Thursday, April 13, 2017

ඇරියස් සමග අවුරුදු, ජිනාගේ වලිය, පේමයාගේ කරාටි, ෆොක්ස් සහ කළගුණ සැළකීම.


අලුත් අවුරුදු හයක් එකදිගට මිස්වූ මට මේ අවුරුද්දේ ගෙදර ඉන්නට ලැබුණේ අවුරුදු හයකට පසුවය.    මට මිස්වූ අවුරුදු හයේ ඇරියස්ද සමග  ජයටම අවුරුදු කවන්නට හැලපි ලක ලෑස්ති වෙන්නේ දවස් ගණනක සිටය.  ඒ හදන කෑම තොගය කෑවොත් සීනි වැඩිවී නතර වන්නට වෙන්නේ රෝහලකය. හැලපැට්ටාද රටේ නැති නිසාවෙන් මට නම් අලුත් අවුරුද්ද එච්චරම ගනිච්චියක් නැත.  ටී.වී. එකේ ජයටම අවුරුදු කීවාට අවුරුදු සිරිය පෙන්නුවාට එහෙමකට අවුරුදු අසිරියක් අපේ ගමේ නං දකින්නට නැත.   ඉඳහිට කොහා කෑගසයි.   කොල්ලො කුරුට්ටෝ සයිකල් වල නැගී අපේ ගේ ඉදිරිපිට පාරේ එහෙ මෙහෙ යති.   කෙල්ලෝ මොබයිල් පෝන් කණේ ගහගෙන කඩිසරකමින් ගමන් කරති.   රෑට රතිඥ්ඥා ද අහස් කූරුද පත්තු වෙන සද්දය කණ ළඟ මෙන් ඇසේ.   ටවුමේ කඩවල සෙනග ඊස් මීස් නැතුව පිරී ඉතිරී බඩු ගනිති. වෙන අවුරුදුවල  උදේ රෑ   නැතුව පාරේ පිරී ඉන්නා බේබද්දන් කවුරුවත් මෙදා දකින්නට නැත.  ඒ අරක්කු මිළ දරාගත නොහැකි අන්දමට ඉහළ යාම නිසා විය යුතුය.  බර ගාණක් දී බෝතලයක් මිළදී ගත්තත් එය හිස්කරන්නට හවුල් වෙන්නට වෙනදා මෙන් කාටවත් කතා නොකරන්නේ අතමිට  හිඟකම නිසාම මිස මිතුරු සාද පවත්වන්නට අකමැති කම නිසා නොවේ.    ඒ නිසා ගෙනාපු බෝතලෙන් ෂොට් දෙකතුනක් තනියම දමාගෙන නොබීවා සේ ෂේප් එකේ සිටිති.    ඉස්සර සැන්ටින් මුද.ලාලිගේ තේ කඩේ මිදුලේ දවල් දවසේම තිබු කැටපොළත් කඩේ පිටිපස්සේ පැය විසිහතරේම ක්‍රියාත්මක වුන බූරුපොළත් අභාවයට ගොස් බොහෝ කළකි.   බූරු ගසා ඇඳන් ඉන්න රෙද්ද ඇරෙන්නට සබ්බ සකළ මනාවම පැරදී කඩේ ඉදිරිපිට නොයෙක් විප්‍රකාර කරන උන්ද බූරු සෙල්ලමෙන් දිනා බෝතල් පාටි දමන උන්ද වඳවී ගොස් බොහෝ කළකි.  

දවසක්දා බුරුපොළ ළඟදී හොඳටම බීමත්ව සිටි ජිනා රජවත්තේ ආරිත් (රජවත්තේ ආරි අපට සොමිය දෙන මයියංගනේ  ආරිත් සමග පටලවා නොගන්න) සමග මොකක්දෝ කතාවකට ඇරගත්තේය.     දෙන්නාගේ බහින්බස් වීම දුරදිග ගොස් කෙලගන්න තත්ත්වයටම ලඟාවිය.    එක්වරමැ  ජිනා අත මිට මොළොවා ආරිට පොල් අඩියක් දෙසා බෑවේය.   හැඩි දැඩි ජවසම්පන්න පුරුෂයෙකු වූ ආරි ඉදිරියේ පඟර නැට්ටෙකු වූ ජිනාගේ පොල් අඩිය අත පහත් වෙන්නටත් පෙර උඩදීම වලක්වාලු ආරි ජිනාගේ අත කරකවා පිටින් ගෙන කර උඩින් ඔසවා ජිනාව පොළොවේ ගසාලුය.    හතර ගාතෙන් බිම ඇද වැටුණු ජිනා නැගිටින විට ළඟ තිබුණු හබරළ අකුලට විසිවන්නට පුකට පයින් පහරක්ද ගසාලීය.    හතර විළි ලැජ්ජාවට පත් ජිනා වී කුරුල්ලෙකුසේ වේගයෙන් නියර දිගේ ගෙදර දිව්වේ "මං ආපහු එනවා! තෝව කන්ඩ මං ආපහු එනවා! " යි නොනවත්වා කියමිනි.    අප සියලුදෙනාම බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියේ ජිනා කඩුවත් රැගෙන හැරෙන තැපෑලෙන් ආපහු ඇවිත් ආරිව කපා කොටා දමතිය කියා වුණත් හැන්දෑ වන තුරුම ජිනා ආපහු ආවෙ නැත.   අප සියලු දෙනාම ආරිට අවවාද කළේ මින් ඉදිරියට කිසිම දිනෙක වැරදිලාවත් අඳුර වැටුණු පසුව ජිනාගේ ගේ ඉස්සරහ පාරෙන් ගෙදර යන්නට එපා කියලාය.   ඒ අපි ජිනාගේ හැටි හොඳින්ම දන්නා නිසාය.    වැරදිලාවත් ආරි ඒ පාරෙන් ගියානං එහෙම කඩුවත් තියාගෙන අඳුරේ මඟරැක බලාසිටින ජිනා ආරිව කපන එක සක්සුදක්සේ සහතික නිසාය.  අපේ අවවාද ඉහළින්ම පිළිගත් ආරි ඉන් මතුවට කිසිදිනෙක ඒ පාරෙන් තනියම ගමන් ගියේ නැත.  

ජිනාගේ තව වැඩක් මට මතක්වේ.   ඒ මයියංගනේ ආරියා ඇතුළු රෙදි මෝලේ වැඩකළ උන්ට කරාටි උණ තදින්ම වැලඳී තිබූ සමයයි.    මුන් කණ්ඩායමම ගිහින් ටවුමේ කරාටි මාස්ටර් කෙනෙකුගේ පන්තියට බැඳුනාහ.   සති දෙක තුනක් මාසයක් පමණ ගතවෙද්දී මුන් ටික දුටු දුටුවන්ට කරාටි ගහන තත්ත්වයට පත්වුනෝය.   මේ කණ්ඩායමේ සිටි පේමයාට කරාටි පිස්සුව තිබුණේ හොඳම එකෙන්ය.    ඌ කෑවේ බීවේත් ඇවිද්දේත් කරාටි වලට අනුකූලවය.   දවසක්දා කට්ටිය ඉන්න තැන පේමයා තමන් කරාටි ක්‍රීඩාවේ ලබා ඇති ප්‍රවීණත්වය ගැන විස්තරයක් කළේ අසා සිටි අපේ ඇඟ ලොමු ඩැහැ ගන්වමිනි.

" දැන් උඹල ඕනෑ විදියකට මට ගහපල්ල, මම ගුටි කන්නෙ නෑ බේරෙනවා!"

කියු පේමයා උජාරුවෙන් වට පිට බැලීය.   සියලු දෙනාම සාවධානව අසා සිටිති, පේමයාට හෙන ජොලිය.

" ඈ බං, උඹ කියන්නෙ ඕනෑ විදියකට උඹට ගැහුවොත් බේරෙන්ඩ පුළුවන් කියලද?"

පේමයාගේ කයිය හොඳින් අසා සිටි ජිනා ඇසුවේය.      

" ඔව් ඔව් ජිනයියෙ, උඹ ඔනෑම විදියකට මට ගහපං බලන්ඩ, මං බේරෙන්නෙ නැද්ද කියල!"

"ඉඳින්කො එහෙනං!" කියු ජිනා ඒ අසල තිබුණු වැටෙන් හොඳට වැඩුණු නාඹර වැටමාර පොල්ලක් කඩාගෙන විත් පේමයාගේ පිටටද අත පය හතරටද  නෙලන්නට වුයේ පේමයාට අතක් ඔසවන්නට පවා ඉඩ නොතබමිනි.   වැටමාර පොලු පහරවල් එක පිට එක චට පට ගා පිට හරහට වැදෙද්දී ප්‍රහාරය ඉවසාගත නොහී " බුදු අම්මෝ" යි මරහඬ දී  කෑගැසූ පේමයා වැටට උඩින් පාරට පැන දුවන්නට වන.     අත තිබූ වැටමාර පොල්ල ජයග්‍රාහීව පහත දැමු ජිනා " කෝ කරාටි කාරය ගියාදැ' යි ඇසුවේ "සේනක බිබිලෙ ගියාදැ' යි සන්නා ඇසු ආකාරයටමය.    ගෙදර ගොස් පිට පුපුරපු තැන්වලට තෙල් ගා සාත්තු කරගෙන ආපහු ආ පේමයා කීවේ ඌට වැදුණු පහරවල් වළක්වා ගැනීමට කරන්නට තිබූ එකම දෙය වැලි සෙල්ලම බවයි.  ඌට ගුටිකන්නට උනේ එතැන පාරේ ගල් බොරළු පමණක්ම මිස වැලි නොතිබූ නිසා මිසක සාස්තරේ වරදක් නිසා නොවන බව පේමයා කීවේ දහ අතේ දිවුරමිනි.

තව එක කතාවක් කියා මේ පෝස්ටුව අවසන් කරන්නට සිතමි.   ඒ මීට අවුරුදු හත අටකට පෙර එක අලුත් අවුරුද්දක මා අත්දුටු සිද්ධියකි.    ඒ අලුත් අවුරුදු සැන්දෑවේද මා බොහෝ කම්මැලි කමින් ඉස්තෝප්පුවේ පුටුවක් තබාගෙන හිස් බැල්මකින් පාර දෙස බලා සිටියෙමි.     අපේ ගේ පිහිටා ඇත්තේ තරමක කන්දකය.  දෙපැත්තටම ඇත්තේ පල්ලමය.   සැඳෑ අඳුර හතරවටින්ම ගලා එන ඒ ගොම්මන් යාමයේ  එක්වනම කන්ද නැගගෙන එන දෙන්නෙක් දුටුවෙමි.    බැලුකොට මගේ යාළුවන් දෙන්නෙකි.    හැබැයි උන් දෙන්නා ආවේ මා හමුවන්නට නොවේ.    එකෙක් අතේ තරමක පාර්සලයක්ද විය. 

" අපි මෙහෙට ගිහිං එන්නංකො අයියෙ' යි මහත් සතුටකින් මට කී ඔවුන් දෙදෙනා පය ඉක්මන් කොට පල්ලම බැස ගියහ.   මම තව දුරටත් අඳුර දෙස බලා සිටින්නට වීමි.    විනාඩි පහක් ගතවන්නට ඇත.   පහළට බැස ගිය උන් දෙන්නා ආපසු එනු දුටුවෙමි.    හැබැයි ගිය තරම් ජවයකින් නොවේ.   හරියටම කිව්වොත් කන් කඩාවැටුණු බලු කුක්කන් දෙදෙනෙකු සේ නොහොත් ශුක්‍රාණු කෑ රිළවුන් දෙදෙනෙකු සේ මුන් දෙදෙනා ආපසු එති.   ගෙනගිය පාර්සලයද එහෙමමය.    

" අපි යන්නං අයියෙ" මුන් දෙදෙනා කීවේ මලානික හඬකිනි.   යමක් වැරදී ඇති බව මට එක්වනම අවබෝධ විය.    කම්මැලිකමින් ඉන්න වෙලාවේ කතා කරන්නට මේ දෙන්නාද වටී.     
"පිට පාරෙම යන්නෙ මොකද? පොඩ්ඩක් ගෙට ගොඩ වෙලා යමු! "  මා කතා කළ විට දෙන්නාම හැරී ගෙදරට ආහ.    කතා කරමින් ඉන්න ගමන දෙන්නා  කොහි ගියේදැයි මම වටින් ගොඩින් ඇසුවෙමි.     මඳ පැකිලීමකින් එකිනෙකාගේ මුහුණු බලාගෙන මොහොතක් සිටි දෙදෙනා ඉන්පසුව ටිකින් ටික විස්තරය කියන්නට වූහ.    පිට පළාතකින් අපේ ගමට බින්න බැස්ස එකෙක් සිටී.  ඌ වැඩකළේ කොළඹ මහ රෝහලේය.   ඌ කසාද බැඳගෙන ඉන්න අපේ ගමේ කෙල්ලට අපි නම තබා තිබුණේ ෆොක්ස් කියලාය.   ඒ ඇගේ පිරිපුන්ව සහ විශාලව වැඩී තිබු ලැම එවකට ජනප්‍රිය හොලිවුඩ් නිළියක්වූ සමන්තා ෆොක්ස්ට සමානවූ හෙයිනි.    

මුලින් සමන්තා ෆොක්ස් කියා ඇයව හැඳින්වුවද පසුව නම ෆොක්ස් යනුවෙන් කෙටිවිය.     මේ දෙදෙනාට එක් දරුවෙක් සිටී.    ෆොක්ස් වස නපුරු ගැහැණියක් බවද මිනිහාට බලු බැණුම් බනින බවද ඌ රණ්ඩු වෙන්න යන්නේ නැතිව කරබාගෙන ඇය කියන දෙයක් කරන බවද එකල පැතිර ගිය කතාවකි.    ඇය කුස්සියේ වැඩ කරමින් සිටි වෙලාවක දරුවා හැඬුවොත් " මොකද බොල තෝ කරන්නෙ, ඔය ළමය අඬනව ඇහෙන්නෙ නැද්ද? ගිහිං බලපියකො" ආදී වශයෙන් ආදරයෙන් සැමියා අමතන බව මට එකෙක් කියා ඇත.    ඉතිං අපේ යහළුවන් දෙන්නාද මොහුගෙන් යම් උපකාරයක් බලාපොරොත්තු වූ අතර ඔහු ඒ උපකාරය ඉතා හොඳින් ඉටුකරදී ඇත.    දැන් මේ දෙන්නා බෝතලයක් සහ බයිට්ද රැගෙන ගොස් ඇත්තේ කරදුන් උපකාරයට කළගුණ සළකන්නටය.

බෝතලයද ඔතාගෙන ගෙදර මිදුලට ගිය දෙන්නා නම කියා ඔහු අමතා ඇත.   ඇවිත් ඉන්නේ කවුදැයි බලන්නට එළියට විත් තියෙන්නේ ෆොක්ස්ය.

" .....අයිය ඉන්නවද දන්නෑ!" මේ දෙදෙනා ඇසුවිට ඇය කතාබහකින් තොරව ගෙටගොස් ඇත.   ඉන්පසුව ගේ ඇතුලේ සිදුවූ කතාව මෙසේය.

"කවුද ඕයි?"

" අන්න තොගෙ කූටාලියො දෙන්නෙක් බෝතල් අරං පැලෙන්න ඇවිත් ඉන්නව, ගිහිං පැලිය!" 

කළගුණ සැළකීම පසෙක තැබූ මුන් දෙන්නා ඒ පයින්ම ආපසු හැරී ආවේ දෙවියන්ට පිං දෙමිනි෴

"අප්‍රේල් මාසයට ලියන පළමු පෝස්ටුව ලියන්නට අලුත් අවුරුදුදා වන තුරුම ඉන්නට විය.  මෙවර මා වැඩ අල්ලන්නේ මෙය පබ්ලිෂ් කිරීමෙනි.   බ්ලොග් ලියන කියවන කමෙන්ට් කරන සියලුම හිතවතුන්ට හිතවතියන්ට වලියෙන් තොර සොමියෙන් බර බත බුලතින් සපිරි  කිරියෙන් පැණියෙන් උතුරන සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවායි ඉතසිතින් ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ ඔබට ඉතා හිතවත් හැලපයා, හැලපි සහ හැලපැට්ටාය."