත නැවත වගා කරයි.  මෙදා සුද්දා සිටවා තිබෙන්නේ කිරි අල සහ මඤ්ඤොක්කාය.   වගා කරන්නට දඬු ලබා ගැනීමේ ප්‍රශ්නයක් සුද්දාට මතුවිය.  පළවෙනි කොරෝනා සමයේදී මම වත්තේ මඤ්ඤොක්කා සිටෙව්වෙමි.  ඒවායේ දැන් හොඳට අල බැහැලාය.  හැබැයි අල ටික ඌරු මීයන්ගෙන් බේරාගන්නට බැරිය.  ගෙදර කෑමට ගලවන ගමන් එකතු කළ දඬු ඔක්කොම මම සුද්දාට දුන්නේ මම ආපහු මඤ්ඤොක්කා නොහිටවන නිසා ඒ සමහර හොඳ දඬු වර්ග වඳ නොවී ආරක්ෂා කරගන්නටය.  දඬු සියල්ලම සිටවූ සුද්දා මගෙත් එක්ක කීවේ පහුගිය වැස්සත් එක්ක දඬු ටික හොඳට පැළවී ඇති බවය.  මම ගෙදර ප්‍රයෝජනයට මඤ්ඤොක්කා හිටෙව්වත් සුද්දා කරන්නේ වාණිජ වගාවකි.  සුද්දා මඤ්ඤොක්කා ගැලවූ දාට දඬු ටිකක් ආපහු අරගෙන ඇවිත් වත්තේ හිටවන්නට මම හිතාගෙන ඉන්නෙමි෴