Thursday, April 13, 2017

ඇරියස් සමග අවුරුදු, ජිනාගේ වලිය, පේමයාගේ කරාටි, ෆොක්ස් සහ කළගුණ සැළකීම.


අලුත් අවුරුදු හයක් එකදිගට මිස්වූ මට මේ අවුරුද්දේ ගෙදර ඉන්නට ලැබුණේ අවුරුදු හයකට පසුවය.    මට මිස්වූ අවුරුදු හයේ ඇරියස්ද සමග  ජයටම අවුරුදු කවන්නට හැලපි ලක ලෑස්ති වෙන්නේ දවස් ගණනක සිටය.  ඒ හදන කෑම තොගය කෑවොත් සීනි වැඩිවී නතර වන්නට වෙන්නේ රෝහලකය. හැලපැට්ටාද රටේ නැති නිසාවෙන් මට නම් අලුත් අවුරුද්ද එච්චරම ගනිච්චියක් නැත.  ටී.වී. එකේ ජයටම අවුරුදු කීවාට අවුරුදු සිරිය පෙන්නුවාට එහෙමකට අවුරුදු අසිරියක් අපේ ගමේ නං දකින්නට නැත.   ඉඳහිට කොහා කෑගසයි.   කොල්ලො කුරුට්ටෝ සයිකල් වල නැගී අපේ ගේ ඉදිරිපිට පාරේ එහෙ මෙහෙ යති.   කෙල්ලෝ මොබයිල් පෝන් කණේ ගහගෙන කඩිසරකමින් ගමන් කරති.   රෑට රතිඥ්ඥා ද අහස් කූරුද පත්තු වෙන සද්දය කණ ළඟ මෙන් ඇසේ.   ටවුමේ කඩවල සෙනග ඊස් මීස් නැතුව පිරී ඉතිරී බඩු ගනිති. වෙන අවුරුදුවල  උදේ රෑ   නැතුව පාරේ පිරී ඉන්නා බේබද්දන් කවුරුවත් මෙදා දකින්නට නැත.  ඒ අරක්කු මිළ දරාගත නොහැකි අන්දමට ඉහළ යාම නිසා විය යුතුය.  බර ගාණක් දී බෝතලයක් මිළදී ගත්තත් එය හිස්කරන්නට හවුල් වෙන්නට වෙනදා මෙන් කාටවත් කතා නොකරන්නේ අතමිට  හිඟකම නිසාම මිස මිතුරු සාද පවත්වන්නට අකමැති කම නිසා නොවේ.    ඒ නිසා ගෙනාපු බෝතලෙන් ෂොට් දෙකතුනක් තනියම දමාගෙන නොබීවා සේ ෂේප් එකේ සිටිති.    ඉස්සර සැන්ටින් මුද.ලාලිගේ තේ කඩේ මිදුලේ දවල් දවසේම තිබු කැටපොළත් කඩේ පිටිපස්සේ පැය විසිහතරේම ක්‍රියාත්මක වුන බූරුපොළත් අභාවයට ගොස් බොහෝ කළකි.   බූරු ගසා ඇඳන් ඉන්න රෙද්ද ඇරෙන්නට සබ්බ සකළ මනාවම පැරදී කඩේ ඉදිරිපිට නොයෙක් විප්‍රකාර කරන උන්ද බූරු සෙල්ලමෙන් දිනා බෝතල් පාටි දමන උන්ද වඳවී ගොස් බොහෝ කළකි.  

දවසක්දා බුරුපොළ ළඟදී හොඳටම බීමත්ව සිටි ජිනා රජවත්තේ ආරිත් (රජවත්තේ ආරි අපට සොමිය දෙන මයියංගනේ  ආරිත් සමග පටලවා නොගන්න) සමග මොකක්දෝ කතාවකට ඇරගත්තේය.     දෙන්නාගේ බහින්බස් වීම දුරදිග ගොස් කෙලගන්න තත්ත්වයටම ලඟාවිය.    එක්වරමැ  ජිනා අත මිට මොළොවා ආරිට පොල් අඩියක් දෙසා බෑවේය.   හැඩි දැඩි ජවසම්පන්න පුරුෂයෙකු වූ ආරි ඉදිරියේ පඟර නැට්ටෙකු වූ ජිනාගේ පොල් අඩිය අත පහත් වෙන්නටත් පෙර උඩදීම වලක්වාලු ආරි ජිනාගේ අත කරකවා පිටින් ගෙන කර උඩින් ඔසවා ජිනාව පොළොවේ ගසාලුය.    හතර ගාතෙන් බිම ඇද වැටුණු ජිනා නැගිටින විට ළඟ තිබුණු හබරළ අකුලට විසිවන්නට පුකට පයින් පහරක්ද ගසාලීය.    හතර විළි ලැජ්ජාවට පත් ජිනා වී කුරුල්ලෙකුසේ වේගයෙන් නියර දිගේ ගෙදර දිව්වේ "මං ආපහු එනවා! තෝව කන්ඩ මං ආපහු එනවා! " යි නොනවත්වා කියමිනි.    අප සියලුදෙනාම බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියේ ජිනා කඩුවත් රැගෙන හැරෙන තැපෑලෙන් ආපහු ඇවිත් ආරිව කපා කොටා දමතිය කියා වුණත් හැන්දෑ වන තුරුම ජිනා ආපහු ආවෙ නැත.   අප සියලු දෙනාම ආරිට අවවාද කළේ මින් ඉදිරියට කිසිම දිනෙක වැරදිලාවත් අඳුර වැටුණු පසුව ජිනාගේ ගේ ඉස්සරහ පාරෙන් ගෙදර යන්නට එපා කියලාය.   ඒ අපි ජිනාගේ හැටි හොඳින්ම දන්නා නිසාය.    වැරදිලාවත් ආරි ඒ පාරෙන් ගියානං එහෙම කඩුවත් තියාගෙන අඳුරේ මඟරැක බලාසිටින ජිනා ආරිව කපන එක සක්සුදක්සේ සහතික නිසාය.  අපේ අවවාද ඉහළින්ම පිළිගත් ආරි ඉන් මතුවට කිසිදිනෙක ඒ පාරෙන් තනියම ගමන් ගියේ නැත.  

ජිනාගේ තව වැඩක් මට මතක්වේ.   ඒ මයියංගනේ ආරියා ඇතුළු රෙදි මෝලේ වැඩකළ උන්ට කරාටි උණ තදින්ම වැලඳී තිබූ සමයයි.    මුන් කණ්ඩායමම ගිහින් ටවුමේ කරාටි මාස්ටර් කෙනෙකුගේ පන්තියට බැඳුනාහ.   සති දෙක තුනක් මාසයක් පමණ ගතවෙද්දී මුන් ටික දුටු දුටුවන්ට කරාටි ගහන තත්ත්වයට පත්වුනෝය.   මේ කණ්ඩායමේ සිටි පේමයාට කරාටි පිස්සුව තිබුණේ හොඳම එකෙන්ය.    ඌ කෑවේ බීවේත් ඇවිද්දේත් කරාටි වලට අනුකූලවය.   දවසක්දා කට්ටිය ඉන්න තැන පේමයා තමන් කරාටි ක්‍රීඩාවේ ලබා ඇති ප්‍රවීණත්වය ගැන විස්තරයක් කළේ අසා සිටි අපේ ඇඟ ලොමු ඩැහැ ගන්වමිනි.

" දැන් උඹල ඕනෑ විදියකට මට ගහපල්ල, මම ගුටි කන්නෙ නෑ බේරෙනවා!"

කියු පේමයා උජාරුවෙන් වට පිට බැලීය.   සියලු දෙනාම සාවධානව අසා සිටිති, පේමයාට හෙන ජොලිය.

" ඈ බං, උඹ කියන්නෙ ඕනෑ විදියකට උඹට ගැහුවොත් බේරෙන්ඩ පුළුවන් කියලද?"

පේමයාගේ කයිය හොඳින් අසා සිටි ජිනා ඇසුවේය.      

" ඔව් ඔව් ජිනයියෙ, උඹ ඔනෑම විදියකට මට ගහපං බලන්ඩ, මං බේරෙන්නෙ නැද්ද කියල!"

"ඉඳින්කො එහෙනං!" කියු ජිනා ඒ අසල තිබුණු වැටෙන් හොඳට වැඩුණු නාඹර වැටමාර පොල්ලක් කඩාගෙන විත් පේමයාගේ පිටටද අත පය හතරටද  නෙලන්නට වුයේ පේමයාට අතක් ඔසවන්නට පවා ඉඩ නොතබමිනි.   වැටමාර පොලු පහරවල් එක පිට එක චට පට ගා පිට හරහට වැදෙද්දී ප්‍රහාරය ඉවසාගත නොහී " බුදු අම්මෝ" යි මරහඬ දී  කෑගැසූ පේමයා වැටට උඩින් පාරට පැන දුවන්නට වන.     අත තිබූ වැටමාර පොල්ල ජයග්‍රාහීව පහත දැමු ජිනා " කෝ කරාටි කාරය ගියාදැ' යි ඇසුවේ "සේනක බිබිලෙ ගියාදැ' යි සන්නා ඇසු ආකාරයටමය.    ගෙදර ගොස් පිට පුපුරපු තැන්වලට තෙල් ගා සාත්තු කරගෙන ආපහු ආ පේමයා කීවේ ඌට වැදුණු පහරවල් වළක්වා ගැනීමට කරන්නට තිබූ එකම දෙය වැලි සෙල්ලම බවයි.  ඌට ගුටිකන්නට උනේ එතැන පාරේ ගල් බොරළු පමණක්ම මිස වැලි නොතිබූ නිසා මිසක සාස්තරේ වරදක් නිසා නොවන බව පේමයා කීවේ දහ අතේ දිවුරමිනි.

තව එක කතාවක් කියා මේ පෝස්ටුව අවසන් කරන්නට සිතමි.   ඒ මීට අවුරුදු හත අටකට පෙර එක අලුත් අවුරුද්දක මා අත්දුටු සිද්ධියකි.    ඒ අලුත් අවුරුදු සැන්දෑවේද මා බොහෝ කම්මැලි කමින් ඉස්තෝප්පුවේ පුටුවක් තබාගෙන හිස් බැල්මකින් පාර දෙස බලා සිටියෙමි.     අපේ ගේ පිහිටා ඇත්තේ තරමක කන්දකය.  දෙපැත්තටම ඇත්තේ පල්ලමය.   සැඳෑ අඳුර හතරවටින්ම ගලා එන ඒ ගොම්මන් යාමයේ  එක්වනම කන්ද නැගගෙන එන දෙන්නෙක් දුටුවෙමි.    බැලුකොට මගේ යාළුවන් දෙන්නෙකි.    හැබැයි උන් දෙන්නා ආවේ මා හමුවන්නට නොවේ.    එකෙක් අතේ තරමක පාර්සලයක්ද විය. 

" අපි මෙහෙට ගිහිං එන්නංකො අයියෙ' යි මහත් සතුටකින් මට කී ඔවුන් දෙදෙනා පය ඉක්මන් කොට පල්ලම බැස ගියහ.   මම තව දුරටත් අඳුර දෙස බලා සිටින්නට වීමි.    විනාඩි පහක් ගතවන්නට ඇත.   පහළට බැස ගිය උන් දෙන්නා ආපසු එනු දුටුවෙමි.    හැබැයි ගිය තරම් ජවයකින් නොවේ.   හරියටම කිව්වොත් කන් කඩාවැටුණු බලු කුක්කන් දෙදෙනෙකු සේ නොහොත් ශුක්‍රාණු කෑ රිළවුන් දෙදෙනෙකු සේ මුන් දෙදෙනා ආපසු එති.   ගෙනගිය පාර්සලයද එහෙමමය.    

" අපි යන්නං අයියෙ" මුන් දෙදෙනා කීවේ මලානික හඬකිනි.   යමක් වැරදී ඇති බව මට එක්වනම අවබෝධ විය.    කම්මැලිකමින් ඉන්න වෙලාවේ කතා කරන්නට මේ දෙන්නාද වටී.     
"පිට පාරෙම යන්නෙ මොකද? පොඩ්ඩක් ගෙට ගොඩ වෙලා යමු! "  මා කතා කළ විට දෙන්නාම හැරී ගෙදරට ආහ.    කතා කරමින් ඉන්න ගමන දෙන්නා  කොහි ගියේදැයි මම වටින් ගොඩින් ඇසුවෙමි.     මඳ පැකිලීමකින් එකිනෙකාගේ මුහුණු බලාගෙන මොහොතක් සිටි දෙදෙනා ඉන්පසුව ටිකින් ටික විස්තරය කියන්නට වූහ.    පිට පළාතකින් අපේ ගමට බින්න බැස්ස එකෙක් සිටී.  ඌ වැඩකළේ කොළඹ මහ රෝහලේය.   ඌ කසාද බැඳගෙන ඉන්න අපේ ගමේ කෙල්ලට අපි නම තබා තිබුණේ ෆොක්ස් කියලාය.   ඒ ඇගේ පිරිපුන්ව සහ විශාලව වැඩී තිබු ලැම එවකට ජනප්‍රිය හොලිවුඩ් නිළියක්වූ සමන්තා ෆොක්ස්ට සමානවූ හෙයිනි.    

මුලින් සමන්තා ෆොක්ස් කියා ඇයව හැඳින්වුවද පසුව නම ෆොක්ස් යනුවෙන් කෙටිවිය.     මේ දෙදෙනාට එක් දරුවෙක් සිටී.    ෆොක්ස් වස නපුරු ගැහැණියක් බවද මිනිහාට බලු බැණුම් බනින බවද ඌ රණ්ඩු වෙන්න යන්නේ නැතිව කරබාගෙන ඇය කියන දෙයක් කරන බවද එකල පැතිර ගිය කතාවකි.    ඇය කුස්සියේ වැඩ කරමින් සිටි වෙලාවක දරුවා හැඬුවොත් " මොකද බොල තෝ කරන්නෙ, ඔය ළමය අඬනව ඇහෙන්නෙ නැද්ද? ගිහිං බලපියකො" ආදී වශයෙන් ආදරයෙන් සැමියා අමතන බව මට එකෙක් කියා ඇත.    ඉතිං අපේ යහළුවන් දෙන්නාද මොහුගෙන් යම් උපකාරයක් බලාපොරොත්තු වූ අතර ඔහු ඒ උපකාරය ඉතා හොඳින් ඉටුකරදී ඇත.    දැන් මේ දෙන්නා බෝතලයක් සහ බයිට්ද රැගෙන ගොස් ඇත්තේ කරදුන් උපකාරයට කළගුණ සළකන්නටය.

බෝතලයද ඔතාගෙන ගෙදර මිදුලට ගිය දෙන්නා නම කියා ඔහු අමතා ඇත.   ඇවිත් ඉන්නේ කවුදැයි බලන්නට එළියට විත් තියෙන්නේ ෆොක්ස්ය.

" .....අයිය ඉන්නවද දන්නෑ!" මේ දෙදෙනා ඇසුවිට ඇය කතාබහකින් තොරව ගෙටගොස් ඇත.   ඉන්පසුව ගේ ඇතුලේ සිදුවූ කතාව මෙසේය.

"කවුද ඕයි?"

" අන්න තොගෙ කූටාලියො දෙන්නෙක් බෝතල් අරං පැලෙන්න ඇවිත් ඉන්නව, ගිහිං පැලිය!" 

කළගුණ සැළකීම පසෙක තැබූ මුන් දෙන්නා ඒ පයින්ම ආපසු හැරී ආවේ දෙවියන්ට පිං දෙමිනි෴

"අප්‍රේල් මාසයට ලියන පළමු පෝස්ටුව ලියන්නට අලුත් අවුරුදුදා වන තුරුම ඉන්නට විය.  මෙවර මා වැඩ අල්ලන්නේ මෙය පබ්ලිෂ් කිරීමෙනි.   බ්ලොග් ලියන කියවන කමෙන්ට් කරන සියලුම හිතවතුන්ට හිතවතියන්ට වලියෙන් තොර සොමියෙන් බර බත බුලතින් සපිරි  කිරියෙන් පැණියෙන් උතුරන සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවායි ඉතසිතින් ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ ඔබට ඉතා හිතවත් හැලපයා, හැලපි සහ හැලපැට්ටාය."

Thursday, March 16, 2017

සමුදෙන්නට කාලය පැමිණ ඇත.


අවුරුදු පහකටත් මදක් වැඩි කලක් ජීවත්වූ දේශයට සමුදී ගමරට එන්නට දවස උදාවී  ඇත්තේ නොදැනුවත්වමය.    අවුරුදු පහක් යනු ජීවිත කාලයට සාපේක්ෂව බලන කල සුළු කාලයක් වුවද විප්‍රවාසයේ ගතවන සුළු කාලයද දිගු එකක් වන බැව් නොරහසකි.   මීට වසර පහකට පෙර එක ජනවාරියක  හැලපැට්ටා ද කැටුව මෙරටට පැමිණි රාත්‍රිය මට අද මෙන් මතකය.   මෙරට ජීවිතයට අනුගත වීම සඳහා එතැන් සිට තරමක අපහසුතාවන් සහිත කාලයක් ගෙවන්නට අප දෙදෙනාට සිදුවිය.    එතැන් සිට කාලය ගලාගියේ අති ධාවනකාරී ලෙසය.   අද හැලපැට්ටා ද මෙරට අධ්‍යාපනය නිමකර වෙනත් රටකට ගිහින්ය.   ගම රටට එන්නට ලැබීම ගැන හැලපි බොහොම සතුටින් හිටියත් ඒ ගැන මටනම් ඇත්තේ මිශ්‍ර හැඟීමකි.   විශේෂයෙන් දමා එන්නට බැරි දෙයක් නැතත් අසීමිත සහ අති ප්‍රබල අන්තර්ජාල පහසුකම් නැතිවීම ගැන නම් සෑහෙන ලෝබකමක් නැත්තේද නොවේ.    ආයෙම ඉන්නේ කොච්චියා සහ නෙල්ලිය.   උන් දෙන්නාද මට මගහැරෙන තවත් සොඳුරු ජීවීන් දෙදෙනෙකි.    පහුගිය සතියේ මම කොච්චිගේ නිවෙසට ගියේ ඔහු විසින් පවත්වන ලද සමුගැනීමේ සාදයට සහභාගී වන්නටය.    අප කීපදෙනා පමණක් සහභාගිවූ සාදයට නෙල්ලි පැමිණියේ මදක් පමාවීලාය.   ඒ ඇවිල්ලාද අපි හොඳින් අනුමත වන තුරු ඔහුට  අමද්‍යපව ගතකරන්නට සිදුවුණේ සාදයෙන් පසුව අප දෙදෙනාව නිවෙසට ගෙනත් බැස්සවීමේ රාජකාරිය කොච්චියා විසින් ඔහුට පවරන ලද හේතුවෙනි.    කෙසේ වුවද අමද්‍යපවම රාත්‍රී අහාරය ගත් නෙල්ලි ඔහුට පවරන ලද රාජකාරිය ඉතා හොඳින් නිමකර අපෙන් සමුගෙන යන්නට ගියේය.   නෙල්ලි වැනි ලබැඳි  තරුණයෙකු නැවත හමුනොවීම සෑහෙන දුකක් වන්නේ ඔහුව හොඳින් ඇසුරු කරන්නටද කාලයක් නොමැතිවූ නිසාමය.

රිය පැදවීම හා අමද්‍යපව සිටීම ගැනත් යමක් ලියන්නට ඇත්නම් හොඳ යැයි සිතේ.    බ්‍රහස්පතින්දා සහ සිකුරාදා රාත්‍රීන් හිදී පොලීසියේ අය බොහොම ඉවසිල්ලෙන් මග දෙපසටවී බලා සිටින්නේ රාත්‍රියේ මත්පැන් සාද පවත්වා පාන්දර යාමයේ වෙරිමතින් වාහන පදවාගෙන යන අය කොටුකර ගන්නටය.   වැඩිපුරම එහෙම යන්නේද ලංකාවේ උන්මය.   වැරදිලාවත් අහුවුණොත් පැය හතළිස් අටක් හෙවත් දවස් දෙකක් පොලීසියේ ආගන්තුක සත්කාර විඳිමින් ඇතුළේ සිටින්නට සිදුවේ.    පොලීසියෙන් කන්නට  බොන්නට දෙන බිරියානිද නැවුම් එළකිරිද අලුත් පළතුරුද වළඳමින් දවස් දෙක ඇතුළේ  ඉඳීම මහ වැඩක් නොවේ ය කියා මම සිතා සිටියත් මේ ළඟදී මට හමුවුණු එකෙක් කීවේ ඇතුළේ සිටීම පට්ට කරුමයකැයි කියාය.  අපත් සමග ගණුදෙනු කරන මේ රටේ එකෙක් මේ ලඟදී රතු ලයිට් පන්නා යාම හේතුවෙන් දවස් දෙකක් ඇතුළේ සිටියේය.   දඬුවම අහවරවී ආපහු මා හමුවන්නට ඔහු ආ දවසේ මම " ආ කොහොමදැ යි" කියා ඇසුවෙමි.   "මම හොඳින්" කියා ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ ලැජ්ජාවෙන් මුහුණ රතුකරගෙනය.     ඔය වගේ පළහිලව් නිසාවෙන් කොච්චියා නම් අනුමතවී වාහන පදවනවා තබා වාහනයට ගොඩවෙන්නේ වත් නැත්තේ පොලීසියේ ආගන්තුක සත්කාර විඳින්නට ඇති අකමැත්ත හේතුවෙනි.   මීට වෙනස් කතාවක්ද මට කියන්නට ඇත.   එනම් මීට දවස් දෙකකට පමණ පෙර පොලීසියේ වැඩකරන ලංකාවේ මිත්‍රයෙක් මාවත් හැලපිවත් රෑ කෑමක් දෙන්නට රැගෙන ගියේ පොලිස් මෙස් එකටය.   රාත්‍රී ආහාරයඇනවුම් කළ අපි එය සූදානම් වනතුරු බාර් එකට ගොස් මදු පානයකට එකතු වුනෙමු.   හොඳින් අනුමතවූඅප ආපසු භෝජනාගාරයට ගොස් ප්‍රණීතවූ රාත්‍රී ආහාරයද අවසන්කල පසු ඔහු තම රියෙන්මඅප දෙදෙනා නිවසේ බස්සවා යන්නට ගියේය.    ගෙදර එන ගමනේ මම ඔහුගෙන් ඇසූ ප්‍රශ්නයක් වුයේ මග සිටින පොලීසියේ අය ඔහුව අල්ලගන්නේ නැතිද කියාය.   එයට පිළිතුරු වශයෙන් ඔහු මට කතාවක් කීවේය.   දවසක්දා සාදයකට ගොස් බීමත්ව රිය පදවාගෙන එන ගමනේ ඔහුව පොලීසියෙන් නවත්වා පරීක්ෂාකර ඇත.   බීමත්ව සිටීද යනුවෙන් ඇසුවිට ඔහු එසේය යනුවෙන් පිළිතුරු දී තම හැඳුනුම් පතදපොලීසියේ අය අතට පත්කර ඇත.   ඒ සමගමඔහුට වාහනයට නගින්නැයි කියූ පොලිසිය ගෙදරට යනතුරුම ජීප් රථයෙන් ඔහු පසුපස ඇවිත් ආපසු යන්නට ගිය බව ඔහු මට කීවේ සිනාසෙමිනි.

ආගිය කතා අවසානයේ නවතින්නට වෙලාව පැමිණ ඇත.   මගේ ලොකු පරිගණකය හෙවත් ඩෙස්ක්ටොපය ගලවා නැව්ගත කර ඇති බැවින් මෙය  කොටන්නේ මගේ ලැප් ටොපයෙනි.   ආපහු කවදා ඔබ හමුවන්නට ලැබේදැයි කිව නොහැක්කේ එය රඳා පවතින්නේ මට ලැබෙන අන්තර්ජාල පහසුකම් මත බැවිනි.   සමහරවිට දින කීපයකින් නැවත හමුවන්නට හැකිවේයි සිතේ.  

Sunday, February 26, 2017

මහ රෑ පැමිණි මිතුරා, ලව් බෝට්,චෙපාකිගේ රෑ කෑම වේල සහ කොච්චියාගේ උදෑසන දකුණු ඉන්දීය ප්‍රේමය.


අප කලින් කතාකරගත් අකාරයට  කොච්චියා අපේ ගෙදර දොරේ සීනුව නාද කලේ හරියටම හවස දෙකටය.   කළින් කතාකරගත් ආකාරයයි කීවේ දවාලක සෙට් වෙන්නට කොච්චියා කළ යෝජනාවයි.    ඔහුගේ යෝජනාවට එකඟත්වය පළකරමින් මම කීවේ ස්ථානයද අවශ්‍ය අඩුම කුඩුමද මවිසින් සපයන බවය.    ඒ අනුව දහවල ආහාරයෙන් පසුව අපගේ හමුව සිදුකරන්නට යෝජනා එකඟත්වය පළකෙරුණු අතර හමුවේ අවසාන හෝරාව සම්බන්ධයෙන්  තීරණයක් ඒ වනවිටත් නොවුනේ හමුවේ අවසානය ගැන කලින් තීරණයකට ඒම නිශ්ඵල බව අප දෙදෙනා හොඳින්ම දන්නා බැවිනි.    නිශ්ඵල කියනවිට මට තව කතාවක් මතක්වේ.   එනම් මා රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යංශයේ සේවය කරන සමයේ ඡායාරූප ශිල්පියෙක් වීමට මුළු හදවතින්ම කල උත්සාහය පිලිබඳවය.    ඡායාරූප ශිල්පය සම්බන්ධව කෙතරම් උනන්දුවක් තිබුණද ඒ සම්බන්ධව පාඨමාලාවක් හදාරා තිබුණද ඡායාරූප ශිල්පියෙක් වීමට අවශ්‍ය මූලික අංගය වන එස් එල් ආර් කැමරාවක් මා ළඟ  නොතිබීම හා කැමරාවක් මිළදී ගන්නට අවශ්‍ය මුල්‍ය ශක්තිය මා සතුව නැතිවීම මගේ හද පිරි ආශාවට හරස්වන සාධකයන් විය.    ඡායාරූප ශිල්පියෙක් වන්නට අවශ්‍ය කැමරාවක් මිලදී ගන්නට නොහැකිව සිටි හා සිටින බ්ලොග් පාඨකයන් බොහෝ දෙනෙකුට මෙවන් අවස්ථාවක මට ඇතිවූ හැඟීම වටහා ගන්නට හැකිවනු ඇතැයි මා අවංකවම සිතමි.    කැමරාවක් සඳහා එදා කළයුතු වියදම අද දවසේ සිනහවකින් මතක් කල හැකි වුවද එවකට ඒ මුදල මට මහමෙරක් මෙන් විශාල විය.    වැඩකට ගන්නට හැකි කැනොන් වර්ගයේ එස් එල් ආර් කැමරාවක් එදා තිබුණේ රුවන් ළඟ පමණි.   මට කරන්නට ලැබෙන වැඩ මා රුවන්ගේ කැමරාව ඉල්ලාගෙන කරගත් අතර රුවන්ද සිය කැමරාව මගේ වැඩ සඳහා පාවිච්චි කරන්නට නිර්ලෝභීව ඉඩ දුන් බව කෘතඥතා පූර්වකව සඳහන් කළ යුතුමය.     ඒ කාලයේ රාජ්‍ය පරිපාලනයේ සිටි මීයා මවිසින් ගන්නා ලද නිශ්චල ඡායාරූප වලට  නමක් පටබැන්දේ මට නිශ්ඵල ඡායාරූප ශිල්පියා කියමිනි.

නැවතත් අපේ කතාවට පැමිණියහොත් කොච්චියාගේ පැමිණීම සමගම අපේ කර්තව්‍යය ආරම්භ විය.   කර්තව්‍යය කියනවිට මට තව කතාවක් මතක්වේ.    ඒ අසුව දශකයේ මුල් භාගයයි.   මම උදේ රස්සාවට ගියේ අපේ ගෙදරට අල්ලපු ගෙදර සිටි කුඩා දරුවා සමගය.    ඔහු එවකට ආනන්දයේ හයවෙනි වසරේ සිසුවෙක් විය.   ගෙදර සිට දුම්රිය පොළට තිබුණු දුර පයින් ගිය අපි දුම්රියට නැංගේ අපේ ගමේ තිබුණු කුඩා දුම්රිය පොළෙනි.    පසුකාලීනව අපේ උදේ ගමනට දේවි බාලිකාවේ හයවෙනි පංතියට තේරුණු ඔහුගේ කුඩා නැගණියද එකතු වුවාය.    අප එකට ගියේ ගෙදර සිට දුම්රිය පොළට පමණක් වූ අතර දුම්රිය පැමිණි විට මා මගේ සගයන් සිටි මැදිරියට ගොඩවූ අතර ඔවුන් දෙදෙනා පිළිවෙලින් තම  තමන්ගේ මිතුරු මිතුරියන් සිටි මැදිරිවලට ගොඩවුහ.     මෙසේ කාලය ගතවුයේ අවුරුදු  ගණනිනි.    දැන් මේ කුඩා දරුවා යොවුන් වියේ එළිපත්තට එබිකම් කරන ගැටවරයෙකි.    ස්වභාවිකවම විය යුතු පරිද්දෙන් විරුද්ධ ලිංගිකයන් කෙරේ ඇතිවන ආකර්ෂණය ඔහුටද නොඅඩුව ඇතිවුන අතර ඒ අනුව ඔහුගේ ළපටි පෙම්වතිය වුයේ අපේ දුම්රිය පොළෙන්ම දුම්රියට නැග ගම්පහ නගරයේ පාසැලකට ගමන් ගන්නා  පාසැල් දැරියකි.    මේ සියළු දේවල් මා අඩුවක් නැතිව දැනගත්තේද මගේ කුඩා මිතුරාගෙනි.     අප දෙදෙනාගේම හිතවත් ජොලා මේ කෙල්ලට පටබැඳි නම වුයේ කර්තව්‍යය යන්නය.    කෙසේ වුවද වැඩිකල් යන්නට පෙර  කර්තව්‍යය තම ප්‍රේමයට නැවතීමේ ලකුණ තැබුවාය.   මගේ මිතුරා මේ වියොව දරාගත්තේ සැහැල්ලු සිනාවකින් වූ අතර ඉතා ඉක්මනටම තවත් පාසැල් කෙල්ලක් ඔහුගේ පෙම්වතිය වුවාය.    

ඒ කතාව මා සමග කිවේ ඔහුගේ නැගණියයි.    එසේ කියූ ඇය වැඩිදුරටත් කීවේ ඒ කෙල්ල එවකට ස්වාධීන රූපවාහිනියෙන් ප්‍රචාරය වූ ලව්බෝට් නම් ඉංග්‍රීසි ටෙලියේ  රඟන නිළියක් වගේ බවය.    දවසක් අපි දෙදෙනාම ඇය නගින කෝච්චි පෙට්ටියට නැග කෙල්ලව දැක බලාගෙන ලව්බෝට් යනුවෙන් ඇගේ නම බවුතීස්ම කළෙමු.     කර්තව්‍යය සමග පලහිලව්ව එතනින් අවසන් වුවත් මේ සම්බන්ධයෙන් මට විසඳා ගත යුතු ප්‍රශ්නයක් ඉතිරිවිය.    එනම් කර්තව්‍යය සිය කුළුඳුල් ප්‍රේමයට පොල්ල තැබුවේ ඇයිද යන්නයි.     මට තිබු සම්බන්ධතා භාවිත කරමින් සොයා බැලු මට දැනගන්නට ලැබුණේ ලබාල වයසේදීම හොඳින් වැඩුණු අඟපසඟ සහිතව උස් මහත්වූ දැරියක්ව සිටි කර්තව්‍යය තමන් තරමට උස මහත නොවූ සිය පෙම්වතා ගැන යෙහෙළියන් විසින් කරන ලද විහිළු තහළු හේතුවෙන් මේ තත්වය ඇතිවූ බවය.

කර්තව්‍ය සම්බන්ධ කතාවද එතැනින් අවසන් වන අතර අපි නැවතත් මුල් කතාවට පැමිණෙමු.     නිවසට ආ විගසම මම කොච්චියාගෙන් විමසුවේ දහවල් ආහාරය ගත්තාද කියාය.      ඔහු දහවල් ආහාරය ලබාගෙන ඇති බව කී අතර මමද ඒ වනවිට ඉතා සුළු ප්‍රමාණයකින් දහවල ආහාරය ලබාගෙන තිබුණේ වෙනදා තරමටම කෑවොත් අප විසින් කරන්නට බලාපොරොත්තු වන කර්තව්‍යයට බාධා වන බැවිනි.    ඒ අනුව ප්‍රමාදයකින් තොරව අප දෙදෙනාගේ  සාදය ආරම්භ වූ අතර සෝඩා සහ අයිස් කැට පමණක්  මදුවිතට මුසු කරන්නට තබා  තිබුණේ  කෘත්‍රිම බීම වර්ග අප දෙදෙනාම පාවිච්චි නොකරන බැවිනි.     ඊට අමතරව එවෙලේම මිරිකාගත් දොඩම් ගෙඩි දෙකක යුෂ ස්වල්ප වශයෙන් බීමට මුසු කළේ පානයේ ඇති අමිරස අඩු කරන්නට උපකාරයක් වේය කියාය.    ඇත්ත වශයෙන්ම එය අප බලාපොරොත්තු වූවාටත් වඩා ප්‍රතිපලදායක වුයේ අප සිත් සතුටට පත් කරවමිනි.     හැලපි එවේලේම  සාදාගත් කටගැස්ම අපට ලබාදුන්නේ උණු උණුවෙනි.     මෙසේ ආරම්භ වූ අපේ කුඩා සාදය හොඳටම උණුසුම් වුණේ  ශ්‍රී ලංකා ඕස්ට්‍රේලියා 20 විස්ස තරඟය පටන්ගත් පසුවය.     බයිට් ගොඩක් තිබුණත් අන්තිමට හොඳම බයිට් එක උනේත් මැච් එකය.      මට වඩා මැච් ගැන පකීර් කෙනෙක්වූ කොච්චියා මැච් එක ලංකාව දින්නෑං පසුව කීවේ ලංකාව දිනන බව ඔහු හොඳින් දැන සිටි බවය.      මැච් එකත් අවසන්ව සාදය අහවර වෙන තුරුම කොච්චියා කියෙව්වේ කොච්චි හාමිනේගේ කොන්දෙ අමාරුව හේතුවෙන් චෙපාකිට හිතූ හැටියට සලකා ගන්නට බැරි උන බවය.

අවුරුදු විසි ගාණක් වැඩ කළ රටට සංචාරයකට ඇවිත් යන්නට බැරිද කියා මම චෙපාකිගෙන් අසමින් සිටියේ කලකට පෙර සිට වුවත් ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔහුගෙන් සාධනීය ප්‍රතිචාරයක් නොවීය.    චෙපාකිගේ ඥාති සොහොයුරෙක් විවාහ වුනේ මේ අතරවාරයේය.    මට කියා ඔහුව බන්දන්නටද චෙපාකි සෑහෙන උත්සාහයක් ගත් අතර විවාහයෙන් පසුව ජෝඩුව පදිංචි උනේද ළඟ පාතම තියෙන නිවසකය.    ඒ වගේ බැඳපු තවත් ජෝඩුවක් ගැන මගේ මතකය අලුත් වෙයි.    ඒ මීට අවුරුදු කීපයකට පෙරය.    ලංකාවේ දොස්තරවරියක් වූ කෙල්ල විවාහ වුනේ බෙල්ජියම් ජාතිකයෙක් සමගය.    බැන්දුවායින් පසුව මේ ජෝඩුව මා සමග ඉතා කුළුපග වුහ.     මේ ළඟදී මම ඔවුන්ට කතා කරන විට ඒ දෙපොල මෙරට අතහැර දා ලංකාවේ හික්කඩුවේ තනාගත් නිවසක පදිංචියට ගොස් සිටි අතර පැමිණි විගස තමන් බලන්නට පැමිණෙන්නය කියා මට දිගින් දිගටම කියා සිටියෝය.     අලුත බැඳපු චෙපාකිගේ ඥාති සොහොයුරා සිය බිරිඳද සමග ලංකාවේ සංචාරයකට ගියේ මෑතකදීය.    

ඔවුන් විසින්ද චෙපාකිට මේ රටට පැමිණෙන්නටය කියා ආරාධනා කරන ලද අතර කෙටි  සංචාරයක් සඳහා මෙරටට පැමිණෙන්නට  චෙපාකි කල්පනා කළේ ඊට පසුවය.    ඒ ගැන ඔහු මට දැන්වූ පසුව ඉතිරි හරිය සුදානම් කිරීම සුළු දෙයක් විය.    ඔන්න ඔය ආකාරයට චෙපාකි ගේ ගමන සිදුවූ අතර ඔහු මෙරටට ළඟාවූයේ යක්කු ගස් නගින මැදියම් යාමයේදීය.    චෙපාකි යුවළ පැමිණෙන තුරු කොච්චියාත් මමත් චෙපාකිගේ ඥාති සොයුරාත් ගුවන් තොටේ බලා සිටියෙමු.      චෙපාකි යුවළ නවාතැන් ගත්තේ ඔවුන්ගේ ඥාති සොහොයුරා සමග වූ අතර පැමිණි දාට පසුදා එම  නිවසේ චෙපාකිගේ සමාගමේ පැරණි සගයන් සියල්ලන්ටම රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක් පැවැත්වූ  අතර කොච්චියාත් මමත් බ්ලොග්කරුවන් වශයෙන් එම සාදයට  ආරාධනා ලැබූවෙමු.

රාත්‍රී හතහමාරට පමණ සාදය ආරම්භවූ අතර කොච්චියාත් මමත් යද්දී ආරාධිතයන් බොහෝ දෙනෙක් පැමිණ මිදුලේ ලන්තෑරුම් එළියෙන් චෙපාකිගේ පැමිණීම සමරමින් සිටියහ.    මධුවිතට අවශ්‍ය කටගැස්ම සියල්ලම චෙපාකිගේ අතින් පිළියෙළ වී තිබුණේ ඔහුගේ ආශාව වූ මිතුරන්ට තම අතින්ම කෑම සාදා දීම සපුරා ගනිමිනි.   මදුවිත නිදහසේ ගලා යද්දී අනුපානයට ගීත ගැයීම ආරම්භ විය.   කොච්චියාට සහ මට චෙපාකි සමග අපේ කතා නිදහසේ කරගන්නට අනෙක් අයගෙන් ඉඩක් නොවූ අතර ඔවුන් කීවේ තමන්ට නොතේරෙන අපේ බ්ලොග් කතා නවතා දමා ඒ අය සමග ගී ගැයීමට එකතුවෙන ලෙසය.   මෙසේ නිදහසේ ඇදීගිය සාදය මධ්‍යම රාත්‍රියත් පසුවන තුරු ගලාගියේ චෙපාකිගේ ආශාව සපුරාලමිනි.    නිවෙස් බලා යන්නට සුදානම් වීම සඳහා රාත්‍රී ආහාරයට මට වාඩිවෙන්නට වුයේ තනිවමය.    ඒ මන්ද යත් චෙපාකි රාත්‍රියට ආහාර නොගන්නා බව කී අතර කොච්චියා රෑ කෑම අනවශ්‍ය බව කීවේ ගෙදර ගිහින්ද තව ටිකක් බීලාම රෑට කන්නට බව මම දැන සිටියෙමි.    චෙපාකි රෑට නොකන හේතුව මම ඔහුගේ ආදරණීය බිරිඳ චෙපීගෙන් ඇසු විට ඇය කීවේ බඩ මහත් වෙන නිසා චෙපාකි රෑට කෑම නොකන බවත් බයිට් ටිකක් වැඩියෙන් කාදමා නිදාගන්නා බවත්ය.   මටනම් රෑට කෑම නොකා ඉන්නට බැරිය.   ඒ නිසා චෙපාකි අපට රාත්‍රී ආහාරයට සුදානම් කර තිබු ඉඳිආප්ප සෑහෙන ප්‍රමාණයක් සීනි සම්බෝල සහ මාළු හොදි සමග ගිල දැමු මම ඊට පසු චිකන් සහ සලාද සමග ප්‍රයිඩ්  රයිස් පිඟානකට සාධාරණය ඉටු කළේ මහන්සියෙන් හදපු කෑම  ඉතිරි කළහොත් චෙපාකිට ප්‍රශ්නයක් වන නිසාය.   වටලප්පන් කෝප්පයක් පළතුරු සමග කා රාත්‍රී ආහාරය අවසන් කළ මම කොච්චියාත් සමග චෙපාකි යුවළගෙන් සමුගෙන ගෙදර ගියෙමි.     ගෙදර ගියද මට ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි වුණේ චෙපාකි රෑ කෑම නොකන එකය.   මන්ද යත් චෙපාකි යුවළ පසුවදා රාත්‍රි ආහාරය සඳහා අපේ ගෙදරට එන්නට නියමිත වූ හේතුවෙනි.    පසුවදා රාත්‍රී ආහාරය සඳහා එන චෙපාකි යුවලට රසට කෑම දෙන්නට හැලපි විචිත්‍ර කෑම වට්ටෝරුවක් සාදන්නට අර ඇඳ ගෙන සිටි අතර චෙපාකි ගේ රාත්‍රී උපවාසය හේතුවෙන් නොයෙකුත් වර්ගයේ කෑම සැදීම නිෂ්ඵල  කාර්යයක් වන්නේය.    මා චෙපාකිගේ රෑ කෑම වර්ජනය ගැන හැලපිත් සමග කීවේ පසුදා උදයේදීය.

"එතකොට මම මහන්සිවෙලා හදන කෑම කන්නෙ කවුදැ'?යි ඇසු හැලපි මගේ ඇඟට ගොඩවුනාය.

"ඔය ගැන දැන් මෙතන අපි දෙන්න කෙළගෙන වැඩක් වෙන්නෙ නෑ,කන විදියකට දෙයක් හදල දෙන්න බලමු' යි මා කීවේ හැලපිගේ ඔරොප්පුව සමනය කරන්නටය.    

ඒ අනුව සුදානම් වී සිටි මෙනුව සම්පුර්ණ සංශෝධනයකට ලක්කළ හැලපි වෙනස්ම මෙනුවකට පසුදින රාත්‍රී ආහාරවේල පිළියෙළ කරන්නට සුදානම් වුවාය.  පසුදා රාත්‍රියේ කල්වේලා නොඉක්මවා චෙපාකි යුවළ අප නිවෙසට පැමිණි අතර මගේ තවත් මිතුරෙක්ද පැමිණියේ විශේෂයෙන්ම පිංතුර ගන්නටය.   අපේ කතාබහ සමගින් සාදය නැගලා ගිය අතර චෙපාකිට කෑමට මවිසින් පිළියෙළ කරන ලද කටගැස්ම කමින් බෝතලයකට වටවී සිටියෙමු.    මෙහෙම කියනවිට මට තව කතාවක් මතක්වේ.    එනම් අපි බොනකොට අරක්කු තොපි බොනවනම් මදුවිත කතාවයි.  කලාකාරයන්,ප්‍රසිද්ධ අය විසින් කරන ලද මත්පැන් පානයක් ගැන මාධ්‍යයක ලියැවෙද්දී ලියන්නේ මදුබඳුන මදුවිත ආදී වශයෙනි.   ඔවුන් වීදුරුවේ දාගෙන කසිප්පු බීවද එය මදුවිතය.    එසේ  නොවන දුහුනන් වූ අපි වීදුරුවට ඩබල් බ්ලැක් දාගෙන බිව්වත් එය අරක්කුය.    මේ වෙනස ගැන මම මගේ හිතවතෙකු වූ කවියෙක්,නිවේදකයෙක්, ලේඛකයෙක්,ටෙලි නාට්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ වරයෙක් ආදී ක්ෂේත්‍ර ගණනාවකම හපන්කම් දැක්වූ කලාකරුවෙක් සමග දවසක බීමක් පාවිච්චි කරද්දී ඔහුගෙන් මේ ගැන ඇසුවෙමි.

"මොන නම කිව්වත් වැඩක් තියෙනවද බං හොඳට වදින බීමක් නැත්නං? 

කියමින් මගේ ප්‍රශ්නයට ප්‍රශ්නයකින්ම උත්තර දුන්නේය.   නැවත වතාවක් අපේ කතාවට ආවොත් සාදයේ සිටි කාන්තාවන් ඇතුලු අනෙකුත් අය කෑම මේසයට ඇවිත් බෙදාගෙන කෑවත් චෙපාකි මේසය පැත්ත පලාතේවත් නොආවේය.   මේ වැඩේ හොඳින් දැන  සිටි හැලපි කළේ ඇය විසින්පිළියෙළ කරන ලද ආප්ප,බිත්තර ආප්ප ආදිය පිඟන් පුරවා චෙපාකි මදුවිත සප්පායම් වෙමින් සිටි තැනට යැවීමය.   චෙපාකි ඇතුලු එතන සිටි අපි සියළු දෙනාම කිසි අදිමදියකින් තොරව බඩකට පුරා ආප්ප කෑවෙමු.    මහත් වෙනවාට බයෙන් රෑට නොකන චෙපාකිට අප කන්නට දුන්නේ ඔන්න ඔය ආකාරයටය.  අපේ සංග්‍රහ කෙසේ වුවද කලකට පසු සිදුවූ චෙපාකි යුවලගේ මෙරට සංචාරය ඔවුන්ට හුරුපුරුදුව සිටි කෑම පිළිබඳව තිබු බොහෝ ඇරියස් කවර් කරගන්නට ඔවුන්ට ලැබුණු අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගන්නට ඇති බව නම් විශ්වාසය.    දැන් ඉතිං කතාව නවත්වන්නට වෙලාව පැමිණ ඇති බව පෙනීයයි.    ඊට පෙර කියන්නට තවත් කතාවක් ඇත.   දකුණු ඉන්දීය සම්ප්‍රදායික කෑම් බීම් වලට ප්‍රිය කරන්නෙකු වූ කොච්චියා මේ නගරයේ ඇති දකුණු ඉන්දීය අවන්හල් සැමෙකකින්ම පාහේ කමින් බොමින් ඔහුට පුරුදු රස සොයයි.    ඔහුගේ මේ විනෝදාංශය ගැන දවසක් පෝස්ටුවක් ද ලියා තිබුණා මට මතකය.    

දිනක් ඔහු මටද ඔහු සමග උදෑසන කෑම වේලකට එකතුවෙන ලෙස ආරාධනා කළ විට මමද ඔහු සමග ගොස් උදේට කෑවෙමි.    දකුණු ඉන්දීය පාතරාසය  අතිශය ප්‍රසන්න අත්දැකීමක් වුවද පොඩි ප්‍රශ්නයකට තිබුණේ වැඩේ පටන්ගන්න වේලාවය.     මන්ද යත් සතිඅන්තයේ පළමු දිනය වන සිකුරාදා සාමාන්‍යයෙන් අපි තරමක් දහවල් වෙනතුරු නිදා ගන්නෙමු.    නමුත් කොච්චියා උදේට කෑමට යන්නේ උදේ හතට පමණ වීම තරමක අවුලක් විය.    දකුණු ඉන්දීය කෑම තිබෙන හැම අවන්හලකටම ඔහු නොයන අතර යන්නේ ඔහු සිත්ගත් අවන්හල් කීපයකටය.   මේ ගැන මා කොච්චියාගෙන් ඇසුවිට ඔහු කීවේ දකුණු ඉන්දීය කෑම තිබුණු පමණින් අවන්හලක් දකුණු ඉන්දීය නොවන බවත් කෑමට අමතරව දකුණු ඉන්දීය ගතිය (South Indian Spirit) ද එම අවන්හලේ තිබිය යුතු බවය.  
මේ ලඟදි දවසක දවාලේ මා සමග බෝතලයකට සෙට්වුණු කොච්චියා පිටත්වී යනවිට මා සමග කතාකරගත්තේ පහුවදා උදේට කන්නට දෙන්නාම එකතුව යන්නටය.   දහවල කරන ලද කර්තව්‍යය සෑහෙන දිග දුර ගිය නිසා මම කළින්ම නින්දට ගියෙමි.    මළාක් මෙන් නිදාගත් මට පසුදා උදේ ඇහැරුණේ කන ළඟ නාදවූ දුරකතනයේ සද්දයටය.   වෙලාව බැලු විට උදේ හතයි හතළිස්පහවූ අතර කොච්චියා කතා කළේ මාවත් එක්ක යන්නට ලඟම එන බව කියන්නටය.     කරකවා අතහැරියාක් මෙන්වූ මා ඉක්මනටම කීවේ මා තාම නිදියහනේ නිසා ඔහුට යන්නට කියාය.   නිදාගන්නැයි කියූ කොච්චියා මට බැන වදිමින් තනියම කන්නට ගියේය.   ආයෙම ඔහු මට උදේ කන්නට කතා කළේ ඊයේය.    ඊයේ නම් බැණුම් අහන්නට බැරි නිසා කළින්ම  ඇහැරුණු මම කොච්චියාගේ සුඛෝපභෝගී වාහනයට නගිද්දී වෙලාව හතයි හතළිහය.    ළඟ පාත තිබූ මලබාරි අවන්හලකින් වඩ සමග උප්පුමා කෑ අපි දකුණු ඉන්දීය කිරි තේ එක බොන්නට ගියේ වෙනත් අවන්හලකටය.   අපි දෙන්නා කාපු රස කෑම වේල ඔබ සමග බෙදා ගන්නට මම කැමරාව අරගෙන ගිහිං පින්තුරයකුත් ගත්තෙමි.    පිංතුරයේ මගේ කෑම පිඟානට ඉදිරියෙන් තම පිඟානට උප්පුමා බෙදා ගන්නේ කොච්චියාය෴

ප.ලි :චෙපාකි ගේ සංචාරයේ පිංතුර මේ වනතුරුත් මට ලැබී නොමැති බව කරුණාවෙන් සළකන්න.

Monday, January 30, 2017

පාන් කාඩ් පාන් පෝලිම් හාල් පොලු සමග සාගත සමය සහ ඉංග්‍රීසි දෙමළ පරිවර්තකයා.


අලුත් අවුරුද්දේ අලුත් කතාවක් ලියන්නට අවුරුද්ද පටන් ගත්ත දා ඉඳන් දත මැදගෙන හිටියත් ලියාගන්නට බැරිවිය.    ඒ වෙන මොකුත් නොව නොලැබීමය, නොලැබීම කොපමණද කිව්වොත් රටේ බොහොමයක් උදවිය අලුත් අවුරුද්ද ලබද්දී  බොහොම නිස්කලංකව සතුටින් නිවාඩු ගතකරන්නට රට තුළත් පිටරටත් ගිහිං අලුත් අවුරුදු උදාව විවේක ඇතුව විඳිනවිට සතුටින් කාලය ගතකරනවිට මෙහේ ඉන්න අපි අලුත් අවුරුදු උදාවට සතියක් තියා පටන්ගත් දුෂ්කර ක්‍රියා තවමත් ඉවරකරගැනීමට බැරිව ඉන්නෙමු.   පහුගිය කාලය තුළ හරියට එළිවෙනතුරු නිදාගත් දවසක් මතක නැත.   මහ රෑ දෙමන්දම යක්කු ගස් යන යාමයේ ගෙදර විත් නැවතත් බිමට එළිය වැටෙන්නට පෙර ගෙදරින් පිටත්වී ආයෙම එන්නේ මහ රාත්තිරියේය.    බොහෝවිට කෑම බීම ගැන ඇති ආසාව අත්හරිමිනි.    අපට ලැබුවාවූ සුබ අලුත් අවුරුද්ද අන්න ඒ ආකාරයය.  අලුත් අවුරුද්ද අපේ සමහරක් උදවිය ලියන්නේ අළුත් අවුරුද්ද කියාය, පහුගියදා අපෙන්  සමුගෙන ගිය හිතවත් ඩී.එෆ්.කාරියකරවනයන් හිටියානම් නිසැකවම අහන්නේ අවුරුද්දට අළු මොනවාටද කියාය.

කොහොමටත් මේ මාසයට එක සටහනක්වත් ලියන්නට උත්තේජනය ලැබුණේ රසික ලියු මේ පෝස්ටුවෙන් හා සුදීක ලියු මේ පෝස්ටුව යන පෝස්ට් දෙකෙනි.    පාන් කාඩ් අත දරාගෙන පාන් පෝලිමේ සිටි යුගය සුදීක මතක් කර තිබුණි.    එය කියවද්දී මටද මතක් වුනේ මේ කාලය අපිත් පසුකළා නොවේද කියාය.  ඒ සමගම පාන් කාඩ් පාන් පෝලිම් අතීත මතක අවදිවන්නට විය.    පාන් පෝලිම් පාන් කාඩ් දැක තිබුණත් මට අපේ ගමේදී පාන් පෝලිම්වල ඉන්නට සිදුවුණේ නැත.   ඒ කතාව මෙහෙමය.    අපේ ටවුමේ තිබිණු ගාමිණී හෝටලය සහ බේකරිය රසවත් පාන් ගැන අහල ගං පළාතේම නම් දරා තිබු තැනකි.   ගෑස් වලින් පාන් පිච්චීමක් ගැන අහලාවත් තිබුනෙ නැති ඒ කාලයේ උදේට හවසට ගාමිණි බේකරියේ දරපාන් පිච්චෙන  සුවඳට අපි වගේ කොල්ලන්ගේ මතු නොව ඒ සුවඳ විඳින කාගේත් රස නහර කිති කැවී යන්නේ නිරායාසයෙනි.   ඒ නිසාම ගාමිණියේ පාන් වලට අපේ පළාතේ අයගෙන් තිබුණු ඉල්ලුම හරිම ඉහළය.     මේ ආකාරයට පළාතටම රස පාන් දුන්න ගාමිණියට නරක කාලය ලැබුවේ හැත්තෑවේ පත්වුණු මැතිනිගේ ආණ්ඩුව ආනයන වලට තද සීමා පැනවීමත් සමගය.    ගෙදරට කෑමට තමන්ම වගාකරගන්නා සහ හාල් පොල් ඇතිවෙන්නට තිබුණු උදවියට මේ සාගතය කොහෙත්ම නොදැනුනත් තමන්ගේ කෑම බීම කඩෙන් මිළදී ගන්න අයට මේ සීමාවන් තදින්ම දැනුණු බව ඊට පසුකාලීනව ඇතිවූ සිද්ධීන් සමග හිතාගන්නට හැකිවිය.     පාන් පෝලිම් පාන් කාඩ් ආවේ මේ යුගයේදීය හාල්පොලු මිරිස් පොලු හඳුන්වා දුන්නේ මේ යුගයේදීය.

ගෙදර කන්නට හාල් පොල් තිබුණත් කඩ කෑමද  කන සිරිතක් තිබුණු අපේ ගෙදරට ඔය කියන පාන් කාඩ් තිබ්බ කාලයේ පවා සිතුසේ පාන් ගන්නට කරදරයක් නොතිබුණේ ගාමිණියේ මුදලාලි අපේ තාත්තලාගේ දීර්ඝ කාලීන යාලුවෙක් නිසාවෙනි.    මුදලාලි බෙන්තර සිට ඇවිත් අපේ ටවුමේ කඩේ පටන්ගත්ත කාලයේ පටන් ඇතිවී තිබුණු යාළුකම හේතුවෙන් මුදලාලි අපේ නැන්දාට විවාහ යෝජනාවක්ද කර තිබු බවත් මොනයම් හෝ හේතුවක් නිසාවෙන් ඒ මඟුල නොකෙරුණත් මුදලාලි සමග තිබු හිතවත්කම් ඒ විදියටම පැවතගෙන ඇවිත් තිබුණ නිසා පෝලිමේ සිට කාඩ් එකට පාන් ගත්ත කාලයේ පවා අපට ඒ සීමාවන් නොතේරුනි.    ඒ නිසා හවසට පාන් ගේන්නට ටවුමට යන මට අවශ්‍ය පාන් සීමාවකින් තොරව ගාමිනියෙන් ලබාගන්නට පුළුවන් විය.    මට පාන් පෝලිමේ ඉන්නට සිදුවුයේ අපේ ටවුමේ නොව නුවර ටවුමේය.    ඒ කතාව මෙහෙමය.  

හැත්තෑවේ ආණ්ඩු පෙරළියෙන් පසු යු.ඇන්.පී කාරයෝය කියා වරකාපොළ පොලීසියේ වැඩකරපු අපේ මාමාත් බෝතලේ ඉස්කෝලෙ උගන්නපු නැන්දාත් පැය විසිහතරෙන් මාරුකරනු ලැබිණි.    මාමාව මාරු කළේ නුවර පොලිසියටය.     නැන්දා තව කොහෙද ඈත පළාතකටය.    කෙසේ හෝ නුවර සිට යන්නට හැකි ආකාරයට නැන්දාගේ මාරුව පුජාපිටිය ඉස්කෝලයට මාරු කරගන්නට මාමාට හැකිවිය.   දඬුවමට මාරු කළත් එය ඔවුන්ගේ ජීවිතයට ආශීර්වාදයක්ම උනේ ගමේ ඉස්කෝලෙට ගිය ළමයින් නුවර ලොකු ඉස්කෝලවලට ඇතුල් කර උගන්නන්නට හැකි උන නිසාය.    පසුකාලීනව ඒ පැත්තේම මාරුවෙවී හිටපු නැන්දාත් මාමාත් ආපහු ගමට ආවේ රස්සාවෙන් පැන්ෂන් ගියාටත් පසුවය.   ඔය කාලයේ ගෙවල්වල අය නුවර නෑගම් යන්නේ ගමේ කොස් දෙල් අල බතල කුඹුරේ හාල් ආදිය පොදි බැඳගෙන නිසා ඒ අයට කෑමෙන් බීමෙන් කවදාවත් කරදරයක් නොතිබුණි.   ඕ ලෙවෙල් ඉවරකර ගෙදර හිටපු කාලයේ මමත් සෙල්ලමට වගේ මාමලාගේ ගෙදර ගියේ ඒ අයට හිටපු ක්වාටස් එකෙන් වෙනත් අලුත් එකකට මාරුවක් ලැබී තිබුණු නිසා ගෙවල් මාරුවට උදව් කරන්නටය.    හවසට පොලිසියට ඩියුටි යන මාමා මාවත් එක්කගෙන බේකරියට ගිහින් පාන් කාඩ් එක මගේ අතට දී පෝලිමේ තියන්නේ පහුවදා උදේට කන්නට පාන් ගෙනියන්නටය.    බේකරිකාරයා මාමා  පොලිසියේ නිසා මට පාන් ගෙඩි දෙකක්ම දුන් විට මම ඒවාත් අරගෙන ගෙදර යමි.    හවසට ක්වාටස් එකේ ලොකු කොල්ලන් එක්ක බෝල ගසා ඇඳිරි වැටුණු පසුව කට්ටියත් එක්ක නුවර ටවුමෙන් ප්ලේන්ටි බී සිකරැට් එකක්ද හොරෙන් ඇද හිමිහිට ගෙදරට රිංගමි.      ඒ වැඩේ වැඩිකල් කරගෙන යන්නට නොලැබුණේ නුවරට ආයුබෝවන් කියා ආපහු ඉස්කෝලෙ යන්නට ගෙදර එන්නට වූ බැවිනි.

පාන් පෝලිම්  සොමිය අපි ගත්තේ ඔන්න ඔය අකාරයටය.   පාන් පෝලිම් කෙසේ වෙතත් හාල් පොලු නිසාවෙන් ගෙවල්වල වී හාල් තිබුණු අයගෙ කරල පැහුණු බව මට මතකය.   ඒ සුළු පරිමාණ හාල් ජාවාරම හොරට කරගෙන යන අය ගෙදරටම ඇවිත් නොවටිනා මිල ගණන් කතාකර හාල් අරගෙන යන නිසාය.   එහෙම හාල් අරගෙන මොන උප්පරවැට්ටියක් හෝ දමා හාල් ටික පොල්ලෙන් පන්නාගෙන ගොස් සල්ලිකාරයන්ට ලොකු ගණන් වලට හාල් විකුණති.     ගෙවල්වල හාල් පොල් ඉවරවෙලානම් අහල පහල ගෙදරකින් හාල් සේරුවක් පොල් ගෙඩියක් ණයට ඉල්ලාගෙන එන එක ඒ කාලේ සුලබව දකින්නට තිබුණු සිරිතක් උනත් දැන් නම් ඒ සිරිත නැත්තටම නැතිවී ගොස් ඇති බව පෙනේ.   මේ ක්‍රමය ලංකාවේ පමණක් නොව ඉන්දියාවේද තිබෙන සිරිතක් බව මම අත්දැක ඇත්තෙමි.   එනම් අපි මදුරාසියේ පදිංචිවී සිටි කාලයේ අපේ ගෙදරට ඉස්සරහ ගෙදර උයන්නට හිටිය කෙල්ල ගෙදර බොම්බයි ලූණු තක්කාලි ආදිය නැති නම් අපේ ගෙදරට ඇවිත් ලූණු ගෙඩි තුන හතරක් තක්කාලි ගෙඩියක් දෙකක් ඉල්ලාගෙන යන්නට පුරුදුවී හිටපු නිසාය.    අල ලූණු තක්කාලි ආදිය කිලෝව රුපියලට දෙකට පාර අයිනේද මාරකැට්ටුවේද විකිනුනු ඒ කාලයේ ඉල්ලාගෙන ගිය දේවල් ආපහු ලැබුණාද නොලැබුනාදවත් කියා බලන්නට අවශ්‍යතාවක් නොවුනේ කෑම ජාතිද එළවළු පලාද එදා විකිණුනේ ඉතාම ලාබෙට නිසාය. 

මදුරාසියේ පාර අයිනේ එළවළු විකිණෙන හැටි කියපු විට මට තවත් කතාවක් මතක්විය.   ඒ අපි එග්මෝර්හි ගෙදරක පදිංචිවී සිටි කාලයයි.    දවසක්දා හවස මම පාගන බයිසිකලයේ නැගී මගේ  සුපුරුදු වීථි සංචාරය කරමින් සිටියෙමි.   මගේ හවස වීථි සංචාරයේ අරමුණු දෙකක් විය එකක් ව්‍යායාමයයි අනික ගෙදරට බඩු මිලදී ගෙන ඒමයි.     කොහේ රවුම ගැහුවද සංචාරය අවසන් වෙන්නේ එග්මෝර් හයි රෝඩ් එකේ මාරකැට්ටුවෙනි.   මාකට් එකේ ඉස්සරහ පඩිය උඩ තියාගෙන එළවළු පළා විකුණන වෙළෙන්දියන් එදවස මගේ හොඳම හිතවත් උදවිය වුහ.     ඒ අයට දෙමළ ඇරෙන්නට වෙන භාෂාවක් බැරි නිසා කතාකලේද බඩුවල ගණන් කීවේද දෙමළෙනි.     ඉතිං මටත් බඩු ගන්නවා නම් එයට අනුගත වනු හැරෙන්නට වෙනත් ක්‍රමයක් නොවුයෙන් මම අහුලාගත් කැඩිච්ච දෙමළෙන් උන් සමග කතාබහ කර ගනුදෙනු කළෙමි.      මම ලංකාවේ යැයි නොදන්නා ඒ අය මාව හැඳින්වුයේ මලයාලම් කාරයා වශයෙනි මා ඒ බව දැනගත්තේද අපූරු විදියකටය.     දවසක්දා එක් කාන්තාවක් ළඟ වරකා ගෙඩියක් කපා තිබුණේ විකුණන්නටය.    ඒ දුටු මම කොස් ඇට ටික මට දෙන්නටැයි කියා ගෙනියන්නට හවස එන බව කීවෙමි.    හවස කොස් ඇට ගන්නට ගිය විට වෙළෙන්දිය නොසිටි අතර එතැන වෙළඳාම කරමින් සිටියේ ඇයගේ පුතාය.     මම ගිහිං සිලි කවරයක බහා පැත්තක තබා තිබු කොස් ඇට ටික උගෙන් ඉල්ලුවෙමි.     ඌ ගත්කටටම කීවේ කොස් ඇට ටික මලයාලම් කාරයෙකුට විකුණන්නට අම්මා පොරොන්දු වී ඇති බැවින් මට කොස් ඇට දෙන්නට බැහැයි කියාය.    ඒ මලයාලම් කාරයා වෙන කවුරුවත් නොව මම්ම නොවේදැයි කී මම කොස් ඇට ටිකට මුදල් දී රැගෙන ආවෙමි.     මම කියන්නට ආපු කතාව මෙහෙමය.    සුපුරුදු පරිදි දවසක්දා හවස්වරුවේ සයිකල් සංචාරයෙන් පසු  මාකට් එකේ වෙළෙන්දියන් සමග මම ඕපාදූප කතාකරමින් සිටින විට එතැනට පැමිණියේ තවත් ඉන්දියානුවෙකි.     ඔහු උතුරු ඉන්දියානුවෙක් බව මට බැලු බැල්මට පෙනීගියේය.    ඔහුට අර්තාපල් කිලෝවක් ගන්නට උවමනාවී තිබුණු නමුත් ඔහු කතාකළ ඉංග්‍රීසිය වෙළෙන්දියන්ට තේරුණේ නැත.    උතුරු ඉන්දියානුවා හින්දිත් ඉංග්‍රීසිත් ඇරුනුවිට දෙමළ නොදනී.     වෙළෙන්දියන් මා දෙස බැලු විට ලංකාවේ මම ඉදිරිපත්වී ඉන්දියාවේ දෙන්නෙකුට පරිවර්තන කාර්යය කරදුන්නෙමි.

අපි පදිංචිවී සිටි බිල්ඩිමේ බිම් මහලේ එක ගෙදරක කමලා කන්නන් මහත්මිය සිය සැමියා සහ දුව සමග පදිංචිවී සිටියාය.     ඇය එවකට තමිල්නාඩු රජයේ ප්‍රධාන රස පරීක්ෂක වරිය වුවාය.     ප්‍රංශයේ පදිංචිව සිටින ඇගේ පුත්‍රයා ඉන්දියාවට ආවේ විවාහ වන්නටය.    ඒ මංගල්‍යයේ සිදුවූ දේවල් ගැන මා මීට කලින් පෝස්ටුවක ලියා ඇත්තෙමි.   ඇයගේ දුවත් රැකියාවක් කළාය.     ඒ බොහෝවිට වෛද්‍ය රසායනාගාර විද්‍යාඥවරියක් ලෙස විය හැකිය.    ඇය ගැනත් කියන්නට කතාවක් ඇති නමුත් ලියන්නට වෙලාව මඳකම නිසා ඒ කතාව ලිවීම පසුවට තබමි෴